icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

บัญชามาร

บทที่ 7 ตอนที่ 7

จำนวนคำ:1648    |    อัปเดตเมื่อ:02/05/2022

ที

ด้วยความอ่อนแรง หลังจากที่ถูกใช้งานไม่ต่างจากทาสในเรือนเบี้ย ตั้งแต่เหยียบย่างเข้าสู

้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดวงนับล้านดวง และใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเศ

พลงไม่ได้ตั้

อมันไม่มีค่าอ

ตูถูกเปิดออกแรงๆ ทำให้เพลงพิณละสายตาจากท้องฟ้ากว้างมาจ้อง

ยรีบลุกขึ้นยืนและถอยหนีอย่างลนลาน อัลแบร์โต้ที่ซดบรั่นดีไ

นล่ะ เธอไม

รเพลงเลย..

บนเพดานทำให้หญิงสาวมองเห็นความเจ็บแค้นในแววตา

ฆ่าเธอห

นก ใบหน้างามซีดเผือดไร้สีอย่างน่าเวทนา เมื่อแผ่นหลังขอ

่ะ อย่

มือใหญ่คว้าหมับที่ลำคอระหง ก่อนจะออกแรงบีบแรง

้เธอตายง่

งไปทั่วใบหน้างามของเพลงพิณก่อนจะก้มต่ำลงมาหา ลม

ก็ก็ถูกนิ้วแกร่งบีบคางแรงๆ

ี่จะทำให้เธ

ขาดใจแล้วล่ะค่ะ ได้โ

กผู้ชายที่เบียดบดลงมาแนบชิดจนเนื้อตัวแทบจะหลอมละล

กนั้นก็จะส่งต่อให้กับลูก

ลงพิณจำไม่ได้ว่าตัวเองยืนนิ่งตะลึงงันอยู่นานแค่ไหน มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอ

ะ อย่าทำกับ

ก เพราะผู้ชายตรงหน้าตอนนี้ได้แปลงร่างเป็นจอมม

ิ่งกว่าโสเภณีข้างถนนเสียอี

ว้าย!

ละแข็ง เจ็บจนน้ำตาซึม แต่มันก็ยังเทียบไม่ได้

สดิบเถื่อนไม่มีความอ่อนโยน เห็นใจอยู่ในการกระทำนั้นเลยแม้แต่นิดเดียว ความคั่งแค้นถูกจับยัดเย

ย่าทำเพล

ยใจร้ายย่ำยีอย่างป่าเถื่อน เขาจูบขยี้ลงมาอย่า

อกมา... ยิ่งเธอร้องฉั

กระชากทีเดียวเสื้อตัวสวยของเจ้าหล่อนก็หลุดออกไปจากร่างกาย

อย่างนี้ลูกน้

ลง ได้โปร

ต่อัลแบร์โต้จะไม่หยุดเท่านั้น เขายังจัดการกระชากบ

็ได้แค่ไม่ถึงเสี้ยววินาทีเพราะคนตัวโตกระชากข้อมือเรียวเล็กขึ้นไปยึด

ี้มันให้

้างามเอาไว้เต็มมือ เสียงครางจากลำคอระหงเล็ดลอดออกมาแผ่วเบาเมื่อถูกน

างอย่างควบคุมเอาไว้ สติสัมปชัญญะเริ่มหลุดหาย ยิ่งยามคนตัวโตอ้าปากกว้างและงับเต้างามเข้าไปเกือบทั้งหมด หล่อนก็ยิ่งแทบคลั่งร่างกายร้อนขึ้นทุกขณะ แม

งร้อนแล

รงกันข้าม มือใหญ่ฟอนเฟ้น บีบขยำเต้างามจนฉ่ำใจ ก่อนจะเลื่อนต่ำไปจัดการกับส่วนล่างที่ตอนนี้เหลือแค่

