มนต์เสน่ห์เมียเก่า

ี ๆ ” ธัชพลหันกลั

ดินจากไปจนละสายตา เขาก็สะบัดนรีร

ยากเชื่อด้วยแวว

งมาจากที่สูงสู่หุบเหวลึก ผ่าน

ับไปสองค

บเธอ พูดกับเธออย่างไร้ความปราณี “เพราะว่าพรุ

งขนาดนี้เลย อย่างฉันจำเป็นต้องใช้วิธีนี้งั้นเหรอ ชยุด

ัน” เธอทิ้งคำพูดอย่

ัดเลี้ยง เธอก็รู้สึกยืนไม่มั่นอีกคร

นี้ หัวใจของเขาดูเหมือนจะถูกทิ่มแทงด้วย

ิด หลังจากที่ต่อสายได้แล้ว เขาก็ตะคอกคนที่อย

ม่ยอมให้หมอนิพนธ์มาตรวจด

ลับเฮ้าส์ แต่เธอก็ยืนกรานว่า แค่แช่น้

จะนอนบนเตียงหลังจากอาบน้

อในวันนี้ หัวใจของเธอก็ร้าวรานเหมือนถูกเ

ไม่ยังอยากยอมแพ้ ไม่

ต่อเสียงเป็นพิเศษ เสียงโทรศัพ

แจ้งเตือนยังดังขึ้นอีก

ึ้นแล้วลุกออกจากเตียง โทรศัพท์ว

มขึ้น ข้อความทั้งห

กผ่อนห

ความสุขเมื่

ิ่งที่คุณต้

เธอกลับปิดโทรศัพท

จจะมีหลายสิ่ง และมันก็ยากที่จะท

รปวดหัวที่ค่อย ๆ หายไป พ

ุดนี้ของฉันดูเป็นไงบ้าง” ปรียาวดีสวมช

ของเธอนั้นได้รูปงดงาม ส่วนเอวที่เล็กคอ

่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก “สวยจัง อย่างนี้ต้อ

ะ เราไปดูของขวัญวันเกิดให้คุณปู่ดีกว่า ถ

วเบาที่ข้างหูของเธอ เขาก็รู้ตัวด

ะกลมใหญ่ บรรยากาศในห้องประชุมกดดันแล

อนเวลาสิบสองนาฬิกา” เธอผลักแผนงานที

โต้เถียง แต่ก็พยายามกดอารมณ์ไว้ ผ่านไปไม่กี่

ทำของนรีรัตน์ มีหลายคนในที่ประชุมรู้สึกไม่พอใจกับการกระทำด

กับความไม่พอใจที่เกิดขึ้น “ผู้จัด

นอย่างสั่นเทาและเด

ือถือของนรีรัตน์ก็สว่างขึ

นน่าเบื่อเกินจะทน จนทำให้เธอเผลอห

็นชื่อ‘ชยุด’ทำให้หัว

านเลี้ยงที่บ้

้อความ เธอเยาะเย้ยให้กับความน่าสมเพชของตัวเอง สามีของเธอนอกจากโทรศัพท

ไม่รู้สึกอายบ้างเหรอที่เอาแผนงานขยะ ๆ อย่างนี

พวกเขาเริ่มบ่นเอะอะในใจ ‘วันนี้รองประธานอารมณ์เสียจากไหนมา ถึงมาลงกับพวก

จัดการส่วนหนึ่งที่ฝีปากกล้าแสร้งพูดดัง ๆ ไล่ตามหลังของนรีรัตน์ “

ดเคยกลับบ้านเ

ะว่าสามีหาย” พวกเขายิ่งพูดยิ่งเกินเลย เซี่

สียงแหลม

ากที่อยู่ข้างหน้าตื่นตร

ชยุดไม่ได้อยู่ข้างหลังพวกเขาต่างถอนหา

ขณะที่พวกเขากำลังสั่งสอนจิรพนธ์

ั่น หันกลับมาพูดกับนรีรัตน์ว่า “พวกเราก็แค่กำลังชวนจิรพนธ์เล่

หางจุกก้นแล

จิรพนธ์ก็รีบวิ่งเข้าไปตั้งใจจะป

ล้า สำหรับความหวังดีที่จิรพนธ์พยา

ต่อให้มีคำปลอบโยนสักกี่ร้อยพันประโย

ยุด โดยปกติที่เธอฟังแผนการนำเสนองานเหล่านี

ู้สึกเหนื่อยและอยากนอนอยู่เสมอ หรือ

ย” นรีรัตน์พูดอย่างเหนื่อย ๆ แ

งเธอพยามทำเป็นเข้มแข็

ส่งมาใหม่ทันเวลาสิบสองนาฬิกาหมดก็จริง แต่เธอก็ยังรู้สึกไม่พ

่างหัวเสียแ

จิรพนธ์ต้องมาเคาะประตูเรียก “พี่น

้เวลาอยู่พักนึงถึงนึกออกว่า ตอนเย็นต้อ

ถอะ” เธอเอามือยันขอบโต๊ะเพื่อ

ั๊กตกแต่งด้วยลวดลายเพ้นท์มือสีดำทั้งหมด เมื่อนำเสื้อผ้าท

สีอ่อนเช่นเดิม นรีรัตน์ซึ่งเอาเสื้อผ้าสี

จคงจะไม่เลือกใส่เสื

หาชยุด ‘ตอนนี้ฉันอยู่กลางทางแล้ว จ

อความใด ๆ จากชยุด จนกระทั่งเธอโดนยามที่หน้าประตูใหญ่บ

ที่คุณชยุดเชิญมา พวกเราคงไม่สามารถให้คุณเข

ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาของชยุดไม่มีคุณสม

่นกัน เธอก็ได้แต่เก็บอารมณ์โกร

ู่ข้างหลัง

ละชายสวมสูทสีน้ำเงินเข้มและเ

องนรีรัตน์เป็นสัญญาณบอ

ละยามก็ทักทายเขาอย่

สงออกมา เครื่องแต่งกายที่เป็นทางการทำให้เขาดูหล่อเหลาไม่