เติมเงิน

ประวัติการอ่าน

ออกจากระบบ

ดาวน์โหลดแอป

ตรวนรักโซ่สวาท

บทที่ 7 ตอนที่7

จำนวนคำ:1630 | อัปเดตเมื่อ：08/02/2023

ีเท่าที่จ

ของหล่อนไว้ในความทรงจำ พร้อมกับพิจ

งหญิงสาวร่างอ้อนแอ้นในชุดสูทสาม

บหน้าออกรูปหัวใจ เครื่องหน้ากระจุ๋

หนาหยักศกเกือบเป็นหยิกจึงมักถูกผู้ใหญ่จับถ

นกว่าส่วนอื่น ประกอบกับขนตายาวงอนดกหนาเป็นแพ ยิ่งทำให้ดวงตานั้นลอยเ

ช่เด็กตัวเล็กๆ คนนั้นอีกแล้ว เป็นหญิงสา

ากที่เขาเห็นครั้งสุดท้ายเมื่อหกปีที่แล้ว ทว่าความเจริญวัยเต็ม

างหลังที่เจ้าตัวมักจะถักเปียไว้ตลอด บัดนี้ถูกซอยสั้นเข้ารูปศี

่มเป็นส่วนใหญ่ คล้ำขึ้นด้วยแดดลม แ

มองเขาอย่างพินิจราวจะฟื้นฟูความทรงจำเกี

บเห็นโดยเฉพาะเพศตรงข้ามทั้งรูปร่

นอายุสิบเก้าปีบริบูรณ์ขณ

ี่สิบห้าเขาก็ต้องสามส

งเขาแทบจะไม่เปลี่ยนแปลง ยังคงความสูงใหญ่ไหล่กว้า

เขาเท่าเดิมแต่น้ำห

ง แก้มที่เคยดูเต็มตอบลงอย่างเห็นได้ชัด แต่กลั

ช่ชายหนุ่มวัยสามสิบต้น

บลงมาอย่างเห็นชัด โดยเฉพาะบริเวณมุมปากทั้งสองข้างม

ซมประปรายบริเวณจอนหูทั้งสองข้าง แต่แทนที่จะท

กการสูญเสีย เวลานี้ยังปรากฏรอยหม่น เพียงแต่มีความแกร่งกระด้างด

ดลึกข้างมุมปากและจมูก ออกลักษณะหยามหยันอยู่ตลอดเ

่งงานห

ิดว่าเขาจะถาม ท

คนไม่ได้พบกันนานธรรม

ตอบนอกจากจะไม่มีแววยิ้มหัวล้อเลียน ย

าเขาครู่เ

กสาวคนหนึ

ะดุด ว่าตอบไม่ตรงคำถาม แต่คำตอ

ที่จ้องมา จึงไม่เห็นปฏ

าเจ้าตัวกำลังขบฟันเข้าหากันเพื่อระง

้อ

มองหน้า เมื่อหูได้ยินเสียงพูดค่อนข้างห้าวห้วน นึกภาวนาใ

วของกัญคงน่ารักเหม

ค

มเอ่ยถึงลูกสาวโดย แต่คนมองหน้าหล่อนอยู่แล้ว

แต่ก็ฉลาดที่หนึ่ง ป

อนกัญ

าเท่านั้นที่รู้ว่าต้อง

ือนเลยแ

มๆ ดวง

อของแกทั้งหน้าตาและนิสั

รักลูก

สำเหนียกกังว

รัก ร

ยง มองหน้าคม

ดวงใจ น้องอ่อนก

ิดหนึ่ง ทว่าคนฟัง

พี่วรรษกลับไปทำง

วหน้าของกัญ

ดอัตโนมัติ

ามจำเป็นในที่จะลางาน เกิดขึ้นค่อนข้างบ่อย เพราะโรคเด็กสารพัดจะเรียงกันมาให้ต้องรับมือไม่ว่าหวัด เป็นไข้ อ

้าชอบกล เลยถือจังหวะนั้นตัดบทกล่าวล

ปก่อน

อยู่แล้วเมื่อเสียงห้าว

ก

ค

ก แต่ไม่ไ

้ามีปัญหาอะไรขอให้บอก พี่เต็

บคุ

ลับมาไหว้

วเสียแล้วที่จะแก้ปัญหาต่างๆ ด้วยตัวเอง แ

ทิ้งไว้แต่กลิ่นหอมอ่อน

างอย่างไป แต่จะพลาดอะ

สิ้นสุดบท

บทก่อนหน้า

บทถัดไป

เปิดรับโบนัส

เปิด

ตรวนรักโซ่สวาท

ลิลเอง โรแมนติก

“เธอจากเขามาด้วยหัวใจที่ร้าวฉาน พยายามจะลืมเขาแต่ก็ช่างทำได้ยากเย็น ยิ่งเมื่อรู้ว่าสิ่งที่ติดตัวเธอมาคือพยานรักที่เธอมีต่อเขา การลบเขาออกจากหัวใจ ลืมไปได้เลย ร่างอ้อนแอ้นยังสั่นระริกจากความสุขสม เมื่อชายหนุ่มนำพาตัวตนแข็งเครียดดำดิ่งล้ำลึกสู่ความร้อนผ่าวนุ่มนวล กัญชพรยิ่งกว่าประหลาดใจเมื่อรับรู้ถึงการเติมเต็ม นอกจากรู้สึกอึดอัดเหมือนร่างถูกเหยียดขยาย หล่อนไม่รู้สึกเจ็บปวดใดๆ เลย นวินวรรษสบตาบอกว่างงงันอย่างเข้าใจ "ไม่เป็นไรใช่มั้ย" เขาถาม ศีรษะบนวางบนที่นอนส่ายไปมาเบาๆ แทนคำตอบ ประกายจากตากลมโตที่กำลังสบตอบเขาค่อยๆ คลายจากความงงงันเป็นขัดเขินตามด้วยแววรัญจวนเมื่อเขาค่อยๆ ขยับ นวินวรรษสูดปาก เพราะถึงเขาจะเคลื่อนไหวได้เรียบลื่นแต่ความคับแน่นและร้อนผ่าวกำลังจะเผาไหม้เขาทั้งเป็น ยิ่งเมื่อร่างบางขยับตอบโต้ตามสัญชาตญาณร่างกายที่ต้องการปลดปล่อย ชายหนุ่มถึงครางไม่เป็นส่ำ กัญชพรไม่เข้าใจ อะไรที่นวินวรรษจะไม่ไหว แต่บางทีหล่อนอาจหูอื้อตาลายแถมเซลล์สมองยังถูกทำลายลงชั่วขณะจนไม่สามารถรับรู้ได้อย่างคนปกติ เลยไม่เข้าใจ แต่ทั้งๆ ที่ไม่เข้าใจ แต่เมื่อชายหนุ่มจับขาเรียวให้โอบสะโพกเขาไว้ ขาของหล่อนก็ออกแรงรัดสะโพกเพรียวแกร่งไว้สุดกำลัง และเมื่อเขาโน้มตัวลงจูบขณะกายกำยำยังกระแทกกระทั้นเขาหาก็จูบตอบเขาเต็มสัญชาตญาณเรียกร้อง แม้แต่มือบางงก็ไม่นิ่งเฉยพอๆ กับสะโพกกลมมนที่ยกร่อนรอรับการเติมเต็มในแต่ละจังหวะ หลังไหล่บึกบึนกลายเป็นที่ลับเล็บเพื่อลดความเสียวซ่านที่มีมากมายจนกลายเป็นความทรมาน”