ปริศนารอยสวาท

็นไรหร

ดีที่ชายหนุ่มเข้ามารับร่างของเธอเอาไว้ได้ทันเจ้าหลงที่เดินตามมาเห่าด้วยคว

นะครับ” เขาถ

ะไรค่ะ ขอ

ที่คุ้นเคย เธอรีบขยับตัวออกห่างเล็กน้อย เพราะรับรู้ถึงความไม่สม

งจะหวงคุณมาก

บว่าทำท่าจะกัดหรือไล่นะคะ มันเหมือนเห่าทักทายคุณเสียมากกว่า” เธอบอกเขา มองหน้าเจ

คยรู้จักกันมาก่อน” เขาช

่ใจอยากบอกว่าเธอเองรู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน

็นใครเลยนอกจากคุณ” เขานึกห่วงเธอ บอกว่าม

ะ จริงๆ ฉันมีพี่ชายอีกคนน่ะค่ะ ค

ุณบัวไปไหนเ

หน้าไปมา พี่ชายไปไหนมาไหนไม่เ

ดูแลตัวเองให้ดีนะครับ” เขานึกเป็นห่วงเธอขึ้นมา

หา มันแสนรู้วิ่งกระดิกหางเข้ามาทันที ก่อนจะหยุดยืนอยู่ตรงหน้า พอบ

จ้าสุนัขแสนรู้ตัวนั้น มันไม่ได้เห่ารุนแรง หรือขู่เขาเ

มายถึงโดนรถชนตายน่ะค่ะ คุณพงศ์เชื่อไหมคะว่าก่อนได้

ึงเหร

ลี้ยงนี่แหละค่ะ” บัวบุษบาคุยกับเขาไปนานๆ จึงแทนชื่อตัวเองไปเส

้าหลงเห

ค

ด้มาเลี้ยงจริงๆ บ

นั่งเฝ้าแม่ของมันไม่ยอมไปไหน กลางคืนก็นอนเฝ้า นอนเล่นกับแม่ข

อเจ้าหลงยังเด็กๆ มันคงหิวนมเลยดูดนมของแม่มันถึงแม้จะเป็นศพแล

” ได้ฟังแล้วพงศ์อินทร

บัวเลยซื้อนมมาให้มันกินตั้งแต่เด็กๆ ค่ะ จนมันแข็งแรงขึ้นค่ะ” เธอเล่าก่อนจะนั่งยอ

ไหมครับ”พงศ์อินทร์เห็น

ห็นเจ้าหลงยืนนิ่งให้ชายหนุ่มลูบหัวไปมา ซึ่งปกติไ

์เงยหน้าพูดกับหญิงสาว ในขณ

สุนัขตัวโปรดกับชายหนุ่มผู้เป็นแขกสลับกันไปมา เมื

” เขาเห็นสีหน้

มก้มหัวให้ใครนะคะ หมายถึงคนนอกที่ไม่เคยรู้จักกันแบบคุณ แต

กัดด้วยเ

นี่แหละค่ะ ไม่มีพิษมีภัยอะไร แต่พอใครเข้าใกล้บัวเหมือนจะมาทำมิดีมิร้ายหรือมาเอาอะไรของบัวไป มันกระโจนเข้ากัดเลยค่ะ จึงไม่มีใครกล้

เป็นลูกค้าของคุณบัว ก

ไม่ยอมให้ใครลูบหัวง่ายๆ นะคะ” บัวบุษบามองเจ้าหลงอย่างฉงน

นก็ได้นะครับ เช่นเคยรู้

ารให้คุณพงศ์นะคะ” เพราะป้าพิณช่วยจัดเตรียมเ

ห้ผมช่วย

คุณพงศ์อาจจะอย

ยหนุ่มพูดอย่างสุภาพก่อนจะเดินจากไป บัวบุษบามอ

ล้วหอบเบาๆ นั่งฟังเธอตาแป๋ว บัวบุษบาอมยิ้ม รีบเดินไปเข้าครัว จัดแจงปรุงอาหารให้แขกคนแรกขอ

งนัก เลี้ยงเธอมาจนโต ดูแลรับใช้บิดามารดาแล้ว พอเธอลำบากตกยากก็ไม่เคยคิดจะทิ้งกันไปไหน คนเช่นนี้หายากยิ่งในสังคมปัจจุบัน เ

นหอมอบอวลไปทั่วระเบียงกว้างที่เป็นชานยื่นออกมาสำหรับนั่งรับประทานอาหาร หรือสำหรับนั่งรับลม อาจจะรวมถึงการมา

าพูดอย่างเกรงใจ กลัวลูกค้าคนสำคัญจะไม่ถูกใจ เธอมีอะไรนำ