icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

กับดักเสน่หาอาญาอสูร

บทที่ 10 ตอนที่ 10

จำนวนคำ:1637    |    อัปเดตเมื่อ:20/03/2023

ด จากเต๊นท์รถเช่าในตัวจังหวัด เลี้ยวจากถนนเชื่อมต่อระหว่างหมู่บ้าน เป็

ลน ยังเป็นถนนลาดยาง แม้ว่าจะเป็นลาดยางท

ล็กๆ อีกแห่ง พ้นชุมชนนี้ไปแล้วไปต่ออีกประมาณสิบสองกิโลเมตรก็จะพบไร่ขนาดใหญ่ไร่แ

เร็วของรถไว้ที่ห้าสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง ก็เกิด

ด้วย เนื่องจากในแผนที่คร่าวๆ ประกอบคำบอกเล่า

ดินทางมาถึงเมื่อเช้านี้ ขวัญณภัทรได้สอบถามถึงเส้นทาง

ายตำบล มีหมู่บ้านอีกนับไม่ถ้วน หล่อนเกือบจะจนคำตอบ กระทั่งนึกได้ถึงชื่อไร่

วค่ะ พอจะรู

่ามองหน้าหล่อนนิ่

ชื่อ รู้ว่าอยู่ตรงจุดไหนของสวนหงส์ นอกจากไร่ฉัตรแก้ว ละแวกนั้นยังมี

ย่างรู้จักพื้นที่แถบนั้นดี หล่

ด้ยินไร่คุณแสงโส

สม แต่นามสกุลโสมนันท์ ไม่ใช่จันทร์ฉาย จันทร์ฉายเป็นชื่อไร่ครั

ขวางทีเดียว เริ่มมองหล่อนอย่างพินิจมากขึ

นันท์ท่านนี้ มีลูก

วก็แทบจะกลั

ู่คนหนึ่ง คุณสวพร ที่แต่งงานกับคุณทวีลาภ มห

้วยเหตุนี้หล่อนจึงมุ่งหน้าสู่สวนหงส์ด้วยความหวังที่ไม่ยอมให้หมดไป พยายามบอกตัวเองว่า ถึง ‘แสงโสม โสมนันท์’ จะไม่มีลูกชาย

่หล่อนนำติดตัวมาด้วย ความหวังที่

ชุนเล็กๆ นั้นไปประมาณสิบสองโล จะถึงไร่สนทองก่อน อีกประมาณสิบห้าโลจึงจะเข้าเขตไร่ฉัตรแก้ว เลยไปอีกเกือบสิบโล ข้ามสะพานไม้เล็กๆ ค่อมคลองก็จะข้าเขตไร่สันติธรละครับ ส่วนไร่จันทร์ฉาย ถ้าจะไปตามเส้นทางเดียวกันนี้ คุณจะต้องไปต่ออีกเกือบยี่สิบโล ข้ามสะพานคอนกรีตข้ามแม่น้ำไปอีกฝั่งตามที่บอกแต่แรก เอางี

ใจว่าหล่อนมาถูกทาง เพราะผ่านรีสอร์ทซึ่งขึ้นป้ายเอาไ

แต่ก็ยังไม่เห็นมีชุมชนเล็กๆ ที่เจ้าของเต๊นท์รถเช่าบอกว่าจะเป็นแหล่งชุมชนสุดท้ายก่อนเข้าเขตไร่ใหญ่ๆ ที่เขาทำเครื่องหมายให้เป็นที่สังเกตง่ายเอาไว้ในแผ

เล่าเกี่ยวกับเส้นทางช่วงต้นๆ ของชาย

ตย์ดวงโตลอยเรี่ยยอดไม้ที่มองเห็นอยู่ในขณ

ิดหนึ่ง ไม่พบยวดยานตามมาสักคัน

นผิวดินหรือหินเพียงบางๆ ก็สิ้นสุดลง กลายเป็นถนนดินลาดต่ำลงเรื่อยๆ ก

้ว แม้ดวงอาทิตย์สีส้มกลมโตใกล้จะลับหายย

ไปในหลุมและกระดอนขึ้น เป็นจังหวะเดียวกับที่ได้ย

เปิดรับโบนัส

เปิด
กับดักเสน่หาอาญาอสูร
กับดักเสน่หาอาญาอสูร
“ทันทีที่ลิ้นนุ่มของหล่อนถูกแตะสัมผัสโดยลิ้นแปลกปลอมของชายหนุ่มและถูกกระหวัดรัดดูด หล่อนก็แทบไม่รู้เหนือรู้ใต้ ไม่รู้ตัวเองยังมีชีวิตอยู่หรือตายแล้ว แม้แต่ชื่อตัวเองก็ยังนึกไม่ออก ร่างอรชรนุ่มนิ่มแอ่นโค้งขึ้นราวคันศรเมื่อมือหนาอุ่นซ่านข้างหนึ่งของชายหนุ่มคลำเปะปะจากแผ่นหลังวกมาข้างหน้ามุ่งเข้าเนินคู่ครัดเคร่งแห่งวัยสาวขณะมือหนาอีกข้างยังกางออกรองรับแผ่นหลังบอบบางเอาไว้อย่างมั่นคง ขวัญณภัทรไม่แน่ใจนักว่าเสียงครางรัญจวนที่ได้ยินเกิดจากชายหนุ่มหรือมาจากหล่อน แต่อย่างไรก็ตามเสียงประหลาดฟังแปร่งหูนี้ก็ช่วยกระชากสติสัมปชัญญะที่กำลังเตลิดเปิดเปิงคืนมาได้ "พอแล้วค่ะ" แทบไม่น่าเชื่อว่านั่นคือเสียงของหล่อนเพราะสั่นทั้งพร่า วินภวัตชะงัก มองสบตากลมโตที่แม้จะมีแววตื่นตระหนกแต่เขาก็ยังเล็งเห็นแววรัญจวนของความปรารถนาระคนอยู่ เขาถอนใจ ยอมปล่อยมือจากกายนุ่ม จากนั้นก็ขยับออกห่าง ถอนใจอีกเฮือกเมื่อเห็นหญิงสาวดึงเสื้อผ้าตัวเองให้เข้ารูปเข้ารอยวุ่นวายขณะใบหน้าแดงก่ำไปหมด "การที่ผมคิดถึงผู้หญิงแปลกหน้าที่บังเอิญได้สบตาด้วยไม่ถึงสิบวินาที ได้แตะหลังมือไม่ถึงอึดใจมาเป็นเดือนๆ ดีใจแทบลุกขึ้นร้องไชโยโห่ฮิ้วเมื่อได้เจออีกครั้งราวปาฏิหาริย์ถ้าเพียงเจ้าหล่อนจะไม่เนื้อตัวอาบเลือด หมดสติจากการโดนยิง...นี่นะหรือที่คุณว่าอาจจะเป็นแค่อารมณ์หวือหวาวูบวาบ แล้วผู้หญิงอื่นที่ไหน ที่คุณเอามาเปรียบว่าผมอาจจะเห็นคุณแตกต่างไปจากเขา จะบอกให้นะ ผมน่ะ เกือบคิดว่าตัวเองกามชาด้านกระมั่งได้เจอคุณ ตั้งแต่นั้นมาแค่คิดถึงริมฝีปากของคุณ ผิวราวกับกลีบดอกลำดวนของคุณผมก็แข็งขึงพร้อมลุกขึ้นฟัด"”