icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ดื้อรัก (เด็กดื้อ)

บทที่ 7 ผู้ชายอบอุ่น (4)

จำนวนคำ:1209    |    อัปเดตเมื่อ:05/03/2023

้านเจ้านายกลับขอให้ไปช่วยดูแลบ้านให้อีกสักระยะ เพราะตอนนี้ยังหาแม่ครัวและคนดูแลบ้านคนใหม่ไม่ได้ และก็ไม่อยากได้คนอื่น แถมพวกเ

ากลับมาอยู่ที่บ้านเกิดที่สระบุรี โดยที่คุณยายไม่สามารถลาออกได้อีกแล้ว เพราะภรรยาของคุณพ่อคุณนนท์ตั

ดือนให้หลังคุณแม่ของคุณนนท์ก็คลอดคุณนนท์พอดี หลังจากนั้นคุณยา

ฯ บ่อยๆ เหมือนเคย ทางบ้านของคุณพ่อคุณนนท์ก็เห็นใจ จึงยอมให้คุณยายลาออกมาพักอยู่ที่บ้านกับครอบครัวได้ โดยที่พวกเข

นทองค่าจ้างค่าแรงที่บ้านเจ้านายให้ ก็มากพอที่คนมัธยัสถ์อย่างคุณตาและคุณย

คุณนนท์ก็โตขึ้น และคงเพราะภารกิจของชีวิตที่ต้องดำเนิน

าทั้งดื้อทั้งรั้นบอกอะไรไม่ฟังก็เลยอยากจะดัดนิสัย ลองให้มาอยู่อย่างลำบากดูบ้าง จะได้คิดเป็นเสียท

คนเป็นพ่อจะคิดส่งลูกสาวมาอยู่กับคนอื่น สงสัยจะดื้อจนเกิน

เคยได้เจอกับบ้างตอนที่เขาเป็นเด็กๆ และในเมื่ออีกฝ่ายกล

้ใจ เขาก็จะรับความไว

างมองเหมือนกำลังประเมินสถานการณ์ท่าทางของอีกฝ่าย โดยไม่มีใครพูดอะไร

ของบ้านก็ไ

รื่องไม่เบานี่ ค

ดานให้เผ่นกลับกรุ

แข็งกระด้าง ไม่รู้จักก้มหั

กชะตา

ยเองก็ได้แต่โ

่นี่ ไม่เห็นจ

้ แล้วจะมีอินเทอร์เ

ใจร้าย ทุกคน

างไม่เป็นมิตร

ชะตาเล

รถยนต์ของเจ้าของบ้านอีกคนก็ดังแว่วมา

หล่อในแวบแรก แต่พอมองไปมองมาก็จะรู้ได้ว่ายิ่งมองยิ่งหล

ังเลิกงานกลับมาบ้าน เมื่อดวงตาคู่คมได้สบเข้ากับดวงตากลมโตสีดำขลับ

ยู่ฝึกงานและปรับปรุงตัวที่นี่ แม้ยังไม่เอ่ยอะไรออกมาแต่ก็ส่งรอยยิ้มไปเป็น

เปิดรับโบนัส

เปิด
ดื้อรัก (เด็กดื้อ)
ดื้อรัก (เด็กดื้อ)
“"โอ๋ๆ เจ็บหรอ งั้นทีหลังต้องเป็นเด็กดี ห้ามเถียงรู้มั้ยคะ หืม..." นิรดาสอนเด็กโข่งเสียงอ่อนเสียงหวาน ก่อนจะจับแก้มสากหันไปมาแรงๆ แววตาสะใจสบกับแววตาโกรธแค้นของชายหนุ่มอย่างไม่ยี่หระ ----------------- "ก็หนูชอบว่าพี่โรคจิตหื่นกามไม่ใช่เหรอ พี่ก็อยากลองเป็นแบบที่หนูว่าอยู่เหมือนกัน หนูไม่ชอบคนใจดีนี่ ใช่ไหม" เขาย้อนถาม ---------------- "นุ่มจ๋า..." "อาราย นุ่มง่วงแล้วน้า..." ว่าเสียงยานคาง พร้อมทั้งปัดป่ายมือบางไปมาบนอกแกร่ง "หม่ำๆ ทีสิคะ" "หือ!" นิรดาตาสว่างขึ้นมาทันใด ความงัวเงียหายไปเป็นปลิดทิ้ง "ไม่เอา!" "น่านะ นิดเดียว" "ไม่เอา นุ่มขี้เกียจ" หญิงสาวพลิกกายหนีไปอีกด้านอย่างคนงอแง แม้ในใจกำลังลุ้นระทึกตึกๆ อยู่ก็ตาม "นิดเดียวนะ ให้พี่หม่ำหน่อย" "เดี๋ยวก็เป็นตาแก่บ้ากามจริงๆ หรอก" "บ้าก็บ้าสิ หันมานี่สิคะคนดี" ธารนทีพยายามดึงผ้าห่มหนาที่กลายเป็นที่ซ่อนตัวให้คนตัวเล็กออกไป แต่ก็ไม่เป็นผล เมื่ออีกคนงอแงไม่ยอมท่าเดียว "อย่า ตัวหม่ำไปเยอะแล้ว" "ก็วันนี้ยังไม่ได้หม่ำเลยนี่ น่า นิดเดียว เอ้! หนูนุ่มนี่ อย่าดื้อสิคะ" เขาจับเธอพ้นออกมาจนได้ สายตาตรึงบังคับไม่ให้ขยับหนี แล้วพ่อตัวดีก็ค่อยๆ...”