หลังหย่า อดีตภรรยา นายอาจเอื้อมไม่ถึง

ห้าปีก่อน เพื่อช่วยชีวิตของเพ่ยจี้ ซางหว่านถูกแทงเข้าที่ท้อง ตั้งแต่นั้นมาเธอก็ไม่สามารถมีบุตรได้อีกเลย

เพ่ยจี้คนนั้น ที่เคยพูดไว้ว่าทั้งชีวิตจะไม่อยากมีลูก สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะคิดจะ “อุ้มบุญ” และผู้หญิงที่เขาเลือก ก็คือนักศึกษาหญิงที่มีใบหน้าคล้ายซางหว่านอย่างมาก ชื่อว่า ซูเสวี่ย

เพ่ยจี้ไม่รู้เลยว่า ในวันที่เขาพูดขอเรื่องนั้นออกมา ซางหว่านได้ตัดสินใจจะจากเขาไปแล้ว

“หว่านหว่าน คุณย่ารอคอยเหลนมาทั้งชีวิต ตอนนี้ท่านอยู่ในห้องไอซียู... เสี่ยวเสวี่ย เธอยินดีจะช่วยเรานะ”

หลังจากวันนั้น ซูเสวี่ยก็ย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านของพวกเขา

ครั้งแรกที่ซางหว่านเห็นเพ่ยจี้กับซูเสวี่ยมีความสัมพันธ์กัน คือในยามดึกคืนนั้น

ประตูห้องรับแขกปิดไม่สนิท ซางหว่านยืนอยู่ข้างประตู มองเห็นร่างสองร่างที่กำลังพันเกี่ยวกันอย่างชัดเจน

“พี่อาจี้ ฉันกลัวจัง... พี่จะไม่ชอบหรือเปล่า？ ฉันสู้พี่หว่านหว่านไม่ได้ใช่ไหม？”

“ยัยโง่เอ๊ย เธอใสซื่อมาก ฉันชอบเธอมากเลย” เสียงของเพ่ยจี้นุ่มจนแทบละลาย เขาพูดว่า “หว่านหว่านน่ะ บนเตียงเธอแข็งทื่อเกินไป…”

เธอมองใบหน้าของชายคนนั้นที่กำลังเต็มไปด้วยความปรารถนา แล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาที่กลางอก

ที่แท้ เขารังเกียจเธอมาตลอด ว่าเธอแข็งทื่อเกินไปบนเตียงเหรอ？

แต่ทั้งที่ก่อนหน้านั้น เขาเคยบอกว่า ชอบที่สุดตอนที่เธอเขินอาย

น้ำตาไหลรินจากหางตา ซางหว่านพิงกำแพงร้องไห้จนถึงรุ่งเช้า

ตลอดทั้งคืนนั้น พวกเขามีกันถึงสามครั้ง

เมื่อเพ่ยจี้ตื่นขึ้นมา เห็นเธอที่มีดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้

เขารู้สึกสงสารเธอ กอดเธอไว้แล้วเอ่ยขอโทษว่า “หว่านหว่าน คุณย่ากดดันมาก ฉันก็จนปัญญาแล้ว อดทนอีกหน่อยนะ พอเขาตั้งท้องแล้ว ฉันจะไม่แตะต้องเขาอีก”

หลังจากนั้น พวกเขาก็มีอะไรกันบ่อยขึ้นเรื่อย ๆ ซางหว่านเห็นเข้ากับตาตัวเอง ทั้งในห้องหนังสือ บนโซฟาในห้องนั่งเล่น และแม้แต่ที่ระเบียง…

แม้แต่ตอนหลับกลางดึก เพ่ยจี้ก็มักลุกขึ้นอย่างเงียบ ๆ บอกว่าจะไปดูที่ห้องรับแขก ว่าซูเสวี่ยหลับสบายดีไหม

เขาไปทีไรก็หายไปเป็นชั่วโมงสองชั่วโมง พอกลับมา รอยจูบก็เต็มไปทั่วลำคอ

ทุกครั้งที่ซางหว่านมองเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ เขาถึงจะเริ่มแก้ตัวว่า “หว่านหว่าน อีกไม่นานหรอก เขาเป็นแค่เครื่องมือในการอุ้มบุญ ฉันไม่ได้รักเขา คนที่ฉันรักคือเธอ แล้วก็เด็กในท้องของเขาแค่นั้นจริง ๆ”

ในวันที่ซูเสวี่ยตั้งท้อง เพ่ยจี้อุ้มเธอหมุนวนอยู่กลางห้องนั่งเล่นด้วยความดีใจ “ในที่สุดฉันก็จะได้เป็นพ่อแล้ว ขอบใจนะ เสี่ยวเสวี่ย เธอช่างเป็นนางฟ้าที่สวรรค์ประทานมาให้ฉันจริง ๆ”

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ในโลกของเพ่ยจี้ก็มีเพียงซูเสวี่ยเท่านั้น

ในวันเกิดของซางหว่าน เขาบอกว่าจะพาซูเสวี่ยไปตรวจครรภ์ จึงกลับมาไม่ได้

ซางหว่านมีไข้สูงถึงสี่สิบองศา อยากให้เขาอยู่เป็นเพื่อน แต่เขากลับรีบออกไปกลางดึก เพื่อซื้อไอศกรีมรสโปรดของซูเสวี่ยให้เธอ

