ได้ยินเสียงฉันไหม

วันที่ฉันตาย และกลับมามีชีวิต

เอวาแทบสิ้นใจ เธอพยายามตะเกียกตะกายหาอากาศหายใจ หน้าอกของเธอเหมือนถูกคีมเหล็กบีบอัดอย่างรุนแรง ลีโอ ลูกชายวัยหกขวบของเธอมองดูอยู่ ใบหน้าเล็กๆ ซีดเผือดด้วยความหวาดกลัวสุดขีด อาการแพ้รุนแรงเฉียบพลัน และมันกำลังแย่ลงอย่างรวดเร็ว เธอเค้นชื่อมาร์ค สามีของเธอออกมาอย่างยากลำบาก อ้อนวอนให้เขาโทรหา 1669 “แม่หายใจไม่ออก!” ลีโอร้องไห้ใส่โทรศัพท์ แต่มาร์ค ซึ่งกำลังยุ่งอยู่กับการ “สร้างคอนเนคชั่น” กับโคลอี้ เมียน้อยของเขา กลับปัดไปอย่างไม่ใส่ใจว่าเป็นแค่ “อาการแพนิค” ไม่กี่นาทีต่อมา เขาโทรกลับมา: รถพยาบาลที่เขาอ้างว่าเรียกให้เอวา ตอนนี้ถูกเปลี่ยนเส้นทางไปหาโคลอี้แทน ซึ่งแค่ “สะดุด” ข้อเท้าพลิกเท่านั้น โลกของเอวาแตกสลาย ลีโอ ฮีโร่ตัวน้อยในใจแม่ วิ่งพรวดออกไปข้างนอกเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่แล้ว... ก็ถูกรถชน เสียงดังตุ้บ! เธอเฝ้ามอง ราวกับวิญญาณในโศกนาฏกรรมของตัวเอง ขณะที่หน่วยกู้ภัยใช้ผ้าคลุมร่างเล็กๆ ที่แหลกสลายของเขา ลูกชายของเธอจากไปแล้ว เพราะมาร์คเลือกโคลอี้ โลกทั้งใบพังทลาย ความสยดสยอง ความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจ ภาพของลีโอหลอกหลอนเธอ เหมือนตราบาปที่แผดเผา คนเป็นพ่อ เป็นสามี จะเห็นแก่ตัวอย่างร้ายกาจได้ถึงขนาดนี้เชียวหรือ? ความเสียใจอันขมขื่นกัดกินจิตวิญญาณของเธอ โคลอี้... เพราะโคลอี้คนเดียว แล้วดวงตาของเอวาก็เบิกโพลงขึ้น เธอนอนอยู่บนพื้นห้องนั่งเล่น ลีโอ วิ่งเข้ามา ตัวเป็นๆ และสบายดี มันคือโอกาสครั้งที่สองที่น่าสะพรึงกลัวและเป็นไปไม่ได้ อนาคตอันเลวร้ายนั้นจะต้องไม่เกิดขึ้น เธอจะทวงชีวิตของเธอกลับคืนมา ปกป้องลูกชายของเธอ และทำให้พวกมันชดใช้

ทะลุมิติไปเป็นคุณแม่มือใหม่

เรื่องราวของใบหม่อนที่ทะลุมิติไปยังโลกสุดแปลกและสุดแสนจะแฟนตาซี ที่สำคัญดันไปเกิดใหม่ในตอนที่กำลังจะคลอดลูก ในชีวิตที่แล้วแม้แต่แฟนยังไม่มีแต่ทำไมพอได้เกิดใหม่ทั้งที ถึงให้เกิดมาในตอนที่กำลังจะคลอดลูกพอดี แล้วสาวโสดอย่างเธอจะทำยังไงดี คลอดลูกออกมาเป๋นแฝดสามว่าลำบากแล้ว แต่ครอบครัวนี้กลับยากจนข้นแค้น นี่ไม่ใช่ว่าพระเจ้ากลั่นแกล้งเธอเหรอ เธอไปทำอะไรให้พระเจ้าโกรธเคืองกัน

ชายาข้าเป็นหมอนิติเวช

วิญญาณแพทย์นิติเวชที่มีชื่อเสียงในศตวรรษที่ 21 ได้เข้ามาอยู่ในร่างคุณหนูของจวนเสนาบดีอย่างบังเอิญ ผู้คนกล่าวหาว่านางไม่เชี่ยวชาญด้านการแพทย์และทำให้บุตรชายของแม่ทัพตาย ด้วยเหตุนี้ฮ่องเต้ต้องการฆ่านางเพื่อให้คำอธิบายกับแม่ทัพ! ผู้คนกล่าวหาว่านางเป็นคนหยิ่งยโสและเจ้ากี้เจ้าการ ทุกคนเกลียดนาง และครอบครัวของนางต้องการไล่นางออก! ผู้คนกล่าวหาว่านางเป็นคนเลวทรามและไร้ความปรานี วางยาน้องสาว และพ่อของนางต้องการโบยนางจนตาย! ในความเป็นจริงหากอยากจะกล่าวหาผู้ใดสักคน มันก็หาข้ออ้างได้ทั่ว แต่นางเป็นคนไม่ยอมใคร นางผอมบางนางหนึ่งปลุกปั่นโลกด้วยความสามารถอันทรงพลังตนเอง ท่านอ๋องกล่าวว่า หากได้เจ้ามาครอบครอง ข้ายอมทรยศทุกคนในโลก นางกล่าวว่า เพื่อท่าน ต่อให้ทุกคนในโลกเกลียดข้า ข้าก็ยอม

