icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

เพลิงพิศวาสจอมเถื่อน (ซีรีย์ชุดจอมใจจอมบงการรัก)

บทที่ 2 ไม่มีเวลาใส่ใจ

จำนวนคำ:1311    |    อัปเดตเมื่อ:27/07/2022

ต๊ะเตรียมมื้อเช้าให้คนที่บ้านซึ่งปกติจะมีเพียงคุณวิทยา ส่วนคุณแพรวามักจะตื่นหลังจากเธอก

นมาร์กี้เ

ิร์ฟข้าวต้มกุ้ง

ียมให้ลูกค้าเร

่างเรีย

้โอเคพ่ออาจจะต้อ

ลูกค้าสนใจเรากว่าแปดสิบเปอร

ับเรา...เราก็ได้กำไร

ะมีปัญหาอ

อ็กซ์พอสต์ เริ่มก่อร่างสร้างตัวจากบริษัทเล็กๆ จากคน

ลูกสาวคนเดียวของเขาซึ่งอายุห่างกันเพียงสองปี ตอนนี้บริษัทขยายกิจการใหญ่ขึ้นทำให้เขามีบ้านหลังนี้ซึ่งราคาเฉียดสิบล้านและมีรถคันหรูให้ลูกสาวที่ไม่ทำงานการอะไรใช้สบายๆ แต่เพราะสองสามปีหล

ออกไป

วรินจะต

ลุงยามช่วยไปรับรถของมาติกามาจอดไว้ที่บ้านเผื่อพี่สาวเธอจะออกไปธุระนอกบ้าน หญิงสาวรับหน้าที่เลขาให้กับผู้เป็นพ่อ แต่งานที่เธอต้องดูแลมีมากถึงมากที่สุด เรียกว่าเกินหน้าที่ก็ว่าได้ แต่มันคือบริษัทที่พ่อของเธอสร้างเธอจึงต้องดูแลทุกอย่างอย่างดีที่สุด หลายคนรู้ว่ารินรดาคือลูกสาวคนเล็กของวิทยาแต่ไม่มีใครรู้ว

าแล้วเดินไปชงกาแฟร้อนแล้วยกมานั่งดื่มที่โต๊ะทำงานพร้อมเปิดจอคอมพิวเตอร์ เรียกโปรแกรมงานออก

่ยทักปนหัวเราะอย่างเข้าใจกัน เธอทำงานที่บริษัทนี้ตั้งแต่รุ่นคุณพ่อของเธอจนก

ชุมตอนสิบโมงค่ะ รินเล

ต่เมื่อวานแล้วไม่ใช่เ

รดายิ้มกว้าง “ถ้าลูกค้าทำสัญญา

่าลืมดูแลตั

ๆ ก่อนจะเอ่ยถามออกมา “ทำไมค

ป็นสาวเป็นนางแต่งเนื้อแต่งตัวบ้างก็ดี หน้าตาก

ามาใส่ใจเรื่อ

อซื้อเสื้อผ้าใหม่ แต่ถ้าเป็นมาติกาคุณแพรวาจะเห็นดีเห็นงามด้วยทุกอย่าง เธอไม่มีเวลาให้คิดเรื่องอื่นอีกแล้ว งานการตรงหน้าม

