icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

เสน่ห์รักข้ามศตวรรษ

บทที่ 6 โกลาหล

จำนวนคำ:1117    |    อัปเดตเมื่อ:21/02/2023

งสาวคนหนึ่งในชุดเชฟสีขาวสะอาดตายืนถือถ้วยรางวัลกับ ม้วนกระดาษผูกริบบิ้นสีชมพูลายทองก็ผุดขึ้นกลางอากาศโดยม

น ก่อน จะเหลียวมองผู้คนรายรอบที่กำลังวุ่นวายกับการทำหน้าที่ของแต่ ละคนจนมาหยุดมองตนที่กำลังจับจ้องม

มี ความหมายว่า...ห้องพักผ่อนหรือห้องนั่งเล่นของโรงแรม...ที่โอ่อ่า สวยงามของโรงแรมชัยปุระ ฮาวา รอยัล พาวิลเลี่ยน

งสาวที่สองมือกำคอ ห่านข้างละสองตัวยืนอยู่ในอาการปากอ้าตาค้างอย่างกับเห็นเธอ เป็นผีหรือสัตว์ปร

ไม่ไม่ไปเอาเนื้อมาหั่นตา

าวนี้นางหยุดสั่งว่า ''ไปเอาเนื้อแพะมาหั่นสิ หัวหน้าสั่งให้ทำแกงแพะที่เจ้า

ะที่สำคัญวัสสิกาสงสัยว่าตัวเองเดินหลงทางมาห้องครัวของโรงแรมได้อย่างไร ในเมื่อเธอจดจำ ห

ี่นี่คือ

ทั่วไป เสื้อผ้าที่พวกเขาสวมใส่เป็นสีขาวสะอาดตาก็จริง แต่ตัดเย็บเป็นเสื้อเอวลอยใส่กับกางเกงจินนี่(กางเกงรัดข้อเท้า) หมวกที่สวมศีรษะก็เป็นคล้ายผ้าฮิญา

ับหญิงสาววัยใกล้เคียงกับตน และอ่อนวัยกว่าหลายคน แต่ดูเหมือนจะไม่มีใครน้ำหนักน้อยกว่าห

ฉันมา" หญิงสาวตรงหน้าวัสสิกาวิ่งเอาห่านไปใส่กะ

ถอนขนเสร็จหรือ

สาวขานรับแล้ววิ่งกลับ

างคนร่างอ้วนหนาแต่งตัวด้วยส่าหรีสีขาวทั้งชุดยืนเท้าสะเอวอยู่เบื้องหลัง

รเนี่ย มาทำร

นื้อแต่งตัวแบบไหนกัน ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เป็นเครื่องแบบคนครัวของฉันเดี๋ยวนี้นะ เสร็จแล้วก็รีบมาเอ

เปิดรับโบนัส

เปิด
เสน่ห์รักข้ามศตวรรษ
เสน่ห์รักข้ามศตวรรษ
“นิยายเรื่องนี้เป็นงานเขียนล่าสุดของศิรารัยที่สร้างเรื่องราวความรักจากปัจจุบันสู่อดีตและกลับมาจบสมบูรณ์ในยุคปัจจุบันที่อยากให้ผู้อ่านได้เปลี่ยนบรรยากาศที่เคยอ่านนิยายไทย-ไทย ไทย-อาหรับ ไทย-จีน มาเป็นนิยายไทย-อินเดียดูบ้าง โดยสร้างคู่พระนางให้นางเอกเดินทางไปประเทศอินเดียและได้ไปพบพระเอกในอดีตเพื่อช่วยเหลือให้ได้ขึ้นครองราชย์ แต่ความรักของคนในโลกอดีตกับคนในโลกปัจจุบันจะสมหวังได้ก็เกินความเป็นจริงจึงต้องทำให้นางเอกมาสมหวังในความรักกับพระเอกในโลกปัจจุบันที่สืบเชื้อสายมาจากเขาผู้นั้น และนักเขียนเชื่อว่า...ถ้าเพื่อนนักอ่านเปิดใจอ่านนิยายเรื่องนี้ จะได้รับทั้งความสนุกสนานและความซาบซึ้งใจในความรักของคนในโลกอดีตและคนในโลกปัจจุบัน... ************************************* เพียงสบตาในอุราก็หวั่นไหว เลือดเนื้อกายร้อนรุมดังสุมไข้ ยิ่งใกล้ชิดยิ่งขัดเขินสะเทิ้นอายใยไพ ใจหนอใจทำไมสั่นไหวเช่นนี้เอย *************************************** ความรัก... ไม่ใช่นํ้าหมึกจากปลายปากกา ที่ผ่านวันเวลา ไม่นานก็เจือจาง ความรัก... ไม่ใช่นํ้าหอมที่กลิ่นจางหายในเวลาไม่กี่ชั่วโมง ความรัก... ไม่ใช่เสื้อผ้าอาภรณ์หรือข้าวของเครื่องใช้ ที่เก่า แล้วก็เปลี่ยนใหม่ ความรัก... ไม่ใช่อาหารที่กินหลายมื้อก็เบื่อหน่าย ฯลฯ ************************************** ''เธอเป็นใครถึงจะมาสอนสั่งว่าฉันกินอะไรได้หรือกินอะไรไม่ได้ เป็นแม่ครัวก็ควรทำหน้าที่แม่ครัวของเธอ ไม่ต้องมาวิจารณ์คนกิน ไป ไปทำอาหารที่ฉันต้องการมา ต่อไปไม่ต้องเอาผักหญ้าพวกนี้มาให้ฉันกินอีก" อาหารจานหนึ่งถูกโยนแตกเพล้งตรงหน้าผู้ที่ถูกเรียกว่า...แม่ครัว...สลัดผักธัญพืชและนํ้าสลัดที่วัสสิกาต้องใช้เวลาคำนวณแคลอรี่ว่าต้องมีผักธัญพืชมากน้อยเท่าไรและสรรหาผักสดๆใหม่ๆมาทำอย่างประณีตหกกระจายเกลื่อนอยู่ตรงหน้าเหมือนเศษขยะ ที่วัสสิกาแทบจะร้องกรี๊ดออกมาด้วยความโมโห เพราะเจ้าชายจอมยโสไม่ได้ทำลายแค่อาหารจานสองจานแต่ได้ทำลายความตั้งใจดีของเธอจนหมดสิ้น "ตาหมีอ้วน" วัสสิการ้องว่าในใจ ความโกรธวิ่งจี๊ดขึ้นสมองวัสสิกาแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต เธอไม่เคยโกรธใครมากมายอย่างนี้ บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าโกรธทำไม่นักหนา แต่ตอบโต้ออกมาได้เพียงกรีดเสียงอยู่ในความนึกคิด..ตาหมีอ้วน ฉันอุตส่าห์ตั้งใจทำมาให้กิน ยังจะมาว่ามาทำแบบนี้อีก...เพราะสิ่งที่เจ้าชายอาทิตยสุเรนทรากระทำ...โยนจานอาหารใส่หน้า...เป็นการทำร้ายจิตใจแบบที่ไม่เคยมีใครทำกับเธอมาก่อน วัสสิกาหมดความอดทนต่อผู้สูงศักดิ์ จึงโต้กลับทันควัน ฯลฯ ********************************”