ถอดหน้ากากภรรยาแสนดี ฉันนี่แหละยอดฝีมือ

เอกสารฉบับหนึ่งถูกเลื่อนมาตรงหน้าของอัจฉรา ปลายกระดาษเย็นเฉียบสัมผัสปลายนิ้วของเธอ ทำให้หัวใจที่สงบนิ่งอยู่แล้วยิ่งเย็นเยียบลงไปอีก

ตัวอักษรสีดำบนหน้าปกเขียนว่า "หนังสือสัญญาหย่า"

"เซ็นซะ แก้วกัลยากลับมาแล้ว"

น้ำเสียงของยศกร คนไว สามีของเธอ เย็นชาไร้ความรู้สึก ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องดินฟ้าอากาศ ไม่ใช่การสิ้นสุดชีวิตแต่งงานสามปี

อัจฉรา ค่อย ๆ เลื่อนสายตาจากกองกระดาษขึ้นไปมองใบหน้าหล่อเหลาที่เคยทำให้เธอใจสั่น ดวงตาของเธอสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด ไม่มีความตกใจ ไม่มีความเสียใจ มีเพียงความว่างเปล่าที่ลึกจนน่ากลัว

ความสงบนิ่งของเธอทำให้ยศกรรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล เขานึกภาพว่าเธอจะกรีดร้อง ทึ้งผมตัวเอง หรือไม่ก็อ้อนวอนขอความเห็นใจ แต่สิ่งที่อยู่ตรงหน้ากลับเป็นความเงียบที่น่าอึดอัด

โทรศัพท์มือถือของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะสว่างวาบขึ้น เป็นข้อความจากแก้วกัลยา

"ยศคะ เรื่องเรียบร้อยไหมคะ แก้วรอนะคะ"

ยศกรชะงักไปเล็กน้อย ตามสัญชาตญาณอยากจะคว่ำโทรศัพท์ลง แต่แล้วก็เปลี่ยนใจ นี่คือสิ่งที่เขาต้องการไม่ใช่หรือ จะหลบซ่อนทำไม

สายตาของอัจฉราเหลือบไปเห็นข้อความบนหน้าจอโทรศัพท์พอดี มุมปากของเธอยกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยการเยาะเย้ยจนยศกรรู้สึกเหมือนถูกตบหน้า

เธอไม่ร้องไห้ ไม่โวยวาย แต่กลับเอื้อมมือไปหยิบสัญญาหย่าขึ้นมา เปิดอ่านทีละหน้าอย่างตั้งใจ

นิ้วเรียวยาวขาวสะอาดของเธอพลิกกระดาษไปอย่างเชื่องช้าแต่มั่นคง เสียงกระดาษเสียดสีกันในห้องทำงานที่เงียบสงัดฟังดูดังเป็นพิเศษ

ยศกรขมวดคิ้วแน่นขึ้น เขาไม่เข้าใจเลยจริง ๆ ว่าทำไมเธอถึงได้ใจเย็นขนาดนี้ ผู้หญิงที่เคยรักเขาจนยอมทิ้งทุกอย่าง ผู้หญิงที่มีประวัติไม่น่าจดจำและต้องพึ่งพาตระกูลคนไวเพื่อยืนในสังคม ทำไมถึงไม่แสดงอาการฟูมฟายออกมาเลยสักนิด

สายตาของอัจฉราหยุดลงที่หน้าการแบ่งสินสมรส

วิลล่าชานเมืองหนึ่งหลัง เงินสดห้าสิบล้านบาท พร้อมด้วยเครื่องประดับและของแบรนด์เนมทั้งหมดที่อยู่ในชื่อของเธอ

เธอเงยหน้าขึ้นมองยศกร ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความรัก ตอนนี้กลับว่างเปล่าเหมือนทะเลสาบไร้คลื่น

"แค่นี้เหรอ"