พลั้งเหรอ (เลย) เผลอรัก

ะเชื่อหรือไม่

งเปล่า พระอาทิตย์ลาลับขอบฟ้าไปแล้ว เลยเดินเอื่อยออกมาเรื่อย ๆ จนถึงบีชบาร์ตรงหน้าหาดของที

นี้ทำไมก

นสนิทกำลังจะเดินเข้าสู่ประตูวิวาห์ และใช้ชีวิตเป็นครอบครัวแสนสุขด้

ถือเสียว่าเขาไม่ใช่เน

เลย เธอไม่น่าสาระแนมางานเลี้ยงวันนี้เลยด้วยซ้ำ คิดแล้วก

ง ยกมือสั่งซ้ำกับพนักงานคนเดียวที่ยืนยิ้มเฉพาะปาก แต่ดวงตาสงบนิ่งราวทะเลเบื้องหน้าไม่ผิด

าร

ะคงจะเป็นรักเดียว เรียกเธอด้วยน้ำเส

อยู่นาน ก่อนตัดสินใจเข้ามาพูดคุยกับเธอสักครั

ธารา พอเถอะ ทำไมต้อ

กคุยกับคนที่เธอยังตัดใจไม่ได้ แ

นขอ

ตา เธอถามเขากลับด้วยเสียงที่พยา

อนกับว่าที่เขาทำนั่น มันไม่ได้ผิดต่อเธอเลยแม้แต่นิดเดียว แล้วเป็

องธารา

ิงอื่นท้อง แต่ก็ดี ทำให้ความเกลียดช

เกี่ยวอะ

อคำหวานจากปากเขาเข้าหน่อย ก็จะอ่อนลงได้ง่ายดายดังเดิม ปฏิภาณยังคงรักธาราทิพย์อยู่ คิดอย่างคนเห็นแก่ตัวว่าธาราทิพย์เองก็น่าจะยังรักเขา ไม่อย่างนั้นเธอจะไม่มีท่าทีอยากตีอก

รักธารา

วานเย้ายวนแดงก่ำด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์และโทสะปนกันมากกว่าครึ่งค่อน ปฏิภาณเห็นท่าทีกระด้างของหญิงสาวค

าราได้ไอ้เสี่ยมาช่วยประคับประคองให้อู้ฟู่ มีเง

ของปฏิภาณแล้วก็ให้รู้สึกสะใจไม่น้อ

ล้วนาย

ป็นพวกทำงา

เธอชกเปรี้ยงเต็มแรงเข้าไปที่เบ้าตาข้างขวาของอีกฝ่ายทันที ก่อนจะสะบัดมือออกเ

นายอยู่ดี ไอ้ปีกขึ้นเงา ไห

ห้เธอดู หญิงสาวเลยเดินสะบัดแยกออกไปยังทางด้านข้างบีชบาร์ตรงไปยังไฟเหลือง ๆ ถัดไปไม่ไกลจากนั้น ด้านห

ดกันให้รู้เรื่องแล้วก็เ

รอบ ๆ จนสะดุดสายตาของชายต่างชาติคนหนึ่งที่นั่งเอนหลังกอดอกมองมาที่เธออยู่พอดี ใบหน้าของเขานั้นเธอเห็นไม่ชัด

งแต่ที่เดินทางมาถึงที่นี่ทำให้ธาราทิพย์ใจกล้าเด

ด้วยน

ยตามองลงที่เก้าอี้ข้างตัวเขา ทำนองตอบรับและเชื้อเชิญในคราวเดียวกัน ธาราทิพย์จึงได้เห็นใบหน้าของเขาช

วิวาห์เรียกเธอเสียงเขียวเมื่อเห็นว่า

่ของฉันตรงนี้! และคืนนี้คงไม

น้าเพื่อให้ปฏิภาณเห็นว่าเธอเป็นอย่างที่เขาว่าจริง จะได้เลิ

ึงนาทีดีด้วยซ้ำ ว่าที่เจ้าสาวก็เดิ

รียก ทั้งยังเดินเร็ว ๆ เข้ามาหาราวกับกลัวว่

ไรที่นี