icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ถ้าจะรัก ภพชาติก็แค่ปากซอย

บทที่ 6 04

จำนวนคำ:1528    |    อัปเดตเมื่อ:11/03/2023

ับดูหล่อเหลาราวเทพบุตรในสายตาเธอ และเพราะความหล่อและแสนดีนี้ คนที่พยายามสวมเสื้อตัวหลวมโคร่งก็เกิดอาการขวยเขิน พลางเม้มปาก เอาผมทัดหู ตามมาด้วยการชะม้อยชะม้ายชายตาทำท่า

ำอะไรเยี่ยงที่มนุษย์เขาทำกันมิได้สินะ” เขาบ่นพลางผูกเชือกที่เสื้อให้ ทำเอ

ินเว้ย แล้วนี่เสื้ออะไร ทำไมมันใส่

เขาจึงเดินนำเธอขึ้นไปด้านบน ในขณะที่เธอก็เดินตามไปอย่างไม่มีทางเลือ

ม่ใช่ข้ามถนนหน้าปากซอย” บรรยากาศรอบตัวกอปรกับเครื่องแต่งกายที่ผิดแผกทำให้เธอแน่ใจว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ของเธ

ร” คำถามโต้งๆ ทำเธอชะงัก ก่อนห

้ สู้ชี้หน้าด่ากันยั

าจรึ” อีกครั้งที่คน

ตับไปตั้งนานแล้ว ไม่ปล่อยให้คุณมาหยาบคายใส

ิดแผก ถ้ามิใช่ปิศาจก็คงเป็นภูติน้ำสินะ” นี่มันยิ่งกว่าการถูกตบหน

ือปิศาจก็แล้วแต่เลย ในเมื่อสถานการณ์มันพาให้เชื่อแบบนั้น จะให้ฉันพูด

างข้าก็มิใช่จะใจจืดใจดำปิดโอกาสเจ้าเสียเมื่อไหร่ ขอเพียงแค่เจ้าไม่โกหกก็

ไรแย่ไปกว่านี้แล้วนี่” ว่าแล้

จากโลกอนาคตหลายร้อยปีข้างหน้า” เขาถามหลังจากได้ฟังเ

นุษย์ แต่มีเหตุบางอย่างให้ต้องกลายมาเป็นปลา” เธ

ษย์เช่นเจ้า ข้าจะถือว่าไม่เคยฟังเรื่องโป้ปดพวกนี้มาก่อน เช่นนั้นเจ้าก็จงกลับไปอยู่ในที่ของเจ้าเถอะ หากอยู่เหนือน้ำนานเกินไป เกรงว่าเจ้าอาจจะตา

่ๆ เธอก็ปล่อยโฮเสียงดังพร้

ค่โชคชะตาเล่นตลกกับฉัน ฉันก็แทบรับไม่ไหวอยู่แล้ว คุณยังมาใจร้ายกับฉันอีก ฮือๆๆ ฉันไม่ได้อยากมาที่นี่ ไม่ได้อยากเป็

ยากมีชีวิตเยี่ยงมนุษย์มากเลยสินะ” เขาพยายามพูดปลอบ แต่มัน

ต่ฉันเป็นมนุษย์โว้ย เป็นมนุษ

ฟายก่อนหน้าถึงกับชะงัก แล้วเงยหน้ามองคนพูด ครั้น

อะ คุณไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจ

ดท้อและน้อยใจ ท้องเธอยังมาร้องให้ได้อายอีก โดยเฉพาะเมื่อหันไปเห

ฉันเปลี้ยไปหมด เท่านั้นยังไม่พอ ฉันต้องว่ายหนีไอ้พวกปลาชีกอที่มันยกพวกจะมารุมข่มขืนฉันด้วย เจอมาขนาดนี้คุณคิดว่าฉันต้องรู

น้ำสายนี้มาทำอาหารให้หมด” คนที่ฟูมฟายก่

่อแก้แค้นที่พวกมันยกพ

อย มันก็แค่ทำไปตามสัญชาตญาณ ธรรมชาติของปลามันก็ต้องผสมพันธุ์เพื่อขยายเผ่

ๆ แล้ว เจ้าเองก็มีใจให้มัจฉาหนุ่มพวกนั้น” คน

เปิดรับโบนัส

เปิด
ถ้าจะรัก ภพชาติก็แค่ปากซอย
ถ้าจะรัก ภพชาติก็แค่ปากซอย
“เธอจากไปด้วยความเคียดแค้นชิงชัง ในขณะที่เขากลับยังอยู่เพื่อเฝ้ารอด้วยความคะนึงหา เมื่อคนหนึ่งอยากลืม แต่อีกคนกลับจดจำทุกลมหายใจ แล้วจะมีหนทางไหมที่จะทำให้หัวใจของพวกเขากลับมาเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน "นี่ฉันหลุดมาอยู่ในยุคไหนวะเนี่ย บทจะข้ามภพก็ข้ามกันได้ง่ายๆ แบบนี้เลย? นี่ข้ามภพนะเว้ย ไม่ใช่ข้ามถนนหน้าปากซอย" "เจ้าเป็นตัวอะไร" คำถามโต้งๆ ทำเธอชะงัก ก่อนหันมาจ้องเขาตาขวางพลางบ่นงึมงำ "ถามแบบนี้ สู้ชี้หน้าด่ากันยังดูหยาบคายน้อยกว่า" "เป็นปิศาจรึ" คำถามนี้ทำเธอราวกับถูกตบหน้าอีกครั้ง "ไม่รู้ว่าข้าจะอดทนได้อีกนานเพียงใด เมื่อเจ้าช่างน่าปรารถนาเหลือเกิน" เขาบอกเสียงพร่า ขณะลูบไล้ที่แก้มนวลเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนลงมาแตะที่ริมฝีปากอวบอิ่มอย่างอ้อยอิ่ง "เช่นนั้นท่านก็อยู่ให้ห่างจากข้าเถิดท่านฝู" "อย่าว่าแต่จะให้อยู่ห่างกัน แม้แต่ละสายตาจากเจ้า ข้ายังทำมิได้ หากต้องทำเช่นนั้น ข้าคงขาดใจตายเสียก่อน" "สายตาของท่านกำลังทำข้าใจคอไม่ดี" "ไม่ดีเยี่ยงไร" "ก็...มันอาจทำให้ข้าเผลอทำอะไรๆ ท่านน่ะสิ" "เช่นนั้นก็จงรู้เอาไว้ว่าการกระทำเมื่อครู่ของเจ้า ก็ทำให้ข้าใจคอไม่ดีเช่นกัน" "ไม่ดียังไง" เธอย้อนถามบ้าง "ก็ไม่ดีตรงที่ มันจะทำให้ข้ามิอาจรักษาคำพูดที่ให้ไว้ หากว่าข้า...ปรารถนาในตัวเจ้าเกินกว่าจะทนรอได้" เสียงเขาแหบพร่า อีกทั้งนัยน์ตาก็ยังแดงก่ำด้วยไฟปรารถนาที่กำลังพลุ่งพล่าน "เช่นนั้น...ก็ไม่ต้องรอสิ"”