พยับหมอกปลายฝน

ว่าจะหยุด บรรยากาศเบื้องนอกถูกคลี่คลุมด้วยราตรีกาล หากยังคงสว่างไสว

นั่งพิงประตูกระจกบานเลื่อนข้างเตียงขนาดคิงไซส์­ บนกระจกมีหยดน้ำฝนเกาะพราวแ

ไหล่ลงไป ลำคอที่โผล่พ้นผ้าห่มออกมานั้นมีรอยแดงเป็นจ้ำๆ

จะพลิ้วไหวตามแรงลมอย่างดงาม บัดนี้กลับ

ยดเคล้าคลึงซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไร้ปรานี ไหล่ที่เคยตั้งตรง บัดนี้กล

รจากนกปีกหัก หล่อนนั่งเหม่อลอย ทอ

าสีขาวที่เกาะบนกระจก

ปแล้ว ทิ้งไว้เพียงความหม่นโศกและแห้งแ

์ เหลือเพียง...ค

ๆ ต่างชื่นชม เหลือไว้เพียง

บจนรุ่งสาง หล

ความเจ็บปวดตรง ใจกลางเรือนร่างทำใ

นนั้น และจากเตียงที่ยังคงมี ‘หลักฐาน’ ระหว่างเขาและหล่อน สายฝนยังคงปักหลักยืนอยู่เบื

ร ใจของหล่อนกลับยิ

ตา กล้ำกลืนน้ำตา

คนฝากฝังไว้บนตัวห

หล่อนมากกว่าสิบปีก็ไม่มีที