icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

กับดักเสน่หาอาญาอสูร

บทที่ 9 ตอนที่ 9

จำนวนคำ:1618    |    อัปเดตเมื่อ:20/03/2023

้ายอยู่ครู่หนึ่งก็ยิ้มออกมา บอกกับตัวเองว่า ปัญหาของหล่อนมีทางแก้ไขแล้ว ถ

ยสีสดใส ต่างหูมุกราคาไม่แพงมากนัก ไม่นับที่ได้รับเป็นมรดกตกทอดจากคุณยายอีกหลายชุดใหญ่

ค่อยให้ความสำคัญกับมันนัก สตีฟอยากให้ตามธรรมเนียมหล่อนก็รับไว้ ซึ่งก็มีหลายครั้ง... บ่อยครั้งเลยแหละ

าตาดี มีอาชีพการงานมั่นคง ผู้หญิงหลายคนคงอยากได้ไปเป็นแฟนไม่ว่าชั่วคราวหรือถาว

มกับตัวเองหลายครั้ง รู

หล่อนอาจไม่ได้รักเขาเลย หล่อนก็

าอย่างดี และหล่อนก็ไม่ได้มีใครในหัวใจเป็นพิเศษ ได้แต่งงานกับชายหนุ่มรูปร่างหน้าดี มีการงานมั่นคงก็คิดว

ง... หล่อ

เพื่อนเพศเดียวกันก็หายาก ค่าที่คุณยายของหล่อนเป็นคนถือตัว จนเพื่อนที่หล่อนพอมีกับเขาบ้างต

องเช่นนี้ ก็ยั

หวนนึกไปถึงค่ำ

ยู่กลางสายหมอก เนื่องจาก

ววนุ่มราวกำมะหยี่ ขณะที่แทบจะนึกหน้าคนอื่นๆ ที่มากั

ัว เมื่อบอกตัวเองว่าคงไม่ได้พบเขาอีกหรอก ถึงประเทศไทยจะเล็กกว่าอเมริกา แต่พื้นท

นุ่มเจ้าของใบหน้าเข้มคมสัน มีเครื่องหน้าสะดุดตาช

ใช้เวลาในยามค่ำคืนก่อนเข้านอนจัดการให้เรียบร้อยเพื่อไม

เกิดอะไรข

แต่เกิดขึ้นหนึ

ก็พอระบุช

ับจากนิวยอร์กครั

่อลอย ปากบางได้รูปงามอย่างปากผู้ชายเหนือปล

เจ้าของเรือนร่างโปร่งบางจนดูอ้อนแอ้นอร

อๆ กับความสวยที่ผู้ชายหลายคน

ฟของหล่อน ยังจำตากลมโตสีน้ำตาลนุ่มนวลในกระบอกต

ที่นึกถึง ก็ทำให้เขาเกิดอารมณ์ดิบ เถื่อน อยากดูดดื่มจูบซับเพื่อพิสูจน์ว่าเรียวปากที่ดู

ัวเองว่า ดูเถอะ เพียงแต่นึกไป คิดไปฝ่ายเดียว ก็ตื่นตัวเสียแล้วทั้งที่จำได้ว่านับแต่สูญเสียน้องชายคู่แฝด ซึ่งทำให้เ

็มีบ้าง แล้วแต่เวลาและโอกาสประสาคนหน

่วครั้งคราว และที่หวังพันธะถาวรจากเขามีอยู่จำนวนมาก ซึ่งเขาก็ร

่างหายกันไปนานๆ ก็แทบจะนึกหน้าไม่ออกส่งไป เขาจึงไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆ ว่าทำไม ถึงไม่ลืมผู้หญิงแปลกหน้าที่พบในโรงอุปรากรที่นิวยอร์กคนนั้น และยิ่งกว่าไม่เข้าใจ ที่เข

็กและออกจะ

างออกมา เมื่อรอยยิ้ม

ป็นวา เขาสบถ นึกสาปแช่งตัวเองที่ฝันถึงผู้หญิงที่อยู่ห่าง

เปิดรับโบนัส

เปิด
กับดักเสน่หาอาญาอสูร
กับดักเสน่หาอาญาอสูร
“ทันทีที่ลิ้นนุ่มของหล่อนถูกแตะสัมผัสโดยลิ้นแปลกปลอมของชายหนุ่มและถูกกระหวัดรัดดูด หล่อนก็แทบไม่รู้เหนือรู้ใต้ ไม่รู้ตัวเองยังมีชีวิตอยู่หรือตายแล้ว แม้แต่ชื่อตัวเองก็ยังนึกไม่ออก ร่างอรชรนุ่มนิ่มแอ่นโค้งขึ้นราวคันศรเมื่อมือหนาอุ่นซ่านข้างหนึ่งของชายหนุ่มคลำเปะปะจากแผ่นหลังวกมาข้างหน้ามุ่งเข้าเนินคู่ครัดเคร่งแห่งวัยสาวขณะมือหนาอีกข้างยังกางออกรองรับแผ่นหลังบอบบางเอาไว้อย่างมั่นคง ขวัญณภัทรไม่แน่ใจนักว่าเสียงครางรัญจวนที่ได้ยินเกิดจากชายหนุ่มหรือมาจากหล่อน แต่อย่างไรก็ตามเสียงประหลาดฟังแปร่งหูนี้ก็ช่วยกระชากสติสัมปชัญญะที่กำลังเตลิดเปิดเปิงคืนมาได้ "พอแล้วค่ะ" แทบไม่น่าเชื่อว่านั่นคือเสียงของหล่อนเพราะสั่นทั้งพร่า วินภวัตชะงัก มองสบตากลมโตที่แม้จะมีแววตื่นตระหนกแต่เขาก็ยังเล็งเห็นแววรัญจวนของความปรารถนาระคนอยู่ เขาถอนใจ ยอมปล่อยมือจากกายนุ่ม จากนั้นก็ขยับออกห่าง ถอนใจอีกเฮือกเมื่อเห็นหญิงสาวดึงเสื้อผ้าตัวเองให้เข้ารูปเข้ารอยวุ่นวายขณะใบหน้าแดงก่ำไปหมด "การที่ผมคิดถึงผู้หญิงแปลกหน้าที่บังเอิญได้สบตาด้วยไม่ถึงสิบวินาที ได้แตะหลังมือไม่ถึงอึดใจมาเป็นเดือนๆ ดีใจแทบลุกขึ้นร้องไชโยโห่ฮิ้วเมื่อได้เจออีกครั้งราวปาฏิหาริย์ถ้าเพียงเจ้าหล่อนจะไม่เนื้อตัวอาบเลือด หมดสติจากการโดนยิง...นี่นะหรือที่คุณว่าอาจจะเป็นแค่อารมณ์หวือหวาวูบวาบ แล้วผู้หญิงอื่นที่ไหน ที่คุณเอามาเปรียบว่าผมอาจจะเห็นคุณแตกต่างไปจากเขา จะบอกให้นะ ผมน่ะ เกือบคิดว่าตัวเองกามชาด้านกระมั่งได้เจอคุณ ตั้งแต่นั้นมาแค่คิดถึงริมฝีปากของคุณ ผิวราวกับกลีบดอกลำดวนของคุณผมก็แข็งขึงพร้อมลุกขึ้นฟัด"”