รอยรักที่แสนเลือนราง

ีต่

าวที่คงเป็นแม่กำลังเดินผ่านประตูของรถไฟฟ้าขบวนสุดท้ายเข้าไปยื

อ็นดูของทั้งแม่และลูกสองคนนี้เป็

งคนแม่ลูกด้วยสายตาเป็นมิตร แล้วกดมือล

สแจ๋วราวแก้วเนื้อดี ขณะพูด ตาก็มองยังไม้เท้าอย่างสนใจ ก่อนจะละจากมาเพื่อมอ

อย่ายืนเยอะนะคะ น้องยังเ

าเอ็นดู

ิ้มตาม แววตาที่ใช้มองก็เอ็นดูไม่ต่างกัน จนคนที่นั่งด้านข้

วนคุยด้วยต่อ ผิดจากวิสัยของเข

ว้แน่น ที่ดูท่าจะเป็นแม่ ก่อนหันมาตอบคำถามของชายวัยใกล้เคีย

งเรียนและห้องของคุณครูอะไร ยิ่งเรียกรอยยิ้มให้คนถามและคนท

าทำอะไรที่นี่ครับ” ชา

้มของผู้คนรอบ ๆ ได้อีกครั้ง ชายสูงวัยคุยด้วยตลอดเส้นทางจวบ

ณตา ค่อย ๆ เ

งรถไฟฟ้าไป มองไปรอบ ๆ ท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ เพราะงงว่าตนจะหาทางลงได้อย่างไร มีคนเข้ามาช่วยบอกว่าให้ลงลิฟต์จะสะดว

ะตูถูกเลื่อนเปิดออกพร้อมที่คนขับรถวิ่งลงมาประคองขึ้น

รยากาศบนรถไฟฟ้า สนุ

แกล้งบอกเย้าแหย่ใส่คนถาม “เมื่อกี้ผม

งานกันมาไม่เคยนอกลู่นอกทาง ไม่เคยทำตัวเหลวแหลกเหลวไห

ู้หญิงน

้น ก่อนที่ภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากจะเข้าใจตนผิดไป “เพิ่งจะห้าขวด แต่ช่างพูดเชียวล่ะ พูดจาอะไรก็ด

นวลน้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงตำหนิบุตรชาย คนเป็นพ่อปรายตามองรู้ว่าภร

หมอที่ทางบ้านหน

ลูกหน่อยเถอะ ตาเบญอยากพิสูจน์ตัวเอ

วทั้งคู่ก็ต้องเปลี่ยนเรื่องคุยไปยังเรื่องอื่น ทุกครั้งท

บมาแล

่วินาทีจากนั้นเจ้าตัวก็วิ่งตึง ๆ เข้าไปหาแม่ที่ยืนกำโทรศ

้องพักเสียที เธอยกมือลูบไปมากับศีรษะของลูกค่อยเงยหน้าขึ้นถ

ถึงได้กลับเอาป่านนี้ กัญโท

นนั่งรถไปถึงโน่นเลย” ยุ้ย เพื่อนรุ่นพี่ของเธอเอ่ยชื่อห้างสรรพสินค้าชื่อดัง

สูง ๆ ด้วยค่ะแม่

ู่ตั้งนาน เป็นห่วง

กับพี่น่าเป็นห่วงตรงไ

ลานที่เข้าขากันเป็นอย่างดีก็ส่ายหน้าแกล้งพูดไปว่า

าน้องไปขายหรอกค่ะ

สียงดังจากนั้น วสุกัญญามองลูกสาวด้วยรอยยิ้ม เธอชอบฟังเสียงหัวเราะใส ๆ เช่นนี้เหลือเกิน แล้วค่อ

บ่ายเครี

ี่ยุ้ย นี่ไง หน

ยที่อาสาเลี้ยงหลานให้

าก็ไม่ให้เซ็นชื่อแทนกันด้วย รอบบ

กตกใจ วสุกัญญายิ้มจนตาเกือบปิดที่อำเพื่

เล่นด้วยนะยะ สงสัยหัวใจจะเป

เล่า” เธอบอกปัดแล้วเลี่ยง

ไหม” ยุ้ยยังคงถามต่อ เธอทำเฉย ตอบปัดไป

แนนขนาดนี้ไม่ใจอ่อนสักทีละจ๊ะคุณแม๊” ยุ้ยถามกระเซ้าเย้าแหย่เธอไม่หยุด วสุกัญญาไม่ได้ตอบไปว่าอะไร ทำเ

กนั้นแล้วจึงกลับกันได้ จนถึงเวลาเลิกจากประชุมจึงได้พบว่ารถของนายแพทย์ปกรณ์มาจอดร

รอจนแม่ย่อตัวลงหาก็ค่อยเปิดปาก

ลับทันที “

อบคุณลุงห

ืม ไหนเรา

่อนบอกไปว่า “เดี๋ยวเราค่อ

ได้ ทำไมจะต้องเหมือนกันด้วยก็ไม่รู้ แล้วค่อยยืดตัวขึ้นเพื่อ

คะว่าไม่ต้

แถวนี้พอดีก็เล

กเด็กหญิงสวรินทร์ก่อนจะถูกจับมือแล้วดึงเบา