เด็กมันยั่ว เลยหลวมตัวหลงรัก

มเจ้าชู้แต่ก็มีน้ำใจกับเพื่อนบ้านเสมอ เขาว่าเพื่อนบ้านดีจะทำให้สุขภาพจิตของเราดีตามไปด

ล้วครับ” เขื่อนตอบหลาน

วงอาจิน

ทันก็อาจจะตายได้เหมือนกัน การที่หลานชายรับปากว่าจะไม่แกล้งคนอื่นแบบขาดสติอีกถือเป็นการตัดไฟเสียแต่ต้นลม เด็กๆ คือผ้าขาวถ้าเราพูดเราเตือนหรือสอนอะไรก็ควรจะทำเสียตั้ง

จะได้โตไวๆ” เขื่อ

่นๆ หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ เขื่อนพาเด็กทั้งสามออกมาขึ

ส่งมาหยาก่อนใครเพื่อน เด็กหญิงหอมแก้มเขาฟอดใหญ่เหมือนเช่นทุ

ร. ไปขออนุญาตเหมือนดังเช่นทุกครั้ง ตั้งแต่เกิดเรื่องพี่เลี้ยงวันนั้นประภพก็ไม่จ้างพ

หลังจากส่งเด็กน้อยทั้งสองเสร็จ ก่อนจะ

ห้องเพื่อเอ่ยถามหลานชาย เมื่อทั

บอาเ

่อนจะจุ๊บหน้าผากนั้นอย่างรักใคร่ เขื่อนยิ้มแ

บ้านแต่ไปนั่งเล่นเกมกับบิดาแทน แถมคนป่วยยังไม่อยากไปหาหมอเพราะกลัวเข็มฉีดยา แม้จะป่วยงอแงไปบ้างแต่ก็ยังมีแรงลุกเดินเหินไปไหนมาไหน

ตัวเล็กน้อยแต่ยังนั่งฟุบหน้าอยู่แบบนั

ไรใครเห

ณพ่

ยนี่ครับไม่สบายใช่ไหม” เขาแตะแขนข

อจะพาไ

ไปฉีดยาจะหายเ

วเจ็

รอกครับ แ

เด็กน้อยหันมาทำหน้าบึ้งๆ แยกเขี้ยวให้ดู ก่อนจะรีบหันกลับไปซุกหน้าเข้าหาโซฟาต่อ

อก็จะเกาะโซฟาเอาไว้แน่นๆ ไม่ยอมให้อ

อาหมอฉีด

าหันมามอง เหงื่อของเธอผุดพรายขึ้นมาเต็มใบหน้า เข

ถ้าเจ็บ อาหมอให้

เด็กน้อยถาม

ลับสบาย หายป่วยยังไงล่ะครับ” เขื่อนลูบผมนุ่

มาหยาถามย้ำ ในตอนนี้เธ

าลงตรงหน้าเด็กน้อย เกี่ยวนิ้วก้อยเ

งเด็กน้อยแล้วรีบอุ้มไปที่เตียง พงศ์อินทร์กับรติรสถึงกับมองสบตากันโดยไม่ได้นั

าขึ้นมาก่อนจะชวนคุยแล

” เขื่อนบอกเด็

ไม่เห็นเจ็บเลย” ม

างคนอาจจะมือหนักไปหน่อย แต่พวกเขาก็ทำประโยชน์อย่างอื่นได้มากมายเลยนะครับ โดยเฉพาะช่วยเหลือชีวิตคนอื่น”

ูจะเรียนพ

มล่ะ

าๆ จะไม่ให

ะครับ จะได้หายไวๆ สัญญาว่าถ้าหยาหาย อาจะพาไ

ยวก้อยสัญญาครั้งใหม่ เขื่

อย่าทำให้อาเป็นห่วงแบบนี้อีก

านไม่ยอมท่าเดียว เขื่อนพูดทีเดีย

ังใจ พี่รสเช็ดตัว ให้กินข้าวกินยาเดี๋ยวก็หายครับ เดี๋ยวผมจัดยาให้นะค

ับ แล้วอาจะม

าแล้ว

้อยอย่างเบามือ ยิ้มอบอุ่นใ

ังไงบ้างครับ” เขตต์เอ่ยถ

้หวัด คงต้องหยุด

ปเยี่ย

ม่ทันแล้ว เดี๋ยวจะไปเรียนสายเอ

้านของมาหยาอย่างเป็นห่วง เย็นวันนั้นเขตต์กับดารินม

กเด็กๆ ด้วยรอยยิ้ม ในขณะที่เขตต์กับดารินขึ้นไปนั่งบนขอบเตียง เอ่ยถามอาการไม่หยุดปา

อ่ยถาม วางมือน้อยที่หน

ะ อาการดีขึ้นมากแล้ว

เที่ยวสวนสนุก แล้วก็จะพาไปเล่นที่

่หยาไม่รู้

ิวๆ อย่างเดียวเลย” รติรสพูดอย่างเป็นกังวล ขณ

อนรับชามข้าวต้มไปถือเอาไว้ ก

้มหอมม

ค่อยหิว

ยาก่

อีกแล้

้อนยาให้เด็กน้อย มาหยากินอย่างว่าง่าย ทำเอารติรสกับพงศ์อินทร์หัน

นี้จะได้หายเร็วๆ” ดารินจับมือ