icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

จอมใจ จอมมาเฟีย

บทที่ 3 ตอนที่ 3

จำนวนคำ:1132    |    อัปเดตเมื่อ:05/05/2022

ที

้า

ติก็รีบกลบเกลื่อนอย่างรวดเร็ว และโชคดีมากที่คนที่วิ่งชนหล่อนคือมะป

รไปเหรอ ทำไมร้

และก็โผเข้ากอดร่าง

รหรอกจ๊ะพี่เมซซี่ ฉัน

วามสงสัย “แค่กาแฟหก ทำไมถึงร้องไห้แบบนี้ล่

กเมลิน่าในคราบของเมซซี

ฟ... หกรด

ละพูดออกไปตามความจริง

ตายไป ไม่ต้อง

บสาวใช้ต่ำต้อยอย่างหล่อนพาเวลไม่เคยแสดงท่าทางเป็นมิ

งกว่าเม็ดกรวดเม็ดทรายเสียอีก ไม่ใช่ดอกฟ้าอย่าง

มอย่างพาเวล เซอร์คอฟจนโงหัวไม่ขึ้น พยายามแล้ว พยายามที่จะหักห้ามใจ แต่ไม่ว่าจะใช้แรงกายแรงใจสักเท่าไหร่

ไปเอง งั้นฉันขอตัวก

ลิน่าดึงมือของมะปรางเอาไว้

น้าของตัวเองทิ้ง ก่อนจะฝืนยิ้ม

แต่ไม่นานหล่อนก็พูดออกมา “พี่อยากรู้ว่านาย

เห็นว่าจะรีบเคลียร์งานเพราะอี

ลยใช่ไหม มะปราง” รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความ

ยละพี่เมซซี่ ว่าแต่พี

ไม่มีอะไรหรอก

ได้เอะใจกับคำแก้ตัวตะกุก

วไปทำงานก่อน

“ตามสบายเถอะ พี่ก็จะไปทำงานต

ดูหนักแน่นจนน่าแปลกใจ แต่มะปรางก็เลือกที่จะไม่ใส่ใจแล

ถือว่าเป็นโอก

นเข้าไปในตึก มุ่งหน้าขึ้นไปยังห้อง

้าเกรทที่หน้าประตูเข้าพอดี ป้าเกรท

นี่เอาเสื้อขึ้นไปให้

ชื่อของผู้ชายที่ตัวเองแอบร

นไม่สะดวกห

ปลกใจของป้าเกรททำให้มะปรางอึกอัก นี่จะให้หล่อนบอกออกไปได้ยังไงล่ะว่าหล

อฉั

ทำมื้อเที่ยง เอ็งเอาเสื้อ

ห่อเอาไว้ในซองพลาสติกอย่างดีมาใส่มือของหล่อน จากนั้นก็เดินหายเข

ป้าค

ณแพทเร็วๆ เข้า

น้าทำตามคำสั่งของแม่บ้านวัยกลางคน แม้ว่าจะ

เปิดรับโบนัส

เปิด
จอมใจ จอมมาเฟีย
จอมใจ จอมมาเฟีย
“ด้วยหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายมาจากผู้มีพระคุณทำให้เมลิน่าจำต้องกระทำการอันอุกหาญ นั่นก็คือการปลอมตัวเข้าไปเป็นบอดี้การ์ดในอาณาจักรเซอร์คอฟ และที่นั่นก็ทำให้เธอได้รู้จักคำว่ารักเป็นครั้งแรกในชีวิต ดินิย่าร์ เซอร์คอฟ มาเฟียหนุ่มรูปงามผู้ทรงอิทธิพลในรัสเซีย เขาแสนจะสงสัยกับท่าทางอ้อนแอ้นของไอ้เมซซี่บอดี้การ์ดหน้าหวานยิ่งนัก เขาพยายามหาค้นหาคำตอบให้กับความสงสัยที่เกิดขึ้นในใจของตัวเอง แต่ยิ่งเข้าใกล้ ก็ยิ่งทำให้หัวใจกระด้างที่อยู่ลึกเกินมนุษย์ทั่วไปของเขาเต้นแรงจนน่าตกใจ และในที่สุดเขาก็ต้องยอมรับอย่างขมขื่นว่าหลงรักผู้ชายด้วยกัน จนหมดหัวใจ.... "ก็ผมไม่รู้จริงๆ นี่ฮะว่าทำอะไรผิด หรือว่าไปทำอะไรขวางหูขวางตานายน่ะ" หญิงสาวกัดฟันผุดลุกขึ้นยืนและมองเขาอย่างขุ่นเคือง "ฉันเห็นนายไปนั่งอี๋อ๋อกับไอ้ผู้ชายคนนั้นตั้งนานสองนาน ฉันสั่งแกแล้วไม่ใช่หรือว่าห้ามไประริกระรี้กับคนอื่น" "ก็นายสั่งไม่ให้ผมไปยุ่งกับผู้หญิง ผมก็ทำตามแล้วนี่ฮะ ไม่ได้คุยกับผู้หญิงสักคน ไม่ได้มองด้วยซ้ำ แล้วนายจะเอาอะไรอีก" "แต่แกก็ไประริกระรี้กับไอ้ผู้ชายคนนั้น" ดินิย่าร์กระชากร่างบอบบางของคู่สนทนามาไว้ในอ้อมแขน และกอดรัดแน่น พลางหรี่นัยน์ตาที่กำลังลุกเป็นไฟลงมองในระยะใกล้ชิด "แต่ไอ้ผู้ชายคนนั้นของนายน่ะอายุจะครบแปดสิบในอีกไม่กี่วันข้างหน้าแล้วนะฮะ" หญิงสาวตะเบ็งเสียงใส่อย่างไม่ยอมแพ้ "และผมก็มองไม่เห็นความผิดใดๆ เลยกับการที่ผมไปนั่งคุยกับผู้ชายแก่ๆ เพศเดียวกันน่ะ" "แต่ฉันไม่ต้องการให้ไปยุ่งเกี่ยวกับใครทั้งนั้น ไม่ว่าเพศไหนก็ตาม" คนตัวโตเค้นเสียงกร้าวกระด้างออกมาแผ่วเบา มือหนายังคงรัดร่างอรชร "เอ๊ะ นายจะเอายังไงกับผมกันแน่ฮะ ผู้หญิงผมก็เข้าใกล้ไม่ได้ แล้วนี่จะยังผู้ชายอีก ถามนายจริงๆ เถอะฮะ ผมต้องอยู่ไกลๆ นายด้วยหรือเปล่า เพราะนายก็เป็นผู้ชายเหมือนกัน" หญิงสาวสวนกลับอย่างขุ่นเคืองใจเป็นที่สุด ดินิย่าร์ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก นอกจากก้มหน้าลงปิดปากอิ่มๆ ที่กำลังเผยอเพื่อพ่นวาจาดื้อรั้นเอาไว้อย่างแนบแน่น เขาขยี้ เคล้าคลึงอย่างลืมตัว ลืมไปเลยว่าคนที่เขากำลังตักตวงความหวานจากกลีบปากอยู่นั้นคือผู้ชาย คือไอ้เมซซี่บอดี้การ์ดของตัวเอง”