ดั่งน้ำค้างกลางตะวัน

ละเป็นลูกของลุงหมายคนเก่าแก่ของบิดานั้นที่เห็นอยู่ทุกวันก็มีเพียงกางเกงเลเพียงตัวเดียวเพราะทุกครั้งที่เขาแวะมาหาโลเคชั่นหรือสร้างบรรย

มึกผมก็รึจ

เหมือนหมึกสมชื่อ เพราะดูจะกลืนกินไปกับความมืดสลัวของบรรยากาศรายรอบเสียหมด รอยย

ว้ออกเรือบ้าง ก็เห็นใจนะ แต่ไม่เห็นด้วยว่ะ ถุงก๊อบแก๊บอ่ะหัดพกไปบ้างนะ

้ยวปากอยากเหล้าอยู่เหมือนกัน” ชายร่างหมึก

มึกแย่แล้ว คงจะรอพี่หมึกเอาไปปล่อยเต็มแก่ อั้นไว้นานเป็นอาทิตย์แล้วน

ม..คืนนี้ขอไปนอนกอดน้องแก้วตาก่อน อีกสองวันก็ต้องออกไปเป็นเดือน กว่าจะได

ดี๋ยวจะนอนกอดขวดให้ห

ายเวคินหรือพี่หมึก ที่เขารู้จักมาตั้งแต่เด็ก บัดนี้เติบโตข

แต่แปลกที่พี่หมึกนั้นออกจะติดใจแม่แก้วตาลูกเล้าของเรดฮันนี่เสียจนถอนตัวไม่ขึ้น ไม่รู้ว่าหลงอะไรกันหนักหนา แต่ว่าแม่แก้วตายาใจนั่นคงจะมีของด

นตามฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่อยู่ในมือ มือหนึ่งเช็ดปาดน้ำตาที่ไหลอาบ

า ส่วนขวดนี้เธอแค่ไม่อยากให้มันเสียของ หัวสมองมึนๆ แต่กลับสั่ง

อยู่กับที่ ไม่รู้ว่านานเท่าไรที่เดินจากมา รู้เพียงแต่ว่าของเหลวรสหวานที่ให้ความนุ่มลิ้นไม่เลวนั้นห

เสียแล้ว..ม

แสงไฟริบหรี่อยู่ไม่ไกลนั้นบ่งบอกได้ว่ามีบ้านคน และเมื่อมีคนก็อาจจะมี..ของเหลวละลายความเศร้าและความทุกข์ของเธอให้หมดไป ร่

ม่พ้นแน่” เสียงหวานอ้อแอ้หยอกเย้าขัด

อเข้าไปในย่ามอย่างระวังภัย แม้จะเป็นหาดส่วนตัวที่ไม่ค่อยจะมีใครพลุกพล่านแต่เขาก็ไม่อยากประมาท อารมณ์กรึ่มๆ ในตอนนี้ยิ่งท

..ด้ายยินเปล่า เฮ

ัวจะมาถึง ทำให้ปรมะต้องถอนหายใจออกมาเฮือ