เติมเงิน

ประวัติการอ่าน

ออกจากระบบ

ดาวน์โหลดแอป

ตรวนรักโซ่สวาท

บทที่ 5 ตอนที่5

จำนวนคำ:1342 | อัปเดตเมื่อ：08/02/2023

หนังสีดำไว้ชิดอกด้วยสองมือขณะก้

ากับลิฟต์คนหนึ่ง กระทั่งลิฟต์เริ่มเคลื่อน สมองจึงค่อยรับรู้ถึงการมีตัวตนขอ

ติเมตร สายตามองตรงของหญิงสาวจึงอยู

ีหน้าตาอย่างไร หากสัญชาตญาณช

เจ้าของร่างสูงนั้นในทันที แต่ค่อยๆ มองไล่ขึ้นไปทีละนิด ๆ จากอกไปที่ลำค

ยตาเข้ากับดวงตาเข้มคมที่มองม

าศภายในลิฟต์ที่กำลังเลื่อนขึ้นมีน้อยจนไม่พอสำหรั

งทำเอาวิงเวียนจนต้องรีบหลับตาลง แต่ไม่ก่อนที่จะรับรู

อฝ้าเพดาน ร่างบางลุกขึ้นนั่งอย่า

่ในสายตาของใครคนหนึ่งตลอดเวลา เพราะ

ต้อง

ในสูทสีน้ำเงินเข้มที่กำลังเคลื่อนเข้า

าวก็ยิ่งรู้สึกว่าร่างสูงนั้นสูงใหญ

ไม่สามารถแยกแยะได้ชัดเจ

ตื่นเต้น หรื

เหมือนอสูรกายขนาดว่าทำเอากั

ยาะหยันทำให้ตากลมโตเบิ

นวิน

ีปากได้รูปหาใช่ยิ้มอบอุ

ดี กั

้วยน้ำเสียงเหมือนผู้พู

าจะได้เจอะเจอกัญอีกแต่ก็เจอเ

กระด้างเกือบเป็นเย็นชา ก่อนได้สำนึกว่าตนกำลังนั่งอยู่บนโซฟายาวหนานุ่ม ม

กกรุกระจกมองออกไปเห็นวิวในมุมกว้าง เมื่อตวัดเท้าลงยันพ

หล่อนเขม็งด้วยสายตาที่หล่อนไม่แน่ใจ

อง เพิ่งย้ายเข

ล่อนออก ทำให้ยิ่งรู้สึกเหมือนคนที่วิ

ู่ที่ตึกนี้

้วค่ะ” ต

่าเชื

เชื่อคะ? โอ

ึ้นได้จึงลุกยืนเร็

เข้าประคองด้

้ากัญแล้วว่ากัญไม่สบาย ขอลางานครึ่งวัน เอกสารที่กั

ไรน

าประหลาดใจ ว่านวินวรรษจัดการทั

เลย พี่ลางานให้

ผิดจากความรู้สึกของหล

ต๊ะทำงานตัวใหญ่ก่อนกลับมาพร้อมกระเป๋า

กัญ พี่ให้เพื่อนร่วม

หายใจเ

างนี้ได้อย

ะออกจะตะกุกตะกัก ความโ

อะไ

องคำพูดของหล่อน กัญชพรเม้มปากที่ออกจะสั่น ยื่

นจะไ

เดินลิ่วไปยังประตูบานหนึ่งที่เห็นปิด

ำงานของก

ึงไม่ทันเห็นตาคมสีน้ำตาลเข้ม

ห้องพักผ่อนพี่นะ ป

ะหนีหน้าชะงักกึก หมุนตัวขวับกลับมามองหน้าที่

สิ้นสุดบท

บทก่อนหน้า

บทถัดไป

เปิดรับโบนัส

เปิด

ตรวนรักโซ่สวาท

ลิลเอง โรแมนติก

“เธอจากเขามาด้วยหัวใจที่ร้าวฉาน พยายามจะลืมเขาแต่ก็ช่างทำได้ยากเย็น ยิ่งเมื่อรู้ว่าสิ่งที่ติดตัวเธอมาคือพยานรักที่เธอมีต่อเขา การลบเขาออกจากหัวใจ ลืมไปได้เลย ร่างอ้อนแอ้นยังสั่นระริกจากความสุขสม เมื่อชายหนุ่มนำพาตัวตนแข็งเครียดดำดิ่งล้ำลึกสู่ความร้อนผ่าวนุ่มนวล กัญชพรยิ่งกว่าประหลาดใจเมื่อรับรู้ถึงการเติมเต็ม นอกจากรู้สึกอึดอัดเหมือนร่างถูกเหยียดขยาย หล่อนไม่รู้สึกเจ็บปวดใดๆ เลย นวินวรรษสบตาบอกว่างงงันอย่างเข้าใจ "ไม่เป็นไรใช่มั้ย" เขาถาม ศีรษะบนวางบนที่นอนส่ายไปมาเบาๆ แทนคำตอบ ประกายจากตากลมโตที่กำลังสบตอบเขาค่อยๆ คลายจากความงงงันเป็นขัดเขินตามด้วยแววรัญจวนเมื่อเขาค่อยๆ ขยับ นวินวรรษสูดปาก เพราะถึงเขาจะเคลื่อนไหวได้เรียบลื่นแต่ความคับแน่นและร้อนผ่าวกำลังจะเผาไหม้เขาทั้งเป็น ยิ่งเมื่อร่างบางขยับตอบโต้ตามสัญชาตญาณร่างกายที่ต้องการปลดปล่อย ชายหนุ่มถึงครางไม่เป็นส่ำ กัญชพรไม่เข้าใจ อะไรที่นวินวรรษจะไม่ไหว แต่บางทีหล่อนอาจหูอื้อตาลายแถมเซลล์สมองยังถูกทำลายลงชั่วขณะจนไม่สามารถรับรู้ได้อย่างคนปกติ เลยไม่เข้าใจ แต่ทั้งๆ ที่ไม่เข้าใจ แต่เมื่อชายหนุ่มจับขาเรียวให้โอบสะโพกเขาไว้ ขาของหล่อนก็ออกแรงรัดสะโพกเพรียวแกร่งไว้สุดกำลัง และเมื่อเขาโน้มตัวลงจูบขณะกายกำยำยังกระแทกกระทั้นเขาหาก็จูบตอบเขาเต็มสัญชาตญาณเรียกร้อง แม้แต่มือบางงก็ไม่นิ่งเฉยพอๆ กับสะโพกกลมมนที่ยกร่อนรอรับการเติมเต็มในแต่ละจังหวะ หลังไหล่บึกบึนกลายเป็นที่ลับเล็บเพื่อลดความเสียวซ่านที่มีมากมายจนกลายเป็นความทรมาน”