พี่ชายขาอย่าหื่นกับหนูนักเลย

จเร็วๆ” ยิ้มใสลอบผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งใจ เธอ

บอยู่ในห้องน้ำรีบแต่งเนื้อแต่ง

่น อบอวลไปด้วยความสุข อาจเพราะว่าทุก

่ารู้จักกับหนูยิ้มได้ยัง

มเอาไว้จากพวกจิ๊

ฟังเลย” นี่ถือเป็นความรู้

่วยหนูยิ้มเอาไว้เ

ยิ้มใสเอ่ยตอบ

เลย” ยุวดีไม่คิดว่าจะได้เจอผู้มีพระคุณของบุตรสาว เพราะในครั้งนั้นถ้

ายังไงเ

เข้าครัวทำอาหารไปฝ

ยิ้มทำอาหารอ

ง รีบไปส่งขนมให้ร้านประจำ

ยมยังทำอาหารอร่อย ๆ มาให้ผมเลยค

้าพร้อมตา” ธีรกรยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เขารู้สึกยินดีที่ทุกคนต่

ทานอาหารไปได้สักครู่ ธีรวัชรก็

จ๊ะ” ยุวดีเอ

อบด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ใบหน้าแดงก่ำ

น้ามองเขาบ้าง ไม่ใช่เอา

ยังไงบ้างหนูยิ้ม” ธีร

่ะคุ

อมเราก็จะได้ที่เรียนที่ใหม

าที่จะรู้สึกตื่นเต้นเพราะที่นี่คือที่เรียนใหม่ เพื่อนใหม่ สถานที่แปลกใหม่ ที่สำคัญก

าง หนูยิ้มไม่เคยอยู่กรุงเทพฯ มาก่อน คงต้องพึ่งพ

ม่เคยใช้ชีวิตอยู่ในเมืองกรุงมาก่อน ยิ่งจะให้เธอนั่งรถไปเองยิ่งแล้วใหญ่ เธอไม่รู

่นี่ เขารู้จักถนนหนทางดี เ

ะคุ

กถนนหนทาง ไปไหนไม่ถูกแน่นอน ต้องให้ธีร์พาไปทำความรู้จ

ีรวัชรรับคำอย่

ารอร่อยๆ รับประทานทุกวัน” ธีรกรพูดด้วยรอยยิ้ม เป็นรอยยิ้

ิอาจหักห้ามใจ แค่แรกพบสบตาก็ตกอยู่ในห้ว

เอ่ยตอบด้วยรอยยิ้ม เป็นรอยยิ้มอ

รอยยิ้มของมารดา

อสายตาที่ดูจริงใจไร้แววเสแสร้ง เขาโตพอที่จะดูคนออกว่าใครดีหรือไม่ดี แตกต่างจากผู้หญิง

านสัมพันธ์ด้วยเสียมากกว่า ซึ่งเขาก็เข้าใจท่าน ไม่ได้อย

จเพราะธีรกรเป็นชายหนุ่มที่ยังชอบผู้หญิงเรียบร้อยอ่อนหวาน ทำอาหารเก่ง เขาจึงนิยมชมชอบสองแม่ลูกเป็นอันมาก แต่เขาก็ไม่ได้ด้อยค่าผู้หญิงทำงานเก่งนอกบ

ณแม่ของยุน่ะค่ะ ซึ่งเป็นคุณยายของห

ทำอาหารอร่

ะโยชน์ต่อคนกิน แค่นี้ก็เป็นสุขแล้วค่ะ” รอยยิ้มของยุวดีทำให้ธีรกรยิ้มตาม ม

นะลูก พี่เขาจะได้พาไปทำโน่นทำนี่” ธีรกรเอ่ยถามลูกเลี้ยง

ังไม่ได้ค

ยิ้มว่ายน้ำไม่เป็น

ะคุ

นว่ายน้ำดีไหมลูก

อกลัวการว่ายน้ำจึงไม่อยากลงน้ำนั่นเอง ตอนเด็ก

งใจพี่หรอกค

บคำอย่างหลี

ปเที่ยวไหนขึ้นมา ตกน้ำตกท่าจะลำบาก การว่ายน้ำเป็นจึงเป็นสิ่งสำคัญม

ฏิเสธ แต่ยุวดีผู้เป็นมา

ว่าดีน

อทุกคนเห็นด้วยเธอจ

ียนว่ายน้ำของน้องด้วยนะลู

าสาวน้อยที่มองเขาอยู่ก่อนแล้ว เธ

่อนหลังจากรับประทานอา

ใสก็ดังขึ้น เมื่อเธอ

าน ก่อนจะหัวใจระทึกเมื่

หาพี่ที่ห้อ

งแล้วเดินวนเวียนไปมาใน

ิงๆ เหรอ นั่นคือคำ

อง พี่จะบุกเข้าไปที

ะตูห้องนิ่ง เธอล็อกประตูก็สิ้นเ

ิ้มใส อย่านึกว่าจะล็อกปร

อกะพริบตาปริบๆ เธออ่านมันทุกประโยค ธีรวัชร