สลับร่าง สลับรัก

ต๊อก... ต๊อก... 

เสียงนาฬิกาบนผนังเดินเป็นจังหวะหนักๆสะท้อนก้องไปทั่วบ้านเดี่ยวสองชั้นหลังใหญ่ ยามเช้าตรู่ที่ควรจะอบอุ่นกลับเงียบเหงาและเย็นชืด นนท์ถอนหายใจยาวขณะจ้องมองแผ่นหลังของ "วิภา" ที่กำลังยืนติดกระดุมเสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมหน้ากระจกบานใหญ่

“วิ... วันนี้กลับกี่โมง เย็นนี้ผมมีงานด่วนต้องส่งลูกค้าตอนทุ่มนึง อยากให้กลับมาช่วยดูพะแพงหน่อย” ชานนท์เอ่ยถาม เสียงของเขาแหบแห้งจากความอ่อนล้า

วิภาวรรณหมุนตัวกลับมา ปัดเรือนผมทรงวูล์ฟคัทสุดเนี๊ยบ ก่อนจะหยิบสูทตัวนอกขึ้นมาสวม สายตาของเธอเรียบเฉยเมื่อมองสบตาสามี

“คงไม่ทันหรอกนนท์ วันนี้วิมีประชุมบอร์ดบริหารถึงเย็น แล้วต้องไปทานมื้อค่ำต่อกับเจ้านายใหญ่จาก headquarters ด้วย” เธอตอบพลางฉีดน้ำหอมกลิ่นหรูหราที่เตะจมูกชานนท์อย่างจัง

 “นนท์เป็นฟรีแลนซ์ อยู่บ้านทั้งวันก็จัดเวลาเอาสิ จะให้วิทิ้งประชุมระดับร้อยล้านกลับมาเลี้ยงลูกเนี่ยนะ”

“แต่ผมก็ต้องทำงานเหมือนกันนะวิ!” ชานนท์พลั้งปากพูดเสียงดังด้วยความอัดอั้น 

“กี่เดือนแล้วที่คุณกลับบ้านสี่ทุ่มห้าทุ่ม งานบ้าน งานลูก งานหาเงิน ผมต้องแบกคนเดียวหมดเลยนะ!”

วิภาวรรณชะงักไปเล็กน้อย คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากัน เธอเดินเข้ามาใกล้ ถอนหายใจออกมาเบาๆ แต่น้ำเสียงยังคงเต็มไปด้วยความเหินห่างไม่พอใจ 

“วิก็ทำงานหาเงินเข้าบ้านเหมือนกันนะ นนท์อย่ามางี่เง่าน่า... ไหนจะเรื่องบนเตียงที่คุณอยากอีก วิก็บอกแล้วไงว่าวิเหนื่อย งานมันเครียด นนท์จะมาคาดหวังอะไรตอนนี้”

เธอยื่นมือมาผลักไหล่เขาเบาๆ เป็นสัมผัสที่แห้งแล้ง ไร้ซึ่งความอบอุ่น แล้วเดินก้าวฉับๆ ออกไป เสียงประตูหน้าบ้านปิดลง ปั้ง! เบาๆ แต่บาดลึกในความรู้สึก

‘งาน... เจ้านาย... เครียด... มีแต่คำพวกนี้อยู่ในหัวเธอเสมอ’ นนท์คิดในใจอย่างขมขื่น 

‘แล้วความรักของเราล่ะ  ความสัมพันธ์ที่ไม่มีแม้แต่จูบมาเป็นปี มันคืออะไร’

ยังไม่ทันที่ชานนท์จะได้จมอยู่กับความคิด เสียงร้องไห้ก็แผดดังมาจากห้องนอนเล็ก

“แง้! ปะป๊า! ปะป๊าาา!”

น้องพะแพง วัยเกือบ 2 ขวบ ตื่นนอนแล้ว ชานนท์รีบวิ่งขึ้นบันไดไปด้วยความวุ่นวาย ลูกสาวตัวน้อยกำลังร้องไห้กระจองอแงเพราะผ้าอ้อมเปียกชื้น และเมื่อชานนท์พยายามจะอุ้มไปเปลี่ยนผ้าอ้อม พะแพงก็ดิ้นรนและปัดนมกล่องจนหกเลอะเทอะเต็มพื้นไม้ปาร์เก้

“โอ๋ๆ นิ่งก่อนลูก... อย่าพึ่งดิ้นครับ พะแพง!” ชานนท์พยายามจับลูกสาวไว้ มือหนึ่งเช็ดตัวลูก อีกมือต้องคอยเอาผ้ามาซับนมที่เจิ่งนองบนพื้น

ความโกลาหลเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่แปดโมงเช้า ชานนท์ต้องอุ้มลูกสาวมือหนึ่ง อีกมือหนึ่งคอยจับตะกร้าผ้าใส่เครื่องซักผ้า เสียงไลน์ในโทรศัพท์มือถือดังขัดจังหวะไม่หยุด 

ครืด... ครืด…

[ลูกค้า - กราฟิกด่วน]: “คุณนนท์ครับ ซีจีแบบที่สั่งแก้ไขปรับแก้สีหรือยังครับ  เที่ยงนี้ขอซีเอสเอสไฟล์ดูแป๊บนะครับ”

ชานนท์มองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่วางทิ้งไว้บนโต๊ะทำงานกลางบ้าน ภาพกราฟิกที่ทำค้างไว้ยิ่งตอกย้ำความเครียด เสียงพะแพงงอแงอยากกินนม เสียงโทรศัพท์ตามงาน และคราบอาหารเช้าที่เลอะเทอะบนโต๊ะอาหาร ทุกอย่างประเดประดังเข้ามาพร้อมกันในบ้านหลังใหญ่ที่กว้างใหญ่ทว่าอุดอู้จนน่าอึดอัด