เรือนกระดังงา

หันซ้ายหันขวา “เมื่อกี้พ

..แต่

ัทรเกิดความรู้สึกต้องการเธอขึ้นมา เขาเป็นผู้ชายแท้ๆที่รักใคร่ชื่นชอบเรือนร่างของอิสตรี แต่เพราะคำสัญญ

ายอย่างนี้ วันนี้

ถึง...” คราวนี้สโร

วนะครับ” เขาประคองใบหน้าที่ยังฉ่ำน้ำต

ล้เธอทีไร เขาปวดร้าว

ขนเรียกแผ่วเบา ใบ

ออย่างหยอกเย้าจนหญิงสาวเผลอไผลเผยอริมฝีปากขึ้น ทันใดนั้น เรียวลิ้นก็

อออ

พราะริมฝีปากของเขาครอบครองริมฝีปากเธอ ร่างกาย

้แผ่นหลังของเธอ ปลุกเร้าให้หญิงสาวมีอารมณ์ร่วมไปด้วยกัน กระโปรงยาวคลุมเข่าของเธอร่นขึ้นเพราะท่านั่งพับเพียบ เขาเหลือบตามองเห็นเรียวขาขาวผ่อง เพราะอาการคล้อยตามไม่ปัดป้อง

ไป แล้วเธอก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อ

อบอกเขาเสียงแผ่ว หอบหายใ

ไปมองตามหญิงสาวบ

ิงๆ นะคะ”

บ ที่นี่รกจะตาย เรากลับ

.ไม่ใครมาขัดมาขวางตอ

าเองก็ได้ค่ะ” เธอรู้สึกผิดที่ทำให

บ เรื่องแบบนี้พี

ไม่โกรธบ

แล้วงับปลายจมูกเบาๆ “ถ้าไม่อยาก

ายหนุ่มหัวใจพองโต เขาประคองภรรยาตัวน้อยลุกขึ้นยืน ประคองออกจากบ้

หวาดกลัว เพียงแต่ความรู้สึกนี้ให้ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด มันชัดเจนจนน

านเรากั

ค

นเห็นใบหน้าอ่อนหวานในชุดเสื้อผ้าลูกไม้แขนกุดกับผ้านุ่งสีพื้นที่

ับบ้านแล้ว

นั้นแล้ว เขาหวังจะได้ทำหน้าที่สามีเต็มที ทว่าสโรชากลับมีอาการอ่อนเพลียหน้าซีด เธอกินยาแล้วก็ผล็อยหลับไปในท

ไม่ค่อ

ัวเป็นอ

ได้นั่งคุยกันตามลำพังระหว่างว่าที่ลูกเขยกับว่าที่พ่อตา ส

นโรคซึมเศร้า แล้วยัยบัวเองก็

กันได้ด้วยหรือครับ” เขาไม่เห