icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

ถ้าจะรัก ภพชาติก็แค่ปากซอย

บทที่ 7 05

จำนวนคำ:1484    |    อัปเดตเมื่อ:11/03/2023

ม่ได้ ถ้าหล่อแบบหยางหยาง ก็ว่าไปอย่าง แบบนั้นค่อยน่าพิศวาสหน่อย อ้อ! แล้วเผื่อคุณจะจำไม่ได้ว่าฉันเป็นคน ไม่ใช่ปลา เพราะฉ

่พูดจาวกวน อีกทั้งวาจา

นมากที่สุดคือ ยุคคุณไม่มีดาราหน้าตาดีๆ แบบหยางหยางด้วย แต่ช่างเรื่องนั้นเถอะ ตอนนี้คุณควรสนใจเรื่องปา

าส่ง เจ้าเข้าไปรอข้างในก่อนเถอะ หากมีใครมาเห็นเจ้าในสภาพนี้ เกรงว่าจ

สียหายจริงๆ ต้องเป็นฉันนี่ ฉันเป็นผู้หญิง ส่วนผู้ชายอย่างคุณมีอะไรให้เสียห

เจ้ารู้จักใครในละแวกนี้บ้าง”

างกับข้าที่ถึงแม้จะจำชาวบ้านละแวกนี้ได้ไม่หมดทุกคน แต่ข้าเชื่อว่าชา

ัวเองเป็นดาราแห่งยุครึไ

ี่ เจ้าต้องหัดสำรวมกิริยาวาจาให้มากกว่านี้ หาไม่แล

ือคน ไม่ใช่ปลา เลิกพูดว่าฉันจะต้องกลับไปเป็นปลาสักที เพราะนั่นมันทำให้ฉันรู้สึกว่าฉันเป็นปลา ไม่ใช่คน”

ครมาจากที่ใด หากต้องถูกขุดคุ้ย ถึงตอนนั้นเจ้าเองจะลำบาก” เขาเอ็ดราวกับเธอเป็นเ

ด้ก็คุณ เอ๊ย! ท่านเป็นที่พึ่งเดียวตอนนี้นี่ อย่างน้อยก็จนกว่าข้าจะหาทางกลับบ้านไ

ห้ข้าเรียกเจ้าว่าอะไร” เห็นเธอทำหน้าเศร้า

“อืม…เรียกข้า

เสียงแปร่ง สุดท้ายก็เปลี่ยนเป็นชื

ี๋ก็ลู่อวี๋ ฉันคงเกิดมาเพื่

บเจ้าดีนี่” เขาบอกพลางยิ้มขำ ในขณะท

ยสนใจเรื่องปากท้องฉันก่อน ฉันเอ๊ย! ข้าหิวจนแสบท้องท้องไปหมดแล

อข้างในเถอะ จวนจะได้เวลาที่ถงอีอีจะม

ี? ภรรยาท่านเหรอ” เธอ

หลวใหล ข้ายังมิได้ตกแต

ย” เธอเบ้หน้าพลางยักไหล่ ครั้นพอหันไปสบกับดวงตาคู่คมที่กำลังมอง

ู่ๆ จะให้เปลี่ยนปุบปับในเวลาไม่กี่ชั่วโมง เอ้อ…ไม่สิ เขาน่าจะเรียกชั่วยามใช่ไหม หึ

ว้บ้างจะเป็นการดี” เห็นท่าทางกระโดกกระ

วให้ แต่นั่นกลับทำให้อีกฝ่ายหันมาส่ง

กลางวันมาให้ ขืนช้าไปกว่านี้ ข้าจะกินท่านแล้วนะ” เธอขู่พลางอ้าปากทำท่าจะ

่ให้นางสงสัยหรือตกใจไปซะก่อน เจ้าควรรีบไปหลบข้างใน อย่าเพิ่งให้นางเห็น นางมานั่นแล้ว เจ้ารีบไปเถอะ” ถึงแม้

ือเจ้าคะ” สาวใช้เห็นคุณชายมายืน

็นิดหน่อย” คนไม่ชอบกา

ะเจ้าคะ” ถงอีอีทำท่ากุลีกุจอจะไปจัดสำรับให้ด้วยความก

รต้องทำก็ไปทำเถอะ” เขาบอกพลางยื่นมือไปรับตะกร้าจากอี

ี่ต้องทำ มันเป็นหน้าที่ของข้านะเจ้าค

เปิดรับโบนัส

เปิด
ถ้าจะรัก ภพชาติก็แค่ปากซอย
ถ้าจะรัก ภพชาติก็แค่ปากซอย
“เธอจากไปด้วยความเคียดแค้นชิงชัง ในขณะที่เขากลับยังอยู่เพื่อเฝ้ารอด้วยความคะนึงหา เมื่อคนหนึ่งอยากลืม แต่อีกคนกลับจดจำทุกลมหายใจ แล้วจะมีหนทางไหมที่จะทำให้หัวใจของพวกเขากลับมาเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน "นี่ฉันหลุดมาอยู่ในยุคไหนวะเนี่ย บทจะข้ามภพก็ข้ามกันได้ง่ายๆ แบบนี้เลย? นี่ข้ามภพนะเว้ย ไม่ใช่ข้ามถนนหน้าปากซอย" "เจ้าเป็นตัวอะไร" คำถามโต้งๆ ทำเธอชะงัก ก่อนหันมาจ้องเขาตาขวางพลางบ่นงึมงำ "ถามแบบนี้ สู้ชี้หน้าด่ากันยังดูหยาบคายน้อยกว่า" "เป็นปิศาจรึ" คำถามนี้ทำเธอราวกับถูกตบหน้าอีกครั้ง "ไม่รู้ว่าข้าจะอดทนได้อีกนานเพียงใด เมื่อเจ้าช่างน่าปรารถนาเหลือเกิน" เขาบอกเสียงพร่า ขณะลูบไล้ที่แก้มนวลเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนลงมาแตะที่ริมฝีปากอวบอิ่มอย่างอ้อยอิ่ง "เช่นนั้นท่านก็อยู่ให้ห่างจากข้าเถิดท่านฝู" "อย่าว่าแต่จะให้อยู่ห่างกัน แม้แต่ละสายตาจากเจ้า ข้ายังทำมิได้ หากต้องทำเช่นนั้น ข้าคงขาดใจตายเสียก่อน" "สายตาของท่านกำลังทำข้าใจคอไม่ดี" "ไม่ดีเยี่ยงไร" "ก็...มันอาจทำให้ข้าเผลอทำอะไรๆ ท่านน่ะสิ" "เช่นนั้นก็จงรู้เอาไว้ว่าการกระทำเมื่อครู่ของเจ้า ก็ทำให้ข้าใจคอไม่ดีเช่นกัน" "ไม่ดียังไง" เธอย้อนถามบ้าง "ก็ไม่ดีตรงที่ มันจะทำให้ข้ามิอาจรักษาคำพูดที่ให้ไว้ หากว่าข้า...ปรารถนาในตัวเจ้าเกินกว่าจะทนรอได้" เสียงเขาแหบพร่า อีกทั้งนัยน์ตาก็ยังแดงก่ำด้วยไฟปรารถนาที่กำลังพลุ่งพล่าน "เช่นนั้น...ก็ไม่ต้องรอสิ"”