icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

อันธพาล

บทที่ 7 อันธพาล

จำนวนคำ:842    |    อัปเดตเมื่อ:01/03/2023

ดยไม่พูดอะไรสักคำ ฟ้าใสถอนใจเฮือกออกมา

ะไรฟ้าหรือเปล่า

ล่าค่ะ ” เธ

ไมหน้าซีด

เซน แล้วก็ตกใจกว่านั้นที่เขาบอกว่าเป็นฝาแฝด ทำไมพี่เซนไม่เ

นี้จะได้พบกับมันอีก ” คำ

ำไมล

ก ทำให้แม่เสียใจเป็นประจำ คบแต่เพื่อนพาล ๆ มันมั่วสุม

ฟ้าใสตกใจ

เขาฆ่าคนตา

ักหน้า

ญ่เพราะไม่งั้นคงโดนหลายปีมากกว่านั้น รวมอภัยโทษแล้วก็เลยออกมาเ

แต่ความเดือดร้อนมาให้แม่ไม่ได้หยุด ได้หย่อน แม่เองก็มีอาการตรอมใจหลังจา

่หมู่บ้านเก่าก็โคตรเสือก พอรู้ว่ามีจดหมายมาหาพี่แกก็ไปตามที่ผู้ใหญ่บ้าน ผู้ใหญ่บ้านก็ดันเป็นเพื่อนกับฝ่ายทะเบียนที่อำเภอ

็นแต่เพียงมุมสว่าง สุภาพอบอุ่น แต่วันนี้สายตานั้นฉายแววรังเกียจ คำพูด

นทำให้เธ

่าง มันเป็นความทรงจำที่เลวร้ายเหลือเกิน

หวังดีนะคะ พี่เซนอย่า คิด

จะนำความเดือดร้อนอะไรมาให้อีก ฟ้าเห็นไหม มีอย่างท

าดนี้ แล้วฟ้าดูมันสิ เป็นไอ้ขี้คุก สภาพดูไม่ได้ อันธพาลแบบนี้ พี่ไม่อยากได้

ศษ เรามาฉลองกันเถอะนะคะ มาค่ะ ฟ้าซื้อของโ

้วเข้าไปสวมกอดฟ้าใส ก่อนทั้งคู่จะช่วยกั

อบมองจากช่องว่างที่น

มันก็วันสำคัญของกูเหมือนกัน ! ” เขาสบถพลางล้วงบุห

เปิดรับโบนัส

เปิด
อันธพาล
อันธพาล
“ผู้ชายเปื้อนฝุ่น กอดก็อุ่น ...ก็เก่ง”