icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

โหยตัณหา

บทที่ 7 จิตใจดีจนน่าเป็นห่วง

จำนวนคำ:1627    |    อัปเดตเมื่อ:27/05/2022

ิตใจดีจนน

ม อย่าทำให้แฟกับน้องค

ก็แสดงออกว่าหึง นิ่มผิดด้วยเหรอ” อดีตดาวมหาวิทย

ื่อนกันนะ” พรหมเทพทำหน้าลำบ

ทั้งอก เขาเห็นเธอมีค่าแค่เพื่อนอย่างนั้

แม้มันจะไม่ได้เกิดขึ้นเพราะความเต็มใจของเขา แต่สำหรับ

งที่ตามจีบด้วยความรัก “อย่าเข้าใจผิดนะคะน้องครีม เอาไว้พี่จะมาอธิบายให้ฟังนะคะ.. เรามีเร

งสาวคู่อริ “อย่ามายุ่งกับกาแฟอีก เห็นแก่เด็กตาดำ ๆ ที่กำล

าถึงรีบเดินเข้าไปหาเพื่อน หลังจากรุ่

มาจากเขา เราแสดงออกว่าชอบพี่กาแฟแบบคนรักเหรอแมว”

ต่พี่กาแฟน่ะใช่

ยตีตนไปก่อนมันก็ตลกนะแมว แต่ถ้าพี่เขาพูด ฉันก็จะบอ

พี่ผู้หญิงคนนั้นมาพูดอะไรอีก ก็บ

ยี่ยมท่านหรือเปล่า” นันทพรเปลี่ยนเรื่องค

ยของพ่อพร้อม แต่ก็ยากเหลือเกิน พ่อดื

เลย ตอนที่พ่อแมวป่วยก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน ตอนนั้นคิดเลยนะ ถ้าพ่อตายไปก็ดีเหมือนกั

มกว่าจะจากไป” สุภัครพ

ต้อง ไปหากินยาหม้ออะไรก็ไม่รู้ อาหารที่ห้ามไม่ให้กินก็แอบกิน พ่อแ

กถึงคำพูดบิดาที่ฝากฝังเธอกับคุณตาฮาโตริเมื่อไม่กี่วันก่อนหน้านี้ น้ำตาของเ

นันทพรปลอบใจเพื่อนรักที่กำลังฝืนยิ้ม ถึงแม้จะไม่พูดออกมาตรง ๆ แต่ก็ฟังออกว่าเธอกำลังน้อ

่” เธอบ่นอย่างกลัดกลุ้ม เพราะบอกกับชายชราผู้มีเมตตาเอาไว้ว่าจะผ่อนคืนให้ แต่เมื่อได้เห็นค่าใช้จ่ายในการรักษาแล้ว มันแตกต่างกับรายได้ของเธอราวฟ้ากับเหว “ลำพังฉันค

นอน จีนกับวามันก็เคยพูดเอาไว้เหมือนกัน พวกเราไม่อยากให้แก

เลยแมว รู้ว่าตัวเองไห

าโกห

โกหก

“วันนี้เลิกเรียนแล้วแม

ต้องไปทำงาน วันนี้ถึงไป

้ทำงานทุกวั

นาน หรือเพราะลุงมงคลเขาสงสารครีมเรื่องพ่อมั้ง เขาก็เลยให้คร

ุงมงคลนี่ไว้

เธอเนี่ยแมว” สุภัคร

ี่ ยิ่งซื่อ ๆ อยู่

อสัตย์ไม่ได้ซ

รอจ

อนไม่เชื่อก

ไป จิตใจดีจนน่าเป็นห่วง ไม่เชื่อก็ไปถามจีนกับวาไ

เขานะ ตลอดสองปีกว่าที่รู้จักกันมา เขาไม่เคยแสดงท่าทางแบบพวกเฒ่าหัวงูเลยนะ ผิดกับเจ้านายโดย

เวลาเลิกงานห้ามขึ้นรถไปกับเขาเด็ดขาด พวกนี้ม

คนเพราะคารม

อาจจะโดนคำพูดของเขาหว่านล้อมจนงงงวย พอ

ตัวเองไม่ใช่คนขี้ขลาดจนไม่กล้าสู้คนหรอกนะ ถ้

หน้าตาไม่ได้จริงจังเหมือนคำพูดเลยสักนิด ก็เพร

เปิดรับโบนัส

เปิด
โหยตัณหา
โหยตัณหา
“"เป็นอะไร หน้ามืดเหรอ" เขาตีหน้าเครียดถามไถ่ เก็บซ่อนอาการขำขันด้วยความเอ็นดูเอาไว้มิดชิด เธออายจนต้องยกมือปิดหน้า ซ้ำยังบิดตัวซุกหลบกับอกแกร่งเพราะกลัวจะตก "คุๆๆๆ คุณ..คุณไคปล่อยครีมลงเถอะค่ะ" "ไม่ปล่อย" "ทำไมล่ะคะ" "ก็ไม่อยากปล่อย ตั้งแต่แต่งงานกันมาเรายังไม่เคยทำตัวเป็นสามีภรรยากันเลย ผมก็อยากอุ้มภรรยาดูบ้างไม่ได้เหรอ" "ได้ค่ะ แต่ไม่ใช่เวลานี้ ตอนนี้คุณไคไม่สบายอยู่นะคะ ปล่อยครีมลงก่อนดีกว่าค่ะ อุ้มของหนักมากๆ เดี๋ยวยิ่งปวดหัวนะคะ" เธอแก้ตัวบ้าบออะไรของเธอเนี่ย ทำไมยิ่งฟังยิ่งน่ารักน่าฟัด พาให้หมั่นเขี้ยวนัก”