ทะลุมิติมาเป็นสาวน้อยในหมู่บ้านหนานชุน

ลู่จื้อ อาศัยอยู่ในไต้หวัน เธอเป็นเจ้าของคาสิโนขนาดใหญ่ ที่ส่งต่อมาจากพ่อบุญธรรมที่รับเธอมาเลี้ยงจากบ้านเด็กกำพร้า เธอวางมือคืนอำนาจให้ญาติพี่น้องของพ่อบุญธรรม แต่พวกเขากลับตามฆ่าเธอ

แสงสว่าง ณ ทางแยกใหม่

เจียงหยวนชอบเสิ่นตู้มาเป็นเวลาสี่ปี แม้จะต้องเผชิญความรังเกียจจากตระกูลเจียง แต่เธอก็ยังเลือกยืนหยัดเคียงข้างเขา กระทั่งวันหนึ่ง เสิ่นตู้เพื่อพี่สาวของเขา ยอมยกให้เธอไปมีอะไรกับคนอื่น ในที่สุด เธอถึงได้เข้าใจว่าคนที่ไม่ใช่ยังไงก็คือไม่ใช่ ในเมื่อไม่ใช่คนที่ใช่ งั้นเธอยอมตัดทิ้งแล้วกัน เธอหันไปให้ความสำคัญกับการทำงานจนกลายเป็นนางแบบระดับโลก ทำให้คนทั้งโลกตะลึง ผู้ชายที่ทำร้ายเธอรู้สึกเสียใจ“หยวนหยวน โลกของฉันขาดเธอไม่ได้ กลับมานะ” ตลกสิ้นดี ผู้ชายมันจะเทียบกับอาชีพการงานได้ที่ไหน ! ** เจี่ยงเฉินโจว ผู้นำของตระกูลที่ร่ำรวยที่สุดในเมืองหรงเฉิง เวลาอยู่ต่อหน้าคนอื่นเป็นคนแสนเย็นชา แต่อยู่ลับหลังกลับเป็นคนคลั่งรัก เขาชอบความงามของเจียงหยวน เห็นเธอเป็นเหมือนสัตว์เลี้ยงตัวน้อยที่น่ารักและเชื่อง ต่อมา บนพรมแดงท่ามกลางแสงสปอร์ตไลท์ ชายผู้ก้าวลงจากเวทีคุกเข่าข้างหนึ่งต่อหน้าสาธารณะ“ถึงแม้จะไม่มีฐานะอะไร ฉันก็ยินยอม”

ชาติภพนี้ขอไม่เป็นเมียจำยอม

"เธอรู้ตัวไหมว่าเธอทำให้ฉันต้องแต่งงานกับคนที่ฉันไม่ได้รัก!" เสียงเย็นชาของเขาบาดลึกเข้ามาในใจฉันเหมือนคมมีดที่กรีดแทงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฉันลืมตาขึ้นมาอย่างงุนงง ในหัวยังคงปวดร้าว ภาพสุดท้ายที่จำได้คือความเจ็บปวดที่กัดกินจนฉันเลือกที่จะจบชีวิตตัวเองลง แต่ตอนนี้ฉันกลับมาอยู่ที่นี่ ในห้องนอนที่คุ้นเคย ห้องนอนที่เต็มไปด้วยความทรงจำทั้งสุขและทุกข์กับผู้ชายตรงหน้า ศรัณย์พรยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาของเขาเย็นชาไร้ความรู้สึก ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยทำให้ฉันหลงใหลบัดนี้กลับเป็นเหมือนน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลายให้ฉันได้สัมผัส เขาไม่ใช่ผู้ชายที่ฉันรู้จักอีกต่อไปแล้ว เขาเป็นเพียงเปลือกนอกที่เหลือไว้ให้ฉันเจ็บปวด ฉันมองศรัณย์พร เขายังคงหนุ่มแน่นและหล่อเหลาเหมือนเดิม อายุยี่สิบเจ็ดปีที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยานและพลังในการสร้างสรรค์ แต่แววตาของเขาที่มองมาที่ฉันมันเต็มไปด้วยความเกลียดชังและผิดหวัง ฉันจำได้ทุกอย่าง จำได้ถึงความเจ็บปวดที่ต้องทนอยู่กับความเย็นชาของเขาในชาติที่แล้ว จำได้ถึงคำพูดที่เขาใช้ทำร้ายจิตใจฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า และจำได้ถึงวันที่ฉันจากไปอย่างโดดเดี่ยว