อย่า(หย่า)นะคุณสามี

หน้าที่การงานของฉันต้องพังลงเพราะคนรักและเพื่อนสนิทที่ไว้ใจที่สุด เพื่อเปิดเผยความจริงและทวงคืนความบริสุทธิ์ให้กับตัวเองเธอยอมเสี่ยงอันตรายเพื่อเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับองค์กรค้ามนุษย์ พวกเขาทำการทดลองบางอย่างเกี่ยวกับมนุษย์ มนุษย์เพศหญิงหลายคนหายตัวไปและถูกส่งกลับมายังครอบครัว ส่วนใหญ่ล้วนแต่เป็นภรรยาของคนที่มาฐานะร่ำรวย และไม่มีใครรู้ว่าภรรยาของตนไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป

โอ๊ย! เสียงดังจัง คนจะหลับจะนอนมาอาบน้ำอยู่ได้ แต่นั่นเสียงคนอาบน้ำเหรอ? ใครกันที่กล้ามาอาบน้ำในห้องของฉัน ค่าน้ำเดือนนี้ฉันยังค้างเขาอยู่เลยนะ

"เอ๊ะ! แต่เดี๋ยวนะ ฉันอยู่คนเดียวนะ แล้วมันจะมีใครมาอาบน้ำในห้องของฉันได้ไง"

อรอินทร์ถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงน้ำไหลที่ดังออกมาจากห้อง เธอขยี้ตาตัวเองแล้วมองไปรอบๆ ก็พบว่ามันไม่ใช่ห้องของเธอ เธอจำได้ว่าเมื่อคืนเธออ่านนิยายที่เพิ่งซื้อมาจนจบแล้วก็หลับไป แต่ทำไม....เธอถึงมาอยู่ในห้องสวีตหรูในโรงแรมได้ล่ะ

"ไม่นะหรือว่าจะมีคนอุ้มฉันมา! มีคนลักพาตัวฉันมาแน่ๆ เลย"

เธอมองไปรอบๆ อีกครั้งผ้าปูนอนขาวสะอาดตาบนเตียงถูกโปรยไปด้วยกลีบของกุหลาบแดง มีอาหารและไวน์วางอยู่บนโต๊ะที่จัดไว้เป็นอย่างดีราวกับว่าจะเลี้ยงฉลองอะไรกันอยู่อย่างนั้นเลย เธอมองไปยังเงาตัวเองที่สะท้อนอยู่ในกระจกนั่นอย่างตกใจ

ผู้หญิงตรงหน้านั่นมัน...ใครกัน?

นี่มันไม่ใช่ใบหน้าของเธอนี่ เธอเป็นใครกัน? อรอินทร์เริ่มสับสนในตัวเองหรือว่าในตอนนี้เธอกำลังฝันอยู่ เธอจึงเอามือไปหยิกแขนของตัวเองแรงๆ จนเขียวซ้ำและเจ็บไปหมด

"โอ๊ย! เจ็บๆ "

เธอมองตัวเองในกระจกอีกครั้งรู้สึกได้ว่าร่างกายของเธอก็เปลี่ยนไปไม่ใช่น้อย หน้าอกที่แบนๆ บัดนี้ก็กลับอวบอูมขึ้นมาจนเธอหนักอึ้งไปหมด เอามือไปจับก็เป็นของจริงแท้แน่นอน ไม่ได้เสริมด้วยอะไรทั้งนั้น หน้าอกของเธอมันไม่ได้ใหญ่ขนาดนี้เสียหน่อย นี่มันไซค์หน้าอกในฝันของเธอชัดๆ เลย

"............"

มองต่ำลงมายังเรียวขาคู่งามแม้แต่ขนสักเส้นก็ไม่มี แผลเป็นจุดด่างดำก็ไม่ปรากฏให้เห็น ไม่เหมือนตัวเธอที่มีขนเส้นหนาขึ้นมีรอยด่างดำขึ้นเป็นจุดๆ ไปไหนมาไหนต้องใส่ขายาวตลอด ผู้หญิงคนนี้ดีทุกอย่างแต่แต่งหน้าหนาไปหน่อยนะ จนดูหน้าที่แท้จริงแทบไม่ออกอาจจะเป็นคนผิวหน้าไม่ดีหรือว่าขี้เหร่ก็ได้เลยต้องแต่งหน้าหนาซะขนาดนี้

เสียงน้ำหยุดไหลชายหนุ่มเดินออกมาเจออรอินทร์ที่ท่าทีแปลกประหลาดไปจากเดิมก็หาสนใจอะไรมากนัก เพราะเขาอยากจะรีบทำเรื่องนั้นให้เสร็จไปซะ เขาจะได้รีบกลับไปสักทีเขาต้องการเพียงเงินของเธอเพื่อไปใช้หนี้พนันที่บ่อนก็เท่านั้น

