icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ดื้อรัก (เด็กดื้อ)

บทที่ 6 ผู้ชายอบอุ่น (3)

จำนวนคำ:1135    |    อัปเดตเมื่อ:05/03/2023

ี้ วันนี้ถ่

มันรักเขา ธารนทีคิดแบบนั้น เพราะเขาเป็นคนทำคลอดมันแล้วก็ช่วยคนที่นี่ดูแลและเลี้ยงมันมาตั

มาหาพ

ูเถอะ เขาต้องทำคลอดให้ทั้งแม่ทั้งลูก และมันก็น่ารักมากด้

ต่พอได้งานที่นี่ความคิดทุกอย่างก็เปลี่ยนไปหมด เขาไม่เ

ง แต่เพราะความรักที่มีต่อสัตว์เล็กสัตว์ใหญ่ จึงทำให้เขาเข้ามาที่นี่แทบทุกวัน แม้จ

รรมดาอย่างเขาจะอ่อนโยนได้ข

่ตอมตามตัวไม่หยุด ขณะที่ยัยปุ๊กกี้คนเป็นแม่ด้วยวัยที่อาวุโสกว่าจึงเก็บ

มานี่เดี๋ยวพ่

ฮเปอร์ พอมันเห็นเขาถือไม้มาใกล้ก็มองอย่างระแวง มันคงคิ

้มาใกล้แล้วขูดๆ ขีดๆ ไปตามลำตัวของมัน ประหนึ่งเหมือนไม้ช่วยเกา ม

เขาหยุดไม้ ราวกับจะบอกว่า เกาต่อเ

ิมพาเขากลับมายังบ้านหลังน้อยที่มีแต่ความรักและความอบอุ่น ก่อนจะนิ่วหน้าด

าเอ่ยทักทันทีที่เขาลงจ

หน้าตาดูไม่สบายใจเลย” ผู้เ

อนเถอะลูก จ

ื้อติดมือกลับบ้านจากเบาะหลังของรถ ก่อนจ

ูก หรือจะอาบน้ำก่อน แ

ไม่สบายใจแล้วน้ำเป็นห่วง” เขาท้วงเสียงเรียบ เป็นกา

รอกลูก แม่ก็แค่ไม่ร

้วต้องตอบอะไรใครกัน” ใบหน้า

เคยไปทำงานเป็นแม่บ้

งกรุงกับเด็กหนุ่มหล่อผู้เป็นลูกชายของเจ้าของบ้านที่อายุมากกว่าเขาสิบหกปี ท

ุณนนท์น่ะ

์โตแล้วนะ เห็นว่าเพิ่งจ

ห้น้ำฟังเอง ว่าคุณนนท์มีลูกสาวแล้วสองคน” ธารนทียิ

นท์ พอพ่อของคุณนนท์แต่งงานก็เป็นช่วงจังหวะที่ยายขอกลับมาเยี่ยมบ้าน และตอนนั้นยายเขาและคุณตายังเป็นแฟน

เปิดรับโบนัส

เปิด
ดื้อรัก (เด็กดื้อ)
ดื้อรัก (เด็กดื้อ)
“"โอ๋ๆ เจ็บหรอ งั้นทีหลังต้องเป็นเด็กดี ห้ามเถียงรู้มั้ยคะ หืม..." นิรดาสอนเด็กโข่งเสียงอ่อนเสียงหวาน ก่อนจะจับแก้มสากหันไปมาแรงๆ แววตาสะใจสบกับแววตาโกรธแค้นของชายหนุ่มอย่างไม่ยี่หระ ----------------- "ก็หนูชอบว่าพี่โรคจิตหื่นกามไม่ใช่เหรอ พี่ก็อยากลองเป็นแบบที่หนูว่าอยู่เหมือนกัน หนูไม่ชอบคนใจดีนี่ ใช่ไหม" เขาย้อนถาม ---------------- "นุ่มจ๋า..." "อาราย นุ่มง่วงแล้วน้า..." ว่าเสียงยานคาง พร้อมทั้งปัดป่ายมือบางไปมาบนอกแกร่ง "หม่ำๆ ทีสิคะ" "หือ!" นิรดาตาสว่างขึ้นมาทันใด ความงัวเงียหายไปเป็นปลิดทิ้ง "ไม่เอา!" "น่านะ นิดเดียว" "ไม่เอา นุ่มขี้เกียจ" หญิงสาวพลิกกายหนีไปอีกด้านอย่างคนงอแง แม้ในใจกำลังลุ้นระทึกตึกๆ อยู่ก็ตาม "นิดเดียวนะ ให้พี่หม่ำหน่อย" "เดี๋ยวก็เป็นตาแก่บ้ากามจริงๆ หรอก" "บ้าก็บ้าสิ หันมานี่สิคะคนดี" ธารนทีพยายามดึงผ้าห่มหนาที่กลายเป็นที่ซ่อนตัวให้คนตัวเล็กออกไป แต่ก็ไม่เป็นผล เมื่ออีกคนงอแงไม่ยอมท่าเดียว "อย่า ตัวหม่ำไปเยอะแล้ว" "ก็วันนี้ยังไม่ได้หม่ำเลยนี่ น่า นิดเดียว เอ้! หนูนุ่มนี่ อย่าดื้อสิคะ" เขาจับเธอพ้นออกมาจนได้ สายตาตรึงบังคับไม่ให้ขยับหนี แล้วพ่อตัวดีก็ค่อยๆ...”