icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

เร้นรักเงาลวง

บทที่ 4 4

จำนวนคำ:1581    |    อัปเดตเมื่อ:07/03/2022

ิฟอร์เนียใช่ไหมแต่ทำไม

ตัดใจ เสือที่เห็นก็ยังเป็นแมวห

่นอ

ะของเราคงแค่นี้ ส่วนความคิดถึงต้องฉลองกั

ันจะจัดสิ่งท

ช็ดปากแ

งนะ ตามสบายคิด

ูจะเป็นบ้านคนอย่างฉ

้นโค้งคำน

่เป็นส่วนหนึ่งในก

่น แววตาจริง

ัก วันนี้ขอพูดอีกครั้ง นายคงไม่ทำใ

์สบต

้างกองขยะเพราะความคิดถึงแม่ พ่อแม่จุลช่วยให้เขาได้มาตามหา

ขาไม่พร้อมจะอยู่ในที

“เราเจอกันอีกครั้ง มิตรภาพระหว

ที่ซึ้ง จุ

ปลี่ยนใจขึ้นไปห้องทำงานซึ่งอยู่ชั้นบนสุดของโรงแรมห้าดาวแห่ง

างสมส่วนน่ามอง เป็นคนพูดน้อยแต่ขยันขันแข็งทำงานแม้ทำได้เพียงสองเดือ

ขึ้นชื่อเรื่องการจับผิดพนักงาน เธอไม่เคยเจอบอส ว

คนที่มองเห็น สมแล้วที่สาวๆต่างฝันใฝ

ยืนอยู

ตือนสติเธอเดิ

ไม่หมดเพราะแมสที่เจ้านายสวมใส่

ี่

จริง

เป็นผู้ชายคนนั้นจริงๆ แม้ผ่านมาสามปีเธอไม่เคยล

่ฝาด สองปีก่อนวงหน้าคมคายนี้เ

นนี่มันครั้งแรก แกก็รู้ฉันนอน

นั้นคือความฝัน คิดว่าตนเองจะ

็นนัยว่าให้ทำตัวปกติ ฐิตานันท์ก

ีอย่าใจสั่นเพราะความหล่อล

เดินตามหลังมา ฐิตาน

บอกว่าป้าโทรมา เธอขอตัว

้จัดการได้ยินเพราะฝ่ายนั้นเคร่งครั

งานและแขก เรื่องมหัศจรรย์ใจที่อยู่ด้านหลังพยายามลืมแต่เธอก็ทำไม่ได้ มือที่กุมมือถือสั่นอย่างไม่เค

อ อาจจะเป็นความซวย ความโชคร้ายที่ฝั

เจอ เขาอาจจำไม่ได้ด้

ว่าไง ว

เข้ามา หญ

วงเลยตาจะพยายา

ญามาก่อนฉัน

รางวัลที่ 1 ซะที คิดด้วยความท้อแท้ผสมความเพ้อฝัน แต่ไม่เคยซื้อจะถูกกับเขาได้อย่างไ

ามทวงทุกวี่วันสัญญาจะหาไป

ต่คนที่พิมพ์ตัวอักษรนั้นกลับขมวดคิ้วสีดำที่ไม

ยค่าบ้านไม่สิ้นสุดซะที มือที่เหนื่อยล้ามาทั้งชีวิตเลื่อนแมสออกจา

ที่ยังเล็กเธอ

ิตานันท์แหงนหน้ามองท้องฟ้าที่สว่าง

ับเรื่องราวทุกข์ เจ็บปวด แค่นี้เธอคงไม่ถึงตาย หลายครั้งที่อยา

ไปสามก้าว “ขอโทษค่ะ” กล่าวตะกุกตะกัก ก้มหน้าก้มตาเพราะไม่รู้ว่าคนตัวใหญ่ท

คุ

ายคนนี้คือเลขาผู้ชายคน

ิบ ไม่รู้จะพูดอะไ

ผู้ชายคนนั้นทำไมเ

็นเลขาค

น้า “มีอะไรกั

จ้านายที่ห้

ม่ได้ว่าเคยเจอที่ไหน และเขาไม่สนใจจะจำ เพียงทำหน้าที่

ุณดลลธีหรือ

ุณด

เปิดรับโบนัส

เปิด
เร้นรักเงาลวง
เร้นรักเงาลวง
“"อย่าทำฉันอีกเลย ฉันไม่ไหวแล้วค่ะ" เรย์ไม่พอใจสิ่งนี้แต่ไม่อยากเสียงดังให้อารมณ์หดหายเพียงบอกให้เธอรู้ว่าร่างกายเธอพร้อมสำหรับเขามากแค่ไหน มือใหญ่โลมลูบหน้าอกอวบอิ่มซึ่งชื้นไปด้วยเหงื่อเพราะแรงพิศวาสที่เพิ่งจบลง และลูบไล้ต่ำลงไปสู่เนินเนื้อที่ยังชุ่มฉ่ำพร้อมพรั่ง เสียงครางเหมือนแมวทำให้เขากระซิบเสียงพร่า "เลิกต่อต้านและบอกว่าไม่ เธอพร้อมยิ่งกว่าพร้อม" "แต่ฉันเหนื่อย" เสียงอุทรณ์ไม่นำพาให้ร่างกายแข็งแรงที่ต้องการปลดปล่อยอีกครั้งหยุดมือ ฐิตานันท์จ้องนัยน์ตาสีฟ้า ผู้ชายที่เป็นพ่อของลูก แต่ตอนนี้เขายัดเยียดบทนางบำเรอชั่วคราวให้กัน อยากจะร้องไห้แต่ครู่ต่อมาเธอต้องครวญครางอย่างน่าอาย เพราะคนแรงเยอะนำพาเธอสู่บทเรียนแห่งความเร่าร้อน เสียวซ่าน เหมือนคืนแรกที่เจอกันเพราะความบังเอิญ คืนนั้นที่เธอไม่เคยลืมเลือนมันจากหัวใจ”
1 บทที่ 1 12 บทที่ 2 23 บทที่ 3 34 บทที่ 4 45 บทที่ 5 56 บทที่ 6 67 บทที่ 7 78 บทที่ 8 89 บทที่ 9 910 บทที่ 10 1011 บทที่ 11 1112 บทที่ 12 1213 บทที่ 13 1314 บทที่ 14 1415 บทที่ 15 1516 บทที่ 16 1617 บทที่ 17 1718 บทที่ 18 1819 บทที่ 19 1920 บทที่ 20 2021 บทที่ 21 2122 บทที่ 22 2223 บทที่ 23 2324 บทที่ 24 2425 บทที่ 25 2526 บทที่ 26 2627 บทที่ 27 2728 บทที่ 28 2829 บทที่ 29 2930 บทที่ 30 3031 บทที่ 31 3132 บทที่ 32 3233 บทที่ 33 3334 บทที่ 34 3435 บทที่ 35 3536 บทที่ 36 36