"ผมอาบน้ำเสร็จแล้วเรามาเริ่มกันเลยมั้ย หรือว่าคุณจะอาบน้ำก่อนดี"

มานพเองก็ไม่เคยใบหน้าอันไร้เครื่องสำอางของอรอินทร์สักครั้ง ก็ไม่รู้ว่าหน้าตาหล่อนจะน่าเกลียดปานใด ตอนเธอแต่งหน้าก็น่าเกลียดพอแล้วไม่อยากจะนึกถึงตอนไม่แต่งเลยจริงๆ เพราะเหตุนี้เขาถึงไม่ต้องการที่จะอยู่กับเธอนานไปมากกว่านี้

อรอินทร์ตกใจไปพักหนึ่งก็จะตั้งสติได้แล้วหันไปมองหนุ่มน้อยตรงหน้า ดูท่าแล้วเขาจะอายุน้อยกว่าเธอเสียอีก หน้าตาก็พอหล่อเหลาใช้ได้อยู่ในระดับหนึ่ง

"เริ่มอะไรของนายกัน? แล้วอีกอย่างนายเป็นใครกัน"

มานพเมื่อได้ฟังอย่างนั้นก็ตรงเข้าไปอรอินทร์ทันที เขาไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้จะมาไม้ไหนอีกและต้องการเรียกร้องอะไรจากเขาเพิ่ม หรือกำลังจะเล่นอะไรตุกติกไม่ยอมให้เงินกับเขาตามที่เคยตกลงกันเอาไว้ก่อนหน้านี้

"ทำไม? หรือคุณคิดที่จะไม่หย่ากับสามีของคุณแล้ว ไหนบอกจะหย่ากับเขาแล้วมาอยู่กับผมไง" สิ่งที่เขาต้องการคือเงินที่ได้หลังจากการหย่าเท่านั้นไม่ใช่ตัวเธอ

"หย่า...." หย่าอะไรกัน? ฉันยังไม่แต่งงาน อรอินทร์ยิ่งคิดก็ยิ่งงงเข้าไปอีก

"ใช่ คุณบอกจะหย่ากับเขาแล้วเอาเงินที่ได้หลังจากการหย่ามาแต่งงานกับผมไง"

"หรือว่าคุณรู้สึกผิดขึ้นมาเลยไม่ยอมหย่าแล้ว"

วันนี้ที่เธอมาหาเขาก็เพราะมาเลี้ยงฉลองความสำเร็จด้วยกันไม่ใช่เหรอ แต่นี่เธอทำกับเขาราวกับว่าไม่เคยรู้จักมาก่อน ถ้าเธอเปลี่ยนใจขึ้นมาเขาก็อดได้เงินก้อนโตกันพอดี ที่ผ่านมาเธอหลอกเอาเงินจากสามีของหล่อนมาให้เขาทั้งมากมาย และอยู่มาวันหนึ่งก็บอกว่าจะได้เงินก้อนโตถ้าเธอหย่ากับสามี เพียงแต่พอหย่าแล้วเขาต้องแต่งกับเธอก็เท่านั้น เขาจำเป็นต้องตอบตกลงเธอไป แต่เขาจะไม่แต่งงานกับเธออย่างนอนได้เงินมาเมื่อไหร่เขาจะทิ้งเธอทันที

อรอินทร์จ้องไปที่เขาอย่างคิดไม่ตก

ไม่จริงน่า...มันเป็นไปไม่ได้ที่เธอจะเข้ามาอยู่ในนิยายที่เธอเพิ่งอ่านจบไปเมื่อคืนที่มีเรื่องว่า 'ถ้าเกิดใหม่อีกครั้งฉันจะเลือกรักนาย'

เป็นเรื่องที่นางเอกเลือกรักชายผิดคน หล่อนทิ้งแฟนที่รักหล่อนด้วยใจจริงไปคบกับผู้ชายที่กำลังจะหย่ากับภรรยา ซึ่งภรรยาที่ว่าก็คือ...เธอในตอนนี้ไงเล่า

โอ้พระเจ้า! ทำไมถึงส่งเธอมาเป็นนางร้ายด้วยล่ะ แถมยังมีชีวิตที่เหลวแหลกอีกต่างหาก เธอจำได้ว่าหล่อนกับสามีแต่งงานกันเพราะเหตุผลบางอย่างที่ไม่ได้เกิดมาจากความรัก เขาเป็นคนที่ค่อนข้างเก็บตัวเงียบอยู่ในห้องทำงานของเขา เธอก็ไม่รู้ว่าเขาทำอะไรในห้องทำงานนั้น...ก็เพราะไม่ใช่ตัวหลักในนิยายจึงไม่ค่อยมีรายละเอียดเกี่ยวกับตัวละครนี่เยอะเท่าไร

