icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon
หวานสวาทเจ้าสาวสิบเก้ามงกุฎ

หวานสวาทเจ้าสาวสิบเก้ามงกุฎ

icon

บทที่ 1 ชะตากรรมที่กำลังจะได้รับ

จำนวนคำ:1468    |    อัปเดตเมื่อ:03/07/2022

มตื่นตระหนกเมื่อเห็นชายฉกรรจ์ในชุดสีดำ สวมแว่นกันแดดสีดำกว่าสิบคนยืนอยู่เต็มบริเว

แล้วมาทำอะไรใน

าทางคุกคามจากอีกฝ่าย แม้ว่าคนเหล่านั้นจะย

มของของฉ

ประตูบ้านของเธอดูเล็กคับแคบไปทันที หญิงสาวเบิกตากว้างอย่างตระหนกเมื่อเจอหน้าคนพูด เขานั่นเอง.. ผู้ชายหน้

ดไม่ออกมือสั่นใจสั่นจริงๆ

กเธอเอามา

ะไรฉันไม่

ั้งสุดท้ายแม่สาวน้อย

วไปจากตรงนั้นเสียให้ได้ แต่เธอก็ทำเช่นนั้นไม่ได้

่ยอมบอกว่ามันอยู่ที่ไหน ก็อย

าสั่นแทบจะยืนไม่ไหว แล้วจุมพิตาก็แทบสิ้

นจะกระทืบมันให้จมดินต

่ายุ่งกับ

น้าขาวซีดจนไร้สีเลือดทั้งที่เนื้อตัวก็เย็นเฉียบด้วยคว

เขาเดินไม่ได้คุณจะทำร้

ี้และหวังว่ามันจะปลุกสำนึกดีๆ ของชายหนุ

ส์ ไม่เคยเสียเหลี่ยมใคร และเธอกับพ

้เป็นนายหิ้วปีก นายจักร ผู้เป็นพ่อของเธอออกมาขาทั้งสองข้างของท่านลากอยู่กับพื้น ใบหน้าที

ารเลวรังแกคนไม่มีทางสู้ หน้ารังแกผู้หญ

่างบ้าคลั่ง แต่ดูเหมือนเธอกำลังทุบตีหินผาอย่างไรอย่างนั้น แต่แล้วเธอก็ต้องกรีดร้องออกมาอย่างตกใจเม

ารส่วนยายตัวจิ๋วเสียงเหม

งตามไป ทั้งดิ้นทั้งเตะทั้งทุบคนตัวโตกว่าที่ใช้วงแขนรัดเอวบางของตนจนขาเรียวลอยพ้นพื้นกว่าหนึ่งฟุตแผ่นหลังบางแนบชิดไ

ไอ้หน้ารังแกผู้หญิงปล

มือนเสียงนกหวีดดังก้องไปทั้งบ้าน แต่เขาก็ไม่เปิดโอกาส

ูกน้องฉันแน่ ส่วนเธอ.. หึหึ ฉันจะให้ลูกน้องฉันจัดการเธ

เยียบเย็น จุมพิตาตัวแข็งรู้สึกเหมือนลม

งหรอก เราจัดการให้มันจบๆ ไปดีมั้ยครับ ผมว

ุมพิตาตาโตด้วยความหวาดกลัว ในขณะที่นายจักรหน้าซีดน้ำตาไหลพร

ฉันอยู่ที่ไหน แล้วไอ้เด็กนั่น เด็กใน

ทบจะจมหายเข้าไปในร่างใหญ่โตของเขา จุมพิตาได้แต่

ตามวิธีของฉันก็แล้วกัน พวกนายดูทางนี้ไว้ใ

ันก็เป็นห้องนอนของเธอเอง จุมพิตาจะกรีดร้องก็ร้องไม่ออกได้แต่น้ำตารินด้วยค

เปิดรับโบนัส

เปิด
หวานสวาทเจ้าสาวสิบเก้ามงกุฎ
หวานสวาทเจ้าสาวสิบเก้ามงกุฎ
“เขาคิดว่าเธอเป็นเพียงหัวหน้าแก๊งสิบแปดมงกุฎจึงจับตัวมาเป็นเชลยพิศวาส แต่เมื่อความจริงเปิดเผยเธอคือลูกสาวมหาเศรษฐีที่ไม่อาจจะเลยเชยชมแล้วทิ้งขว้างได้ง่ายๆ +++++++++++++ "ฉันจะไม่อยู่หลายวัน.." จะมาบอกเธอทำไม ไปเลย รีบไปให้เร็วเท่าไหร่ยิ่งดี... คิดในใจด้วยความลิงโลดไม่น้อย อาการเกร็งเมื่อครู่ลดลงแต่ก็เพียงไม่นานเพราะคำพูดต่อมาของเขา "ดังนั้นคืนนี้เราจะต้องมาทำอะไรสักอย่างเพื่อให้เธอคิดถึงฉันตอนฉันไม่อยู่.." "ทะ ทำอะไรคะ.." ถามเขาหน้าตื่นมือเท้าเย็นเฉียบเริ่มเห็นเค้าลางบางอย่างที่ไม่อยากจะคิดถึงมันเลย... "ก็ทำแบบนี้ไง.." พยัคฆ์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนจุมพิตาสะดุดลมหายใจตัวเอง”