ต่อมา แม้กระทั่งวันครบรอบแต่งงานของพวกเขา เขาก็ลืมไปจนหมดสิ้น

อาศัยความเอ็นดูจากเพ่ยจี้ ซูเสวี่ยเริ่มใส่ชุดนอนของซางหว่าน และใช้แก้วที่เป็นของเธอโดยเฉพาะ

ถึงขั้นพูดเสียงหวานต่อหน้า ซางหว่านว่า “พี่อาจี้ ของของพี่หว่านหว่านนี่ใช้ดีจริง ๆ เลยนะ”

ซางหว่านพยายามข่มความโกรธไว้ในใจ แล้วถามเพ่ยจี้ว่า “คุณจะไม่ว่าอะไรหน่อยเหรอ？”

“เสี่ยวเสวี่ยท้องอยู่นะ หว่านหว่าน เธอไม่ใช่คนใจแคบแบบนี้ไม่ใช่เหรอ？” พูดจบ เพ่ยจี้ยิ้มพลางลูบผมของซูเสวี่ยด้วยความเอ็นดู แล้วพูดอย่างอ่อนโยนว่า “ถ้าชอบก็ใช้ให้เยอะ ๆ เลยนะ”

ในชั่วขณะนั้น ซางหว่านก็เข้าใจแล้วว่า ถึงเวลาที่เธอต้องไป

ในวันที่เพ่ยจี้พาซูเสวี่ยไปตรวจครรภ์ ซางหว่านได้ทำอยู่สองอย่าง

อย่างแรก เธอถือเอกสารข้อตกลงหย่าที่ให้เขาเซ็นไว้เมื่อห้าปีก่อน แล้วไปที่สำนักงานทะเบียนราษฎร์

อย่างที่สอง เธอโทรหาพี่ชายที่อยู่ต่างประเทศ

“พี่คะ ฉันตัดสินใจจะหย่ากับเพ่ยจี้ อีกหนึ่งเดือน ฉันจะไปหาพี่ที่สวิตเซอร์แลนด์”

“ทำไมกะทันหันแบบนี้？ ตลอดหลายปีมานี้ ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเพ่ยจี้ดีมาตลอดไม่ใช่เหรอ？ เขาแทบจะตามใจเธอทุกอย่างเลยนะ เธองอแงเหมือนเด็กอีกแล้วใช่ไหม？ หว่านหว่าน เธอไม่ใช่เด็กแล้วนะ อย่ามองเรื่องการแต่งงานเป็นเรื่องเล่น ๆ สิ”

“เขานอกใจฉัน” ซางหว่านพูดขัดพี่ชายด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “หลังจากหย่าแล้ว ฉันอยากให้พี่ถอนเงินสองแสนห้าหมื่นล้านที่เคยลงทุนไว้ในบริษัทเพ่ยจี้ซื่อกรุ๊ปออกมา “แล้วก็ ตลอดหลายปีมานี้ ที่ฉันให้พี่ใช้ชื่ออื่นช่วยทำธุรกิจกับเขา ให้ถอนทั้งหมดกลับมาเลยนะ ตั้งแต่นี้ไป ตระกูลซางกับตระกูลเพ่ย จะไม่มีวันข้องเกี่ยวกันอีก ไม่ว่าจนวันตาย”

“ไอ้พ่ยจี้นี่มันอยู่ดีกลับไม่รู้จักคุณค่าเลย ไม่ต้องห่วงนะ พี่จะทำตามที่เธอบอกทุกอย่าง เธอเป็นน้องสาวที่พี่รักที่สุด พี่จะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเธอเด็ดขาด”

“ได้ ขอบคุณนะพี่ อีกหนึ่งเดือน พี่ให้คนมารับฉันด้วยนะ”

“รับเธอ？ รับไปไหน？”

ซางหว่านเพิ่งพูดจบ เพ่ยจี้ก็พาซูเสวี่ยเดินเข้าประตูมาแล้ว

พอได้ยินว่าซางหว่านจะไป สีหน้าของเพ่ยจี้ก็เปลี่ยนไปทันที

“ฉัน…”

ซางหว่านเพิ่งจะเอ่ยปากอธิบาย ก็ถูกเพ่ยจี้ขัดขึ้นมาก่อน

“เสี่ยวเสวี่ยเพิ่งตั้งท้อง เธออย่าไปไหนทั้งนั้น อยู่บ้านดูแลเธอให้ดี”

“คุณพูดว่าอะไรนะ？”

เขากล้าพูดให้เธอไปดูแลผู้หญิงที่เป็นตัวแทนเหรอ？

“เพ่ยจี้ ในบ้านก็มีแม่บ้านอยู่แล้วนะ คุณให้ฉัน ภรรยาตามกฎหมายของคุณ ไปคอยดูแลเธอเนี่ยนะ？ ทำไมฉันต้องทำด้วย？”

พอรู้ว่าเธอเริ่มโกรธ เพ่ยจี้ก็รีบปลอบว่า “ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นนะ ลูกในท้องของเสี่ยวเสวี่ย ยังไงก็เป็นลูกของเราทั้งสองคน”

ซูเสวี่ยก้มหน้าด้วยความน้อยใจแล้วพูดว่า “พี่อาจี้！”

เห็นซูเสวี่ยไม่พอใจ เพ่ยจี้จึงพูดกับซางหว่านอย่างขอไปทีว่า “พอเถอะ หว่านหว่าน ฉันจะพาเสวี่ยกลับเข้าห้อง คืนนี้ขอใช้เวลากับเธออย่างดีได้ไหม？”