ตรวนรักโซ่สวาท

บทที่ 8 ตอนที่8

จำนวนคำ:1727 | อัปเดตเมื่อ：08/02/2023

้าน แทนที่จะไปทำงาน

เพราะจนนาทีนี้ก็ออกจะยังมึนๆ และมีอาการผวาอยู่นิดๆ กับก

่างไม่คาดฝัน กัญชพรยังเป็นกังวล กลั

ลกกลม ที่หล่อนไม่ปรารถน

จให้ลืมอดีตที่มีนวินวรรษเกี่ยว

ัวใจไว้เสียที่ซอกส่วนลึกของหัวใจ จากนั้นห่อหุ้ม

กมีชีวิตอยู่ ก่อนพยามเปลี่ยนความขมขื่นเป็นความมุ่งมั่นแรงกล้า เพื่อเลี้ยงลูกน้อยให้เติบใหญ่อ

งน้องอ่อน แม้พักหลั

ความรู้สึกว่าดวงอาทิตย์ขึ้นและแตกดับในเวลาเดียวกัน ตลอดจนความทรงจำที

สู่บ้านฉัตรอรุณของกันต์ ฉัตรนันท์ ในฐานะหลานกำพร้าของนางสาย อดีตพี่เลี้ยงของธุวพร คุณผู้หญิงแห่งฉัตร

าของนางด้วย แม้ว่ากัญชพรไม่ใช่หลานโดยกำเนิด แต่ก็ถือว่าเป็นยาย-หลาน

งสองมีลูกสาวคนหนึ่งที่ไม่ได้เดินทางร่วมไปกับบิดามารดาในเรือที่อับปางกลางทะเลจา

องคนในบ้านฉัตรอรุณ เป็นยายกัญของยายสาย คุ

ทียมเจ้าของบ้าน แต่เรื่องเรียกนวินวรรษว่า‘พี่วรรษ’ แทนเรียก ‘คุณวร

กลับจากต่างประเทศ พร้อมความสำเร็จทางการ

ก็ทำเอาบุพการี

บมาพร้อมภรรยาลูกครึ่งไทย-อิตา

ัญ จึงไม่ได้ว่าอะไร ทั้งนี้อาจเพราะเล็งเห็นอยู่

านได้ปีเศษ ก็เผชิญกั

์เป็นพิษ กว่าจะถึงมือหมอก็สายไปแ

ะลูกน้อยที่ไม่มีโอกาสลืมตาดูโลก

ตารื่นรมย์อีกต่อไป แต่กลายเป็นชาย

ขาดสติเป็นบ้าไปเพราะความอา

จจะทอดยาวออกไปหากบิดาของเขาจะไม่ เข้าไอ.ซี.ยู. เพราะเส้นโลหิตในสมองแตก มีชีวิตอยู่ต่อมาอีกเพียงสองวันก็จากไปอย่างสงบ นั่น

บร้อยภายในบ้านฉัตรอรุณให้หลานสาวที่เรียนจบหลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาช

ก ที่ต้องมาทำหน้า

่ถึงจะไม่เต็มใจรับภาระต่อจากยายแต่แรก หล่อนอยู่ที่ฉัตรอรุณได้อย่างไม่เดือด

อนจะขอออกมาอยู่ข้างนอกหลังจากส่งต่อหน้าที่ดูแลบ

ง โดยที่หล่อนไม่เคยระแคะระคายมาก่อนเลยว่าผ

ก เพราะนวินวรรษนั้นไม่มีใครเข้าถึงเข

ะกลับมามีชีวิตชีวาเช่นแต่ก่อน ที่จ

หลังจากไม่ได้เจอกันนานหกปีเต็ม

านฉัตรอรุณไปเรียบร้อย ไม่สามรถกู้คืนนวินวรรษคนที่เคย

วันก่อน กับนวินววรษเมื่อหกปีเต็มที่แล้ว พบว่

าดูกระด้างขึ้น ดวงตาที่เคยห

กมา เกิดอะไรขึ้นกั

ม่รับรู้ข่าวคราวความเคลื่อนไหวใดๆ ของเขา เพราะกลัวจะเห็นข่าวแ

อนอยู่คนละโลกกับเขา และลืมเขาเสีย เป็นเรื่องยาก แล

สิ้นสุดบท

บทก่อนหน้า

บทถัดไป

เปิดรับโบนัส

เปิด

ตรวนรักโซ่สวาท

ลิลเอง โรแมนติก

“เธอจากเขามาด้วยหัวใจที่ร้าวฉาน พยายามจะลืมเขาแต่ก็ช่างทำได้ยากเย็น ยิ่งเมื่อรู้ว่าสิ่งที่ติดตัวเธอมาคือพยานรักที่เธอมีต่อเขา การลบเขาออกจากหัวใจ ลืมไปได้เลย ร่างอ้อนแอ้นยังสั่นระริกจากความสุขสม เมื่อชายหนุ่มนำพาตัวตนแข็งเครียดดำดิ่งล้ำลึกสู่ความร้อนผ่าวนุ่มนวล กัญชพรยิ่งกว่าประหลาดใจเมื่อรับรู้ถึงการเติมเต็ม นอกจากรู้สึกอึดอัดเหมือนร่างถูกเหยียดขยาย หล่อนไม่รู้สึกเจ็บปวดใดๆ เลย นวินวรรษสบตาบอกว่างงงันอย่างเข้าใจ "ไม่เป็นไรใช่มั้ย" เขาถาม ศีรษะบนวางบนที่นอนส่ายไปมาเบาๆ แทนคำตอบ ประกายจากตากลมโตที่กำลังสบตอบเขาค่อยๆ คลายจากความงงงันเป็นขัดเขินตามด้วยแววรัญจวนเมื่อเขาค่อยๆ ขยับ นวินวรรษสูดปาก เพราะถึงเขาจะเคลื่อนไหวได้เรียบลื่นแต่ความคับแน่นและร้อนผ่าวกำลังจะเผาไหม้เขาทั้งเป็น ยิ่งเมื่อร่างบางขยับตอบโต้ตามสัญชาตญาณร่างกายที่ต้องการปลดปล่อย ชายหนุ่มถึงครางไม่เป็นส่ำ กัญชพรไม่เข้าใจ อะไรที่นวินวรรษจะไม่ไหว แต่บางทีหล่อนอาจหูอื้อตาลายแถมเซลล์สมองยังถูกทำลายลงชั่วขณะจนไม่สามารถรับรู้ได้อย่างคนปกติ เลยไม่เข้าใจ แต่ทั้งๆ ที่ไม่เข้าใจ แต่เมื่อชายหนุ่มจับขาเรียวให้โอบสะโพกเขาไว้ ขาของหล่อนก็ออกแรงรัดสะโพกเพรียวแกร่งไว้สุดกำลัง และเมื่อเขาโน้มตัวลงจูบขณะกายกำยำยังกระแทกกระทั้นเขาหาก็จูบตอบเขาเต็มสัญชาตญาณเรียกร้อง แม้แต่มือบางงก็ไม่นิ่งเฉยพอๆ กับสะโพกกลมมนที่ยกร่อนรอรับการเติมเต็มในแต่ละจังหวะ หลังไหล่บึกบึนกลายเป็นที่ลับเล็บเพื่อลดความเสียวซ่านที่มีมากมายจนกลายเป็นความทรมาน”