Disguise ข่มรักร้ายนายมาเฟีย

าพอที่จะมองภาพนั้น แต่เวลาผ่านไปสักพักให

อว่าจะอยู่หรือตายก็คื

กมาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น เขาลดปืนลง แล้วเหน

างหมดแรง ทำไมมันถึงได้เหนื่อยน

มานไปอีกนานเ

้งก็เกือบเช้าพอดี พอถึงเวลาที่ต้องออกเดินทางอย่างที่ผู้ชายคนนั้นบอกฉันเ

นอ่อนเพลียจนแทบ

นเงยหน้าขึ้นถามร่างสูงบึกบึน หลังจาก

เสีย

ลับมาทันทีด้วยน

น้านิดเดี

ะถ่วงเวลาเอาไว้ เพราะถ้าออกเดินทางเมื่อไหร่ฉ

ใครๆ ก็ใจหายเหมื

ี ถ้าเกินกว่านี้ฉ

พาร่างกายอ่อนแรงของตัวเอง

ห้รู้สึกสดชื่นขึ้นฉันก็เดินกล

ก็ถูกรวบเอาไว้ด้วยมือหนาข้างเดียว ก่อนที่จ

ไม่ได้อยู่ดี” ฉันเอ่ยออกไปอย่างเรียบนิ่งด้วยน้ำเสียงประชดปร

ลได้แค่ไหนกันเชียว เก็บแรงไว้เดินไม่ดีกว่าเหรอ

ปรียบเสมือนงูพิษนั่นแห

ษงั้นเขาก็คงจะ

ากฉันด้วยเลยล่ะค

ขาแค่นเสียงหัวเราะออกมา พ

กรโรคจิตที่แหกคุก

วยซ้ำ แต่ที่ไหนได้...เขากลับพาฉันมาที่ลานจอดเครื่อ

ี้มันริบรี่ แต่ตอนนี้กลับ

ิบซึ่งก็เป็นชุดเดียวกับที่เคยเจอที่บ้านเมื่อวานนี้ เบาะทุกที่นั่งถูกจับ

แต่ขึ้นเครื่อง จนกระทั่งเครื่องบินลงจอด

ฉันให้ลุกขึ้นยืน ก่อนจะคุมต

้มันเหมือนกับนั

ณก็ไม่ต้องมาลำบากจ

ม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่ จะเดินจะเหินมันก็ลำบาก เขาก็เลยต้องค

งตามเดิมเหมือนไม่ใส่ใจ ฉันไม่รู้ว่าเขาจะพาฉันไปที่

รู่นี้เหมือนกำลังบอกเป

างบางของฉันก็ถูกจับยัดเข้าไปนั่งในรถ

้อรถแค่นี้ขนหน้าแข้งเจ้านายเขาคงไม่ล่วงหรอก

ขาจะเป็นแบบไหน แต่ก็คงไม่พ้นตาแก่พุงพลุ

ี่ดังขึ้นทำให้ฉันหันไปมองเขาอย่างสอดรู้ แต่พอไม่มี

็ยิ่งรู้สึกว่าชีวิตของตั

ับเข้าไปจอดในบ้านหลังใหญ่ ฉันถูกฝ่า

วจ มันกว้างใหญ่มากกว่าบ้านที่ฉันเคยเห็นในละค

นายฉันรอ

ทีที่เชือกหลุดออก ฉันก็มองเห็นรอยแดง

ยม ทุกย่างก้าวของฉันถูกจับตามองด้วยสายตาคมของชายฉ

องฉันเบาๆ เมื่อเราสองคนเดินมาหยุดอ

ร๊

ย่างเชื่องช้า ลมหายใจของฉันสะดุดกึกเมื่

ที่ถูกพับแขนถึงศอกยืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง ปากหนาห

สาวมัน ก็สว

แค่ไหนแต่ถ้าพูดจาแบบนี