นางเอกยอมทิ้งพระเอกเพื่อมาคบกับสามีของเธอ....หลังหย่าเธอแล้วพวกเขาก็แต่งงานกัน แต่เมื่อแต่งงานกับสามีของเธอไปแล้วนางเอกกลับพบว่ายิ่งอยู่กับเขาก็ยิ่งไม่มีตัวตนเข้าขึ้นทุกวัน เขาเอาแต่อยู่ในห้องนั้นวันหนึ่งก็ไม่ยอมพูดจาอะไรกับหล่อน จนหล่อนคิดถึงพระเอกขึ้นมา ว่าเขานั้นดีกับเธอมากกว่าใครๆ เสียอีก เธอตัดสินใจที่จะหย่ากับสามีคนปัจจุบันของเธอไป แล้วกลับไปหาพระเอก แต่ก็นะเธอก็กลับพบว่าพระเอกนั้นได้แต่งงานไปกับผู้หญิงคนอื่นไปแล้ว แถมเขาก็ดูจะรักผู้หญิงคนนั้นมากเสียด้วยจนไม่มีที่ที่เธอจะสามารถไม่แทรกกลางระหว่างพวกเขาได้

นางเอกรู้สึกสิ้นหวังจนเธอคิดที่จะไปกระโดดน้ำเพื่อฆ่าตัวตาย แต่นางเอกกลับไม่ตายแถมยังได้รับพรกลับมาหนึ่งข้อ และนางเอกก็ได้ขอให้กลับไปแก้ไข้อดีตของตัวเองได้อีกครั้งหนึ่ง และนางเอกก็ได้ย้อนเวลาไปในตอนที่ยังไม่เลิกกับพระเอก และอยู่เคียงข้างเขายามลำบากจนได้แต่งงานกันอย่างมีความสุข

ส่วนตัวร้ายอย่างเธอน่ะเหรอ หลังเลิกกับสามีก็โดนเพื่อนโกงหุ้นที่ร่วมกันลงทุนมานาน อีกทั้งยังโดนผู้ชายคนนี้หลอกจนหมดตัวอีกต่างหาก สรุปแล้วเธอมีชีวิตที่ทุกข์ทรมานมากหลังจากหย่าแล้ว ก่อนที่จะตายอย่างเวทนาที่สุดในอีกสองปีหลังจากนั้น

"ใช่ ฉันจะไม่หย่าแล้ว"

ในเมื่อเธอรู้เรื่องราวที่จะเกิดขึ้นในอนาคตแล้วจะยอมหย่าให้โง่ทำไม ในเมื่อหลงมาอยู่ในนิยายแล้วไม่รู้จะได้ออกไปหรือเปล่าและต้องอยู่ที่นี่ไปอีกนานเท่าไหร่ เธอขออยู่แบบสบายๆ เกาะสามีของเธอในเรื่องนี้กินไปตลอดชีวิตที่เหลือของเธอไม่ดีกว่าหรอกเหรอ ถ้าโลภมากไปก็อนาถตายอย่างในแบบนิยายต้นฉบับน่ะสิ เธอต้องไม่โลภมากเอาเงินก้อนนั้นหลังจากหย่าไปใช้ชีวิตกับผู้ชายคนนี้หรือคิดที่จะออกไปอยู่คนเดียวเด็ดขาด

"อะไรนะ! คุณจะทำอย่างนี้กับผมไม่ได้นะ"

อรอินทร์หยิบกระเป๋าของเธอแล้วเตรียมตัวจะออกจากห้องไป มานพรีบวิ่งเข้าไปตัดหน้าเพื่อขวางอรอินทร์ไว้ ยังเขาก็จะไม่ยอมให้เธอมาทิ้งเขาไว้กลางทางเช่นนี้เด็ดขาด

"กรุณาหลีกทางให้ฉันด้วยค่ะ"

"ผมไม่หลีก จนกว่าเราจะคุยกันให้รู้เรื่อง"

"ฉันบอกนายแล้วไงว่าจะไม่หย่าแล้ว พวกสองคนควรจะจบกันแค่นี้เถอะนะ ต่อไปก็อย่ามาเจอกันอีก เพราะฉันจะไม่หย่ากับสามีและจะไม่นอกใจเขาอีกเพื่อมาอยู่กับนายหรอกนะ"

เมื่อตอนนี้เธอคือเจ้าของร่างนี้แล้วก็ต้องขอจบความสัมพันธ์กับเขา เธอไม่ได้รู้สึกผิดหรือว่าเสียใจแม้แต่น้อย เพียงแต่ฝ่ายชายเหมือนยังจะไม่อยากจะจบกันกับเธอแต่โดยดี เขายังคงรั้งตัวเธอไว้ไม่ยอมปล่อย อรอินทร์จึงเตะเข้าที่กล่องดวงใจของเขา มานพเจ็บปวดทรมานก่อนจะขดตัวงอเอามือกุมเป้าตัวเองไว้แล้วคุกเข่านั่งลงกลางพื้น