านเอ่ยทักอย่างคุ้นเคยที่เห็นร่างบอบบา

หญิงสาวหัวเราะระรื่น “รินต้องขอถ่ายรูปโกด

ห้อย่างเป็นกันเอง “อยากได้กาแ

เปิดรับโบนัส

เปิด
เพลิงพิศวาสจอมเถื่อน (ซีรีย์ชุดจอมใจจอมบงการรัก)
เพลิงพิศวาสจอมเถื่อน (ซีรีย์ชุดจอมใจจอมบงการรัก)
“ท่าทางคุกคามของเขาทำให้รินรดาขยับตัวถอยห่างจนหลังชิดประตูห้องอย่างไม่รู้ตัว ชายหนุ่มยกมือยันด้านหลังไม่ให้หญิงสาวหลบหนีการรับรู้ความจริงนี้ได้อีกแล้ว ถ้าอยากช่วยพ่อใช้หนี้ก็ทำตัวเชื่องๆ เป็นเด็กดีและทำตามคำสั่งของผม ถ้าทำให้ผมพอใจผมอาจจะตบรางวัลให้คุณเป็นการตอบแทนก็ได้ พิชญะ ฉายฉาน เจ้าของไร่กลางภูเขากำลังจ้องมองเธออย่างเอาเรื่อง รินรดาได้แต่อบอกตัวเองว่านี่คือฝัน มันเป็นฝันร้ายเท่านั้นแค่เพียงลืมตาเธอจะพบมันว่าไม่ใช่เรื่องจริง แต่...มันคงไม่เป็นอย่างที่คิดเมื่อมือใหญ่บีบคางเธอให้เชิดหน้าขึ้นและริมฝีปากของเธอก็ถูกฉกจูบอย่างรวดเร็ว ดวงตากลมโตเบิกกว้างอย่างตกใจ วินาทีต่อมาเธอก็ยกมือขวาตบซีกหน้าเขาเต็มแรงจนใบหน้าเขาสะบัดไป "มากไปแล้วนะรินรดา" พิชญะตะคอกอย่างลืมตัว ไม่เคยมีใครทำกับเขาแบบนี้มาก่อน ผู้หญิงร้อยทั้งร้อยสยบแทบเท้าเขาทั้งนั้น "ฉันจะอยู่ที่นี่ทำงานใช้หนี้ให้คุณ" รินรดาเชิดหน้าอย่างท้าทาย "แต่ไม่มีวันที่ฉันจะยอมเสียศักดิ์ศรีของฉันให้คุณเด็ดขาด!" ดวงตาทั้งสองท้าทายซึ่งกันและกัน พิชญะกับรินรดารู้ดีว่านี่คือการประกาศศึกของคนทั้งสอง มันเป็นเกมร้อนแรงหากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเพลี่ยงพล้ำก็อาจถูกเพลิงพิศวาสเผาไหม้ทุรนทุรายตายทั้งเป็น!.”
1 บทที่ 1 บทนำ2 บทที่ 2 ไม่มีเวลาใส่ใจ3 บทที่ 3 ว่าง่ายๆค่อยน่ารักหน่อย4 บทที่ 4 หน้าที่5 บทที่ 5 ทั้งต้นทั้งดอก6 บทที่ 6 ลูกค้าVIP7 บทที่ 7 หลักทรัพย์ค้ำประกัน8 บทที่ 8 ไร่ฉายฉาน9 บทที่ 9 แผนการ10 บทที่ 10 เพราะขี้เหร่แบบนี้ก็เลยยกให้มาใช้หนี้สินะ11 บทที่ 11 ตั้งสติ12 บทที่ 12 ผงะไปเล็กน้อย13 บทที่ 13 ‘งานในครัว’ ยังไงก็ยังดีกว่า ‘งานบนเตียง’14 บทที่ 14 มีอะไรให้ช่วยบ้างคะ15 บทที่ 15 มองอะไรกัน16 บทที่ 16 ขัดดอก17 บทที่ 17 เย้ายวน18 บทที่ 18 คุณคิดจะทำอะไร19 บทที่ 19 ถามทำไม20 บทที่ 20 สัญญาการทำงาน21 บทที่ 21 ท่าทางมีความสุขดีนะ22 บทที่ 22 อิจฉาหรือไง23 บทที่ 23 โลกกลมหรือพรหมลิขิต24 บทที่ 24 นี่ขนาดเกรงใจนะ25 บทที่ 25 คุณเป็นลูกหนี้นะ26 บทที่ 26 เหมือนเด็กถูกแย่งขนมหวาน27 บทที่ 27 ไม่คิดว่าจะเอาจริงเอาจังขนาดนี้28 บทที่ 28 ทำไมช่างแตกต่างกันเหลือเกิน29 บทที่ 29 รู้จักกันมาก่อน30 บทที่ 30 ยิ้มเศร้า31 บทที่ 31 คิดบ้าอะไร32 บทที่ 32 คุณสัญญาแล้วนะ...33 บทที่ 33 หวง34 บทที่ 34 บีบน้ำตา35 บทที่ 35 มีเมียแล้วละสิ36 บทที่ 36 ทำไมเขาคิดถึงเธอมากขนาดนี้37 บทที่ 37 ยิ้มเจ้าเล่ห์38 บทที่ 38 ไม่ใช่หมูให้เชือดง่ายๆ หรอกนะ39 บทที่ 39 เบามือหน่อย40 บทที่ 40 ไม่ต้องกลัว ผมไม่เป็นอะไร41 บทที่ 41 คุณเป็นของผม เท่านั้น42 บทที่ 42 ก็ผมหิวนี่43 บทที่ 43 ต้องการคุณ44 บทที่ 44 ปล่อยไว้ก็คาราคาซัง ลากคอมันมาจัดการเองดีกว่า45 บทที่ 45 อย่างคุณเพลิงคงไม่ขาดแคลนผู้หญิงหรอกค่ะ46 บทที่ 46 ลืมตาอย่างยากลำบาก47 บทที่ 47 รีบหนีไป48 บทที่ 48 มึงทำตัวมึงเอง49 บทที่ 49 โชคดีที่ไม่เป็นอะไรมาก50 บทที่ 50 อย่าร้อง เดี๋ยวคนอื่นจะนึกว่าผมรังแกคุณ51 บทที่ 51 ทำไมดื้อนัก52 บทที่ 52 กระซิบ53 บทที่ 53 ไม่ได้เป็นอะไร54 บทที่ 54 รีบตัดสินใจเลย 55 บทที่ 55 เธอน่าจะเป็นคนถามเขามากกว่า56 บทที่ 56 ‘ผมจะรอ’57 บทที่ 57 คงมีคนไม่คิดถึง58 บทที่ 58 ไม่รู้เธอคิดยังไง59 บทที่ 59 พร้อมจะถูกทำโทษหรือยัง เด็กน้อย60 บทที่ 60 ผมรักคุณ61 บทที่ 61 เรากลับบ้านไร่ด้วยกัน