ครางออกมาเมื่อมือใหญ่กางทา

มีแค่นี้แ

ียครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิตก็ทำให้ชายหนุ่มเลือกที่จะทับถมเจ้าหล่อนด้วยความคั่งแค้น มือใหญ่กระช

่นด

เปิดรับโบนัส

เปิด
บัญชามาร
บัญชามาร
“อัลแบร์โต้ รอสซี่ มหาเศรษฐีหนุ่มบราซิลสุดเซ็กซี่ ตัดสินพิพากษา เพลงพิณ ศุภกิจจานนท์ ด้วยทัณฑ์สวาท เมื่อสาวน้อยเป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้เจ้าสาวของเขาจากไปตลอดกาล "เพลง... เพลงอยากรู้ว่าคุณอัลจะพาเพลงไปไหน" อัลแบร์โต้หยุดเดิน หันมาแสยะยิ้มร้ายกาจให้ "นรกไง! นรกที่จะทำให้เธอตายทั้งเป็น เหมือนกับที่ฉันกำลังตกอยู่ในขณะนี้ เธอต้องเจ็บยิ่งกว่าฉันร้อยเท่าพันเท่า!" ใบหน้างามของเพลงพิณซีดเผือดจนไร้สีเลือดมากขึ้นกว่าเดิมหลายร้อยเท่า "คุณอัลจะฆ่าเพลงหรือคะ..." "ไม่หรอกเพลงพิณ ตายน่ะมันทรมานน้อยไป ผู้หญิงสารเลวที่วางแผนฆ่าเพื่อนรักได้อย่างเธอมันต้องทรมานแสนสาหัส ฉันจะทำให้เธออยากตายมากกว่าอยากอยู่ คอยดูก็แล้วกัน..." เพลงพิณส่ายหน้าทั้งน้ำตา เสียงสะอื้นหลุดออกมาเป็นระยะด้วยความเสียใจ "ถึงคุณอัลจะฆ่าเพลงให้ตาย เพลงก็ยังยืนยันคำเดิมค่ะว่าเพลงไม่ได้เจตนา มันเป็นอุบัติเหตุจริงๆ หากเพลงรู้ว่าจะเกิดขึ้นเพลงไม่มีวันให้วิคกี้ขึ้นมานั่งด้วยหรอกค่ะ" "โกหก! ผู้หญิงอย่างเธอปลิ้นปล้อนเก่งจะตาย" "โอ๊ย! เพลงเจ็บ" ร้องออกมาเมื่อถูกคนตัวโตกระชากเข้ามาปะทะกับร่างกายกำยำแข็งแกร่งอย่างไม่ปรานี นิ้วแกร่งที่แข็งปานคีมเหล็กบีบคางมนเต็มแรง "น้องเธอเล่าทุกอย่างให้ฉันฟังหมดแล้ว ความเลวของเธอไม่เป็นความลับอีกต่อไปแล้วล่ะ เพลงพิณ" "เพลงไม่รู้ว่าเพียงบอกอะไรกับคุณ แต่เพลงยืนยันด้วยเกียรติของตัวเองว่าเพลงไม่เคยคิด ไม่เคยทำอะไรที่ผิดต่อวิคกี้ เพลงรักและจริงใจกับวิคกี้เสมอ..." "ผู้หญิงแพศยาแบบเธอมีเกียรติด้วยอย่างนั้นเหรอ" น้ำเสียงของอัลแบร์โต้เต็มไปด้วยความเยาะหยัน ขณะที่เขาจับร่างของหล่อนแบกขึ้นบ่าและก้าวยาวๆ มุ่งหน้าไปที่รถ "หุบปากซะ แล้วก้มหน้าก้มตาชดใช้ความผิดของตัวเองดีกว่า เพราะในเมื่อกฎหมายทำอะไรคนชั่วแบบเธอไม่ได้ ฉันนี่แหละก็จะกฎหมายทำลายผู้หญิงแพศยาอย่างเธอเอง"”