icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

หนี้รักชีคทมิฬ

บทที่ 5 ตอนที่ 5

จำนวนคำ:1376    |    อัปเดตเมื่อ:21/10/2022

่งความเย็นชาถูกถอดทิ้งไว้ข้าง ๆ ตัว สมองสับสนมึนงงจนปวดร้า

พท์มือถือขึ้นมามองเบอร์ และเมื่อเห็นว่า

กมือถือขึ้นแนบหู และก

ะ อดัม คิ

บหากันมาอาทิตย์กว่า อดัมนิสัยดี แม้จะมือไวไปบ้าง แต่หล่อนก็ปราบเขาได้อยู่หมั

ันมีของขวัญจะให้คุณด้

งผู้ชายหลายต่อหลายคนที่ตัวเองหลอกให้รัก และหักอกจนยับเยินด้วยความรู้สึกละอายใจ แต่มันก็แค่ชั

ัม...” น้ำเสียงเย็

องที่เกิดมาเ

ันก็จะหลุดพ้นจากบ่วงแ

งามเปื้อนรอยยิ้ม แม้ในใจจะรู้สึกผิดแค่ไห

้นในอดีตมี

อแห่งหนึ่งในเ

สียงเพลงที่ดังจนแสบแก้วหู กลิ่นควันบุหรี่ที่ตลบอบอวลจนแทบอาเจียน

ย ด้านหน้าเป็นเกาะอกมีสายที่ทำจากคริสตัล ขณะที่ด้า

นซ้ายมือที่หล่อนเดินผ่านเป่าปากทักทาย แต่หญิงส

ต้องคุกเข่าขอให้หล่อนมอบหัวใจให้ แต่สิ่งที่เ

้า ๆ รอยยิ้มยั่วยวนผุดพรายขึ้นเต็มไปหน้า ขณะเย

ิกกว้าง ร่างกายชะงักงันแข็งทื่อขึ้นมาอย่างปัจจุบันทัน

งตาสีทองคู่นั้น หล่อนจำเขาได้ติดตา ก็พ่อหนุ

หล่อนต้องแก้แค้นทำให้ผู้ชายเจ็บ นี่คือเป้าหม

าไปหาอดัม แม้ร่างกายจะร้อนระอุแปลกปร

มคิดถึง

ูบ แต่หญิงสาวดึงออกอย่างสุภาพ ก่อ

งมากแค

อดัมจึงถลำตัวรักเมริสาอย่างถอนตัวไม่ขึ้น ขนาดเพ

้วเมย์ล่ะ คิดถ

่ก็ต้องหุบยิ้มในทันที เมื่อหางตารับภ

งมองหล่อนอยู่อย

งที่สุด ท่องเอาไว้ ผู้ชายคือสัตว์ ไม่ใช่คน ดังนั้นหล่

ั้นก็เป็นเหยื่อคนสุ

ม่

าโตด้วยความตกใจ ก่อนจะหัวเราะออกม

ิดไป... คุณค

รียวปากอิ่มสีแดงระเรื่อช้า ๆ

ั้นสิครับเมย์

่อย ๆ ลุกขึ้นยืนช้า ๆ ด้วยมาดนางพญาแสนงาม กลี

เถอะค่ะ ฉัน

ว้าข้อมือบางของเมริสาเอาไว้ก่อน

มว่ายังไง... คุณกำล

ดำขลับส่ายไปมาช้า ๆ นัยน์ต

ขอโทษนะคะที่ทำให้เสียใ

ต่อดัมก็รีบวิ่งตามไป ก่อนจะคุกเข่าอ้

้งผมเลย ได้โปรดเถอะ ผมร

บเมย์ค่ะ ปล่อ

เปิดรับโบนัส

เปิด
หนี้รักชีคทมิฬ
หนี้รักชีคทมิฬ
“ครั้งหนึ่ง องค์ชายเฟซาน บิน นาห์ยาน อัล-ซาอัด เจ้าชายแห่งทะเลทราย เคยลุ่มหลง เมริสา สาวไทยแสนสวยจนถึงขั้นคิดจะอภิเษกสมรสด้วย แต่แล้วก็ถูกสาวเจ้าทรยศ หักหลังอย่างร้ายกาจ หลายเดือนต่อมาวงล้อการแก้แค้นหมุนมาบรรจบอีกครั้ง องค์ชายเฟซานจะทำทุกทางที่จะลากตัวเมริสามาชดใช้ความผิดในอดีตให้จงได้ "เมย์ไม่คิดว่าจะเจอคุณที่นี่... ไม่คิดว่าชาตินี้จะมีวาสนาพบคุณอีก" "ก็อุตส่าห์บินมาหาไม่ใช่หรือ..." นิ้วแกร่งไล้กลีบปากอิ่มที่เขาเคยดูดดื่มแผ่วเบา "ค่ะ เมย์อยากเจอคุณ เมย์อยากจะอธิ..." "หุบปาก! คำพูดของผู้หญิงแพศยาแบบเธอไม่สามารถทำให้ฉันเคลิบเคลิ้มได้อีกแล้ว" เมริสาน้ำตาไหล พยายามอ้อนวอน "แต่เฟซานคะ เมย์ต้องสารภาพกับคุณ เรื่องวันนั้น เมย์กับโจเซฟเราไม่..." "ฉันไม่อยากฟังเรื่องอัปปรีย์ของเธออีก!" นัยน์ตาสีทองเรืองรองไปด้วยความเคียดแค้น "เลิกพยายามคิดที่จะพูดให้ตัวเองดูดีได้แล้วเมริสา เพราะไอ้เฟซานคนโง่คนเดิมมันตายไปพร้อมๆ กับอุบัติเหตุเมื่อหกเดือนก่อนแล้วล่ะ" "อย่าค่ะ... อย่าทำกับเมย์แบบนี้ ได้โปรดหยุดเถอะ" เฟซานหัวเราะอย่างดูถูก "ปกติโดนมากกว่านี้อีกไม่ใช่หรือ... ไม่เอาน่า แค่ขย้ำนิดหน่อย ไม่สึกหรอกว่าที่เป็นอยู่หรอก" "แต่เมย์... เมย์ไม่เคยมีใคร..." "เอาไปหรอกควายที่บ้านเธอเถอะ... แต่ถึงเธอจะมี หรือไม่มีใครฉันก็ไม่เคยใส่ใจอยู่แล้ว เพราะเธอมันก็แค่อีตัวที่ฉันลากมาขึ้นเตียงเพื่อชำระแค้นเท่านั้น..." "เฟซานคะ ได้โปรดอย่าพูดแบบนี้กับเมย์เลย... เมย์รักคุณนะ" "ฉันมีผู้หญิงที่คู่ควรรออยู่แล้ว เธอมันก็แค่เครื่องบำบัดความใคร่เท่านั้น จำใส่กะโหลกของเธอเอาไว้ซะด้วย เมริสา!"”