สาปรักรัตติกาล

เถอะครับผมขี้เ

รอก” ดร.อธิปัตย์หันมายิ้มเจ้าเล่ห์อีกครั้ง “ขอเจาะเ

งแต่ก็ยินยอมให้เข็มแหลมทิ่มแทงอีก

อาจเป็นความรู้สึกที่อุปทานไปเองว่าเลือดในหลอดแก้วเต้นระริกรับคลื่นสัมผัสรุนแรง ร่างของดร.ถึงกับผงะถอยหลังไปครึ่งก้าวเขาปรายตาไปยังแก้ว

าน

นิ่งกลับคืนสู่สภาวะปกติ มีแต่ใบหน้าคมเข้มที่เต็มไปด

’กำลังเรียกผมอยู่” เ

เองหรือเปล

‘มัน’ พยายาม

่ไกลเกินกว่าที่เขาจะควบคุมคุณได้ ตลอดสามปีที่ค

ก” เขายกมือขึ้นกุมขมั

หลาดๆ ในหนังสือพิมพ์

ฌานเลิกคิ

ิปัตย์รีบลุกขึ้นไปหยิบแฟ้มเอกสานที่เขาตัดข่าว

รอบเล็กๆ ที่ไม่มีแม้กระทั้งรูปภาพ “ชานเมืองกรุ

ที่มีลักษณะเดียวกัน แต่ผม

ชื่อใจผมข

วเองได้จริงก็คงแจ้นมาหาแบบ

่าวพวกนี้เลย”

ือพิมพ์เก็บเข้าที่ “แต่ประสาทสัมผัสของคุณไวมากถ้าเรื

ดร.อธิปัตย์แล้วเขาแทบไม่ค่อยได้พูดจากับใครแบบนี้นัก จ

ราะในลำคอพยายามทำเหมือนไม่มีอะไรเลวร้ายอย่างที่คิด “คุณกลับ

่ารำคาญ “ผมชอบทำงานคนเดียวจะได้ใช้ความคิดได้มากหน่อย นี่กุญแจห้อง

ก’วูลฟ์’ แต่แค่เรื่องง่ายๆ

ยิบคีย์การ์ดของที่พักส่งให้เขา “แต

” เขาหัวเราะอารมณ์ดีขึ้นแล้วร

ตนเอง “ผมอาจจะกลับเช้าคุณก็ใช้ห

ระตูแล้วก็ถูกเรียกไว้ก่อน ชามองด้วยหางตาก็ยกมือรับวัตถุที

อะ อย่าทำตัว

ั้นไม่ได้

าจากห้องทดลองกลับออกมาทางเดิม รปภ.คนเด

งร่มไปส่

็นไร ผ

งกุญแจรถเสียงดัง ปิ๊ปๆ กับไฟกระพริบหน้ารถทำให้เขารู

เขาชอบสายฝนยิ่งนักอาจเพราะมันช่วยพรางกลิ่นกายของเขาจากศัตรูได้ แต่เหนือสิ่

ผ่านมานานกว่าสามปีแต่รสชาติที่ติดอยู่ที่ริมฝีปากยังคงหวานระเรื่อให้คิ

ว่าป่านนี้ยังคง ‘ฝัน’