ร้อยเล่ห์แค้น แสนเล่ห์รัก

ิดอย่างงั้นจริงๆ”

ใจลาเมื่อพนักงานในร้านเข้ามากระซิบบอ

งอาวรณ์ไม่อยากลุกไปแต่คงเป็นคำสั่งข

สียงแหลมขึ้นตอนคล้อยหลังธนดลไปแล้

ต้องเคยเช็ดหัวบันไดบ้านตัวเองให้แห้ง

งไม่ค่อยรู้สึกอะไรด้วยนักกับคำ

เขาไม่ต้องล้างเท้าก่อน

สียงตอบอย่างห

ยทีเดียว ร่ำๆจะไปคุยกับบิดาของเธอ ขออนุญาตให้เรียนเพราะรู้ว่าขวัญข้าวอยากเรียนต่อ แต่สุดท้ายข

ยายเยอะไปแ

้หรอก เราว่านะถ้าข้าวอยู่กันสองคนกับนา

่อนว่าต่อ “เราไม่ให้เขม

แม่คน

มรุ่นคนหนึ่งกับชายอีกคนเดินยิ้มปรี่มา

่นี่เอง พี่ดา

แล้วว่า “เบื่อเสีย

ได้ยินสองคนกับเธอ แล้วเสยกแก้ว

าเป็นลูกชายของคุณอาศักดิ์ เพื่อนรุ่นน้องของบิดาขวัญข้าวที่ค่อนข้างสนิทส

ังไงละคะคนสวย” ดามต่อว่าด้วยถ้อยคำเป็นห่วงอย่างที่พยายามแสด

ล้ว ไม่ต้องรับส่งเป็นเ

ุดไป พี่จะทำยังไงเล่า ไม่ได้หรอกค

เป็นคนปากไวอยู่พอตัว คนที่พอรู้นิสัยดีก็จะไม่ถื

งสิบแปดเอ

รับ นานแค่

มั่นไส้นายดามนี่อีกคน เพื่อนเธอยังไ

แล้วถึงขอตัวออกไปรับสาย

่ข้าวชอบผู้ชายแบบพ

่ข้อดีของดามแต่ไม่ได้ตอบว่าชอบหรือไม่ จนคนถาม

พอนะยะ อย่าเ

อดนั่นแล้วหัว

ญญา

ไรล

เอานายดาม

ข้าวมักมีความคิดอะไรที่เธอเองก็คาดเดาไม

ล้วปิดปากไม่สัญญาสัญญิงอะไรด้ว

งานเลี้ยงจบลงด้วยรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ บางคนอ่อนไหวหน่อยน้ำตาซึมก็มีเมื่อเพื่อนที่เรียนด้วยกันมาต

รหรือคร

ชายคนโตที่

นั่งที่ร้านอาหารแห่งนี้ ปกติ

ข้านอนได้ มีบ้างที่ออกไปสังสรรค์ตามประสาผู้ชายแต่นานที แล้

หลา

ิงจังน่าเกรงขามไม่ผิดจากที่เคยได้ยินคนอื่นว่า

นเป็นน้องเองนึกหวาดไม่ได้เมื่ออีกฝ่ายมีท่าที

าที่ว่าเข้มงวดมากแล้วนั้น ธนากรเป็นมากกว่าบิดาเสียอีก ไม่แป

ม่ได้มอ

วที่เขาเห็นมาตั้งแต่ตัวกะเปี๊ยกเพราะไร่อยู่ติดกันไปทางอื่นอย่าง

้มิดชิด ทั้งยังไม่ถึงเวลาที่เหมาะที่ควร เธอยังเด็กนักและเขายังต้องบริหารงานที่รับมอบหมายจากบิ