หลังหย่า ราชาสงครามอ้อนขอข้าคืนดี

หลินหว่านอินขอหย่าครั้งที่ 99 ฟู่ซือเหนียนรับโทรศัพท์ของไป๋เยว่กวง แล้วก็ให้เธอลงจากรถ

“กลับไปตั้งสติให้ดีๆ ฉันหวังว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอทำตัวงี่เง่า”

เพราะเซี่ยจือเว่ย เขาจึงทิ้งเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าและทำให้เธออับอาย

ฟู่ซือเหนียนมั่นใจว่าหลินหว่านอินจะอยู่ไม่ได้ถ้าขาดเขา

แต่เขาไม่รู้ว่าพี่ชายของเซี่ยจือเว่ยแอบยุยงให้เธอหย่าและออกไปต่างประเทศ

……

“เราหย่ากันเถอะ”

หลินหว่านอินมองออกไปนอกหน้าต่างดูฝนที่ตกหนัก เธอขอหย่าจากฟู่ซือเหนียนเป็นครั้งที่ 99

เสียงฝนกระทบกระจกเหมือนความสิ้นหวังในใจเธอที่หนาแน่นและโหดร้าย

หนึ่งเดือนก่อนหลินหว่านอินเพิ่งรู้ว่าฟู่ซือเหนียนใช้เธอเป็นตัวแทนของเซี่ยจือเว่ย

ทุกอย่างที่คิดว่าเป็นความสุขในชีวิตคู่กลายเป็นเพียงภาพลวงตา

มือถือสว่างขึ้น มีข้อความเด้งขึ้นมา : 【หว่านอิน เขาตกลงหย่าแล้วหรือยัง? ตั๋วเครื่องบินออกในหนึ่งสัปดาห์ได้ไหม?】

คนที่เร่งให้เธอหย่าคือเซี่ยจิ่งซือ ซึ่งเป็นพี่ชายของเซี่ยจือเว่ย

หลินหว่านอินรู้ดีว่าเซี่ยจิ่งซือมีใจให้เธอ อยากหนีจากฟู่ซือเหนียนก็มีแต่เขาที่จะช่วยเธอได้

ฟู่ซือเหนียนไม่ได้มองเธอ เพียงแต่กำพวงมาลัยแน่น

“อย่าทำตัวงี่เง่า ฉันไม่มีเวลา”

หลินหว่านอินหันหัวไป ในรถที่มืดสลัว ใบหน้าเธอไร้สีเลือด ดวงตาที่ว่างเปล่ามองเขา

ครั้งนี้เธอไม่ได้ร้องไห้โวยวาย เงียบจนผิดปกติ

ฟู่ซือเหนียนรู้สึกรำคาญที่เธอมอง รีบเหยียบคันเร่ง รถเร่งความเร็วผ่านม่านฝน

“ฉันเคยบอกแล้วว่าเว่ยเว่ยเป็นแค่เพื่อนวัยรุ่นของฉัน อย่าคิดมาก”

เขาพูดอย่างไม่พอใจอีกว่า : “ฉันจะจ่ายค่าผ่าตัดครั้งต่อไปของพ่อเธอ แล้วจะซื้อกระเป๋าให้เธออีกห้าใบ”

น้ำเสียงเหมือนพูดกับเด็กที่ไม่รู้จักโต

หลินหว่านอินคิดว่าเธอชาไปแล้ว

แต่คำพูดของฟู่ซือเหนียนยังทำให้เธอบาดเจ็บลึกได้ง่ายดาย

ทันใดนั้นเสียงริงโทนไวโอลินเบาๆ ก็ดังขึ้น

เป็นสายจากเซี่ยจือเว่ย

หน้าที่เคยเย็นชาเมื่อครู่ละลายทันที

ฟู่ซือเหนียนลดความเร็ว และจอดรถอย่างมั่นคงข้างทาง

“เว่ยเว่ย ไม่ต้องรีบ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้”

สามปีของการแต่งงาน หลินหว่านอินไม่เคยมีริงโทนพิเศษ

หลังจากวางสาย ความอ่อนโยนก็หายไปทันที

“เว่ยเว่ยมีเรื่อง เธอกลับบ้านเองก่อน”

ฟู่ซือเหนียนผลักภรรยาลงจากรถเหมือนแจ้งเรื่องเล็กๆ

ประตูรถถูกเปิด ลมฝนพัดเข้ามา

“กลับไปตั้งสติให้ดีๆ ฉันหวังว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอทำตัวงี่เง่า”

เขาไม่แม้แต่จะทิ้งร่มให้หลินหว่านอิน

รถเมย์บัคเร่งออกไป น้ำกระเด็นเปียกกระโปรงเธอ

หลินหว่านอินหยิบร่มพับจากกระเป๋าออกมากาง มองรถที่หายไปในกระแสการจราจร

หลินหว่านอินปล่อยให้ฝนเย็นกระทบใบหน้า หวังจะใช้วิธีนี้ทำให้ตัวเองตื่นขึ้น

คลื่นแห่งความทรงจำโหมกระหน่ำ

หลายปีก่อน ตอนที่เธอใกล้จะออกจากโรงเรียน เป็นคุณย่าของฟู่ซือเหนียนที่ช่วยเหลือเธออย่างไม่เปิดเผยชื่อ ทำให้เธอเรียนจบได้

เพื่อเป็นการตอบแทนบุญคุณ เมื่อคุณย่าของฟู่ซือเหนียนป่วยหนักและหวังจะเห็นหลานชายมีครอบครัว เธอตกลงแต่งงาน

ฟู่ซือเหนียนและหลินหว่านอินตกลงว่าเธอจะทำหน้าที่ภรรยาของฟู่อย่างดี