icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

หนี้รักชีคทมิฬ

บทที่ 3 ตอนที่ 3

จำนวนคำ:1477    |    อัปเดตเมื่อ:21/10/2022

ไปด้วยเลือด เมริสาร้องไห้อย่างหนัก พยายามตะเก

ร้ายแล้ว ทำไมนะ ฟ้าถึงได้

ม่เถอะ เมย์สัญญาว่าจะหาเงินให้พ่อเอ

มอีเมย์ กูจะฆ่าพวกมึง

นนางเสียหลักล้มกลิ้งอยู่กลางถนน ทัดเทพจะตามลงไปซ้ำ

ว่าตัวเองกรีดร้องออกมาราวกับคนเป็นบ้า เมื่อเห็นร่างของแ

หี้ยมของสัตว์เพศผู้ที่ข่มเหงรังแกผู้ที่อ่อนแอกว่

่ไม่มีแม่อยู่เคียงข้าง จะต้องเดินหน้าต่อไปอย่างเข้มแข็ง เพื่อแม่ที่มองห

้นแหละที่ต้องร้อง

หล่อนจำได้ว่าตัวเองยืนจ้องมองร่างของบิดาที่ถูกตำรวจลากไปขึ้นรถด้วยความสะใจ ตั้งแต่วั

ตนพยายามจะลืมและเริ่มต้นชีวิตใหม่กับที่นี่ ‘บ้านมธุรส’ ของแม่เล็ก อัจฉรา แต

ชายพวกนี้ต้องมาคุกเข่าอ้อนวอนที่แทบเท้า จ

เหรอ หรือว่าใจลอ

ตากรรมไม่ต่างจากหล่อนนัก ทำให้เมริสารีบกลืนอดีตอันแส

ย แค่คิดถึงแม

ใกล้ ๆ กับเมริสา สาวน้อยผมหยักสวยที่งดงามราวก

ูดเสียงเศร้าพร้อมกับถอนใจออกมา น้ำตาใส ๆ เริ่

็คงได้กอดแม่ ได้ร้องไห้กับ

เล็กไม่ใช่เหรอ แม

มปลอบประโลม หล่อนซ่อนน้ำตาเอาไว้ภา

นะ หากรู้ว่าทอฝันคนงามขี้แยอีกแล้ว” คำพูดของเมริสา ทำให้ทอฝัน

เลย ทำให้ฝันทั้งร้องไ

งนี้มีแม่เล็ก อัจฉราเป็นคนดูแล แม่เล็กเป็นทุกสิ่งทุกอย่างให้กับพวกหล่อน ท่านเป็นน

บ้าน มีป้าสายหยุดเป็นคนดูแลความเรียบร้อยภายในบ้านหลังนี้ มีหล

ทุนไปเรียนด้านกฎหมายที่มหาลัยฮาร์วาร์ด ในเมืองเคมบริดจ์ รัฐแมสซาชูเซตส์

้นอีกครั้ง พร้อม ๆ กับการแก้แค้นที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้งเช่นกัน น้ำตา

จับ ก่อนจะรีบสลัดความสะใจพวกนั้นออก

ดีใจแล้วละ เอ่อ...

ะไปซื้อของเข้าร้านกาแฟน่ะ เห็นว่าขายดีม

งเดือนกับแม่เล็กยอมรับความช่วยเหลือจากหนุ่

ัวว่าเดือนจะถูกผู้ชายบราซิลคนนั้นหลอกเอ

ติกับผู้ชายมากแค่ไหน จึงรั

วให้เอง เมย์สบายใจได้เลย เอ่อ... แล้วน

มย์ไม่อยู่ฝากฝันดูแลทุก

นมธุรสแห่งนี้แทนเมย์เอง...” สองสาวหัวเราะร่วน คุยก

เปิดรับโบนัส

เปิด
หนี้รักชีคทมิฬ
หนี้รักชีคทมิฬ
“ครั้งหนึ่ง องค์ชายเฟซาน บิน นาห์ยาน อัล-ซาอัด เจ้าชายแห่งทะเลทราย เคยลุ่มหลง เมริสา สาวไทยแสนสวยจนถึงขั้นคิดจะอภิเษกสมรสด้วย แต่แล้วก็ถูกสาวเจ้าทรยศ หักหลังอย่างร้ายกาจ หลายเดือนต่อมาวงล้อการแก้แค้นหมุนมาบรรจบอีกครั้ง องค์ชายเฟซานจะทำทุกทางที่จะลากตัวเมริสามาชดใช้ความผิดในอดีตให้จงได้ "เมย์ไม่คิดว่าจะเจอคุณที่นี่... ไม่คิดว่าชาตินี้จะมีวาสนาพบคุณอีก" "ก็อุตส่าห์บินมาหาไม่ใช่หรือ..." นิ้วแกร่งไล้กลีบปากอิ่มที่เขาเคยดูดดื่มแผ่วเบา "ค่ะ เมย์อยากเจอคุณ เมย์อยากจะอธิ..." "หุบปาก! คำพูดของผู้หญิงแพศยาแบบเธอไม่สามารถทำให้ฉันเคลิบเคลิ้มได้อีกแล้ว" เมริสาน้ำตาไหล พยายามอ้อนวอน "แต่เฟซานคะ เมย์ต้องสารภาพกับคุณ เรื่องวันนั้น เมย์กับโจเซฟเราไม่..." "ฉันไม่อยากฟังเรื่องอัปปรีย์ของเธออีก!" นัยน์ตาสีทองเรืองรองไปด้วยความเคียดแค้น "เลิกพยายามคิดที่จะพูดให้ตัวเองดูดีได้แล้วเมริสา เพราะไอ้เฟซานคนโง่คนเดิมมันตายไปพร้อมๆ กับอุบัติเหตุเมื่อหกเดือนก่อนแล้วล่ะ" "อย่าค่ะ... อย่าทำกับเมย์แบบนี้ ได้โปรดหยุดเถอะ" เฟซานหัวเราะอย่างดูถูก "ปกติโดนมากกว่านี้อีกไม่ใช่หรือ... ไม่เอาน่า แค่ขย้ำนิดหน่อย ไม่สึกหรอกว่าที่เป็นอยู่หรอก" "แต่เมย์... เมย์ไม่เคยมีใคร..." "เอาไปหรอกควายที่บ้านเธอเถอะ... แต่ถึงเธอจะมี หรือไม่มีใครฉันก็ไม่เคยใส่ใจอยู่แล้ว เพราะเธอมันก็แค่อีตัวที่ฉันลากมาขึ้นเตียงเพื่อชำระแค้นเท่านั้น..." "เฟซานคะ ได้โปรดอย่าพูดแบบนี้กับเมย์เลย... เมย์รักคุณนะ" "ฉันมีผู้หญิงที่คู่ควรรออยู่แล้ว เธอมันก็แค่เครื่องบำบัดความใคร่เท่านั้น จำใส่กะโหลกของเธอเอาไว้ซะด้วย เมริสา!"”