มนต์ปาริชาต

วันหย่าร้าง มีดผ่าตัดคลั่งไคล้

Lunar Haze

... เธอซ่อนตัวตนในฐานะหมอมือหนึ่งไว้ เพื่อความรักและกลับสู่ครอบครัว แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือ “สวี่จืออวี๋ เธอจะเอาอะไรไปสู้กับหว่านซู?” “หว่านซูเป็นแพทย์อัจฉริยะที่จบจากต่างประเทศ ส่วนเธอเป็นแค่แม่บ้านที่ถือมีดผ่าตัดยังไม่มั่นคง” ครอบครัวของเขายิ่งเยาะเย้ยเธอเรื่องชาติกำเนิดต่ำต้อย และด่าทอแม่ของเธอที่หายตัวไปว่าเป็นหญิงแพศยาที่หนีไปกับชายอื่น แต่พวกเขาไม่รู้ว่าเธอเคยเป็นศัลยแพทย์ทหารที่อายุน้อยที่สุดในกองกำลังรักษาสันติภาพของสหประชาชาติ! สถาบันการแพทย์ชั้นนำของโลกขอร้องให้มาร่วมงานถึงสามครั้งเพื่อให้เธอเป็นศาสตราจารย์ประจำ! แม่ของเธอเป็นตำนานในวงการแพทย์รุ่นก่อน! ส่วนพ่อของเธอคือผู้นำที่มีอิทธิพลสูงสุดของตระกูลเก่าแก่ในยุโรป! เมื่อเธอไปต้อนรับพ่อกลับมา สามีกลับอยู่กับหญิงในใจของเขา เธอตัดสินใจหย่าร้างและไปตามนัดเพียงลำพัง การต้อนรับนั้นกลายเป็นเรื่องดังในเมือง นักธุรกิจใหญ่และครอบครัวมาเฟียต่างมาร่วมงานต้อนรับ! จนกระทั่งการประชุมสุดยอดทางการแพทย์ อดีตสามี เสิ่นหงเย่ ถึงเพิ่งรู้ว่า ภรรยาที่เขาดูถูกเป็นเพียงคนธรรมดานั้น กลับเป็นตำนานที่ทุกคนในวงการแพทย์ต่างเคารพ! เป็นเขาต่างหากที่ไม่คู่ควร ต่อมาเขาได้เห็นกับตา หัวหน้ามาเฟียที่มีอำนาจมากที่สุดในยุโรป ลี่เฉิงเซียว กอดสวี่จืออวี๋ไว้ในอ้อมแขน ในดวงตาของชายคนนั้นมีแต่ความทะเยอทะยานที่จะครอบครอง “อวี๋อวี๋ เธอเป็นของฉัน ถ้าเธอกล้าชายตามองอดีตสามีอีกแม้แต่น้อย ฉันจะทำให้เขาหายไปจากโลกนี้!” สวี่จืออวี๋รู้สึกว่าชายคนนี้บ้าคลั่งจนไม่มีทางรักษาได้ คืนนั้น ชายคนนั้นบ้าคลั่งดันเธอไปที่กำแพง จูบรอยแผลของเธอไม่หยุด และร้องขอเสียงแหบว่า “ขอเธอ รักฉัน หรือให้ฉันรักเธอ” เขาคือผู้นำที่มีอิทธิพลสูงสุดที่ทุกคนเคารพนับถือ แต่ยอมเป็นทาสรักของเธอ!

สมัยใหม่ ใจจดใจจ่อ รักสามเส้า การลักพาตัว CEO

ดาวน์โหลดนิยายได้ที่ App

“ไยน้องมิมา... ปาริชาต ไยปล่อยให้พี่คอย รอคอยแต่เจ้า มิอาดูรอันใดพี่เลยรึนี่... ยามจากเป็นเจ้ายัง... มิห่วงหา หากแม้นจากตายเล่าเจ้าจักเป็นฉันใด เจ้าจะห่วงหาพี่บ้างหรือไม่ เจ้า... ปาริชาต... ดอกงาม...”

น้ำตาปริ่มไหลลงจากหน่วยตาคมเข้ม ก่อนที่เปลือกตาจะค่อยๆ หรี่ลงๆ อย่างสุดระงับความง่วงงุนนั้นไว้ได้ แม้จะรู้ว่าหลับครั้งนี้คงมิได้พานพบ แต่อาการชาวาบจากปลายเท้าที่ส่งมาจนทำให้ทุกประสาทสัมผัสค่อยๆ ดับลงนั้น ก็ไม่อาจหยุดยั้งหัวใจที่โลดแล่นแลเจ็บช้ำนั้นไว้ได้ กลีบดอกไม้งามสมชื่อเจ้าของดวงใจปลิดปลิวลงจากต้นแลรายล้อมร่างสูงที่นอนทอดกายอยู่ใต้ร่มไม้ดังจะรองรับและซึมซับทุกห้วงคำนึงสุดท้ายนั้นประดับไว้ทั่วทุกกลีบบางที่พร่างพรมห่มกาย

กรุ่นกลิ่น “ปาริชาต” โชย...โหยไห้

หอมเอย... หอมกรุ่นกลิ่นไม้

หอมนานรำลึก... ตรึงใจ

แม้นชาติภพข้ามไปกรุ่นกลิ่นอาย... มิลืม

ร่มเอย... ร่มปาริชาตแดงชูช่อ

อดีตล้อ... เหินห่างเกินคว้า

ผู้รอเฝ้าหมายเจ้า... ช่อชีวา

เจ้าดอกงามโน้มมา... ให้ชิดชม

สัตย์คำมั่นรำลึก... มิลืมเลือน

แม้นใจจักเชือดเฉือน... ตรมรัก

ดวงใจพี่สยบแล้ว... แม่พุ่มภักดิ์

แต่หวานรักจักร้างลา... ให้ห่างไกล