เติมเงิน

ประวัติการอ่าน

ออกจากระบบ

ดาวน์โหลดแอป

แค่อยากให้รักหวนคืน

บทที่ 2 ตอนที่ 2

จำนวนคำ:1454 | อัปเดตเมื่อ：11/07/2023

หม่ ดวงตาของหล่อนบวมช้ำเล็กน้อย

ของคอนโดหรู คอนโดที่พิริยะใช้เป็นสถา

ข้ามาจนแสบตา ทำให้รู

ไว้ที่โต๊ะข้างหัวเตียงขึ้นมามอง ก็พบ

ผ้าห่มเลื่อนลงไปกองที่บริเวณเอวคอด หล่อนขยับตัวก้าวลงจากเ

งกายเพียงไม่ถึงสิบนาที ก็ก้าวออกมา ร่า

ั้นก็หย่อนโทรศัพท์มือถือลงกระเป๋าสะพาย

ขับ มุ่งหน้าตรงไปยังบ้านของเพื่อน

งในการขับรถฝ่าดงรถติด จน

หลังกะทัดรัดเพียงครั้งเดียวเท่านั้น ร่างอรชรของ

กือบยี่สิบนาท

น้าสำนึกผิดขนาดนั้นเลย มาๆ

มโล่งอกอย่างข

ะนิดที่ไม่

ฉันโกรธแกไม่ลงหรอ

ึ่งทำงานที่โรงพยาบาลเดียวกันเอาไว้ แ

าไว้หมดแล้วนะ แกแค่ตั้งหน้า

ล้วยังต้องซื้อวัตถุดิบให้ด้วย งั้นฉั

อาเงิน บอกแล้วไงว่าแม

ันเกรงใจจ

ก นู่นห้องครัว เข้

นต์พิชาให้เดินเข้ามาภายใ

าแล้วเหร

ยหล่อนด้วยน้ำเสียงแ

ดีค่ะค

ๆ ห้องครัวที่ค่อนข้างเล็ก แต่อุปกรณ์เครื่องครัวถ

ะที่มาช้ากว่า

า แม่ก็เพิ่งทำอะไรๆ ใ

ไว้ตอนเย็นๆ นิดกลับมาแล้วจะมาชิมแกงพะ

้วยน้ำเสีย

ทำอร่อยไหม แต่จะพยายาม

ำอร่อยมากๆ ด้วย เพราะมีแม่

ด้กินแกงพะแนงเนื้อที่หนูพิชาทำจะต้องติดอ

วามสุข โดยเฉพาะกานต์พิ

เองทำแกงพะแนงซึ่งเป็นอาหารจา

.. ผมจะมากินแกงพะแนงฝี

์พิชาเผลอระบายยิ้มออกมา จนญานิดา

ยิ้มของคุณหมอพีท

ปล่าสั

งอาย แต่ญานิดารู้ทัน เพราะหล่อนรู้เร

ุน แต่ก็ไม่สามารถห

ก รักมากจนยอมเป็นแค่น

วออกไปทำงานก่อนนะ เอาไว้ฉันว่างจา

เสาร์อาทิตย์ซึ่งเป็น

ใจมาก

ม่.. นิดฝากเพ

จะสอนทุกเคล็ดลับให้หน

ะคะ ฉันไปทำง

างปลอดภ

อบใ

็จแล้ว ร่างอรชรในชุดนางพยาบา

กันเลยนะจ๊ะหนูพิชา” ม

ค่ะคุ

พื่อนรักก็เริ่มต้นอธิบายเกี่ยวกับวัตถุ

เลย สำหรับการทำพะแนงเนื้

ที่คุณแม่ของเพื่อนรักเตรียมเอาไว

ส่วนอันนี้คือกะทินะจ๊ะ จะมีหัวกะทิกั

หน้าต่อไปเรื่อยๆ จนครบ จากนั้นก็เริ่

รวมถึงเคล็ดลับที่มารดาของเพื่อน

ะแนงเนื้อของหล่อน จนต้องแวะม

สิ้นสุดบท

บทก่อนหน้า

บทถัดไป

เปิดรับโบนัส

เปิด

แค่อยากให้รักหวนคืน

เนื้อนวล โรแมนติก

“+++ เมื่อนางบำเรอที่คิดว่าเป็นของตายหายไป เขาจึงรู้ใจของตัวเอง +++ "จะกลับแล้วเหรอคะ" "พรุ่งนี้ผมมีนัดกับ น้องลียา แต่เช้าน่ะ ถ้าผมค้างคืนที่นี่ ผมอาจจะตื่นเช้าไม่ไหว" แววตาของเขายังคงมองหล่อนไม่วางตา "คุณก็รู้ใช่ไหมว่าถ้าผมอยู่กับคุณ ผมไม่ค่อยได้นอนเท่าไหร่ เอาเป็นว่า คืนพรุ่งนี้ผมจะมาหาคุณก็แล้วกันนะ ผมไปล่ะ" แล้วบุรุษรูปงามดั่งเทพเจ้าปั้นแต่งก็โน้มหน้ามาจูบแก้มนวลที่มีสีเลือดฝาดของหล่อนเบาๆ แต่ถึงแม้จะถูกสัมผัสเพียงแผ่วเบา แต่ไออุ่นจากปลายจมูกของเขาก็ทำให้หล่อนสะท้านไปทั้งหัวใจ ยิ่งอยู่ใกล้เขา หล่อนก็ยิ่งตกหลุมรักเขามากขึ้นทุกวันๆ "นอนพักนะ เอาไว้พรุ่งนี้ผมจะโทรหา" "ขับรถดีๆ นะคะ และถ้าไม่เป็นการรบกวนเกินไป ถึงบ้านแล้วไลน์มาบอกพิชาบ้างนะคะ พิชาจะได้รู้ว่าคุณถึงบ้านโดยปลอดภัยน่ะค่ะ" เขาระบายยิ้ม ซึ่งมันเป็นรอยยิ้มที่มีเสน่ห์เหลือเกิน ไม่มีผู้หญิงคนไหนห้ามใจไม่ให้ลุ่มหลงคุณหมอหนุ่มรูปงามอย่างพิริยะได้หรอก โดยเฉพาะหล่อน ที่หลงใหลเขาจนหัวปักหัวปำเลยทีเดียว "ถ้าผมไม่ลืมนะ" หล่อนหน้าเจื่อนลง ก่อนจะฝืนยิ้มตอบรับเขาออกไป "ถ้าลืมก็ไม่เป็นไรค่ะ" คำตอบของเขาตรงไปตรงมา ไม่เคยรักษาน้ำใจของหล่อนเลย แต่ก็อย่างที่เขาเคยบอกเอาไว้นั่นแหละ เขาจะทำทุกอย่างตามความรู้สึก ดังนั้นถ้าหล่อนรับไม่ได้ก็เดินออกไปได้เลย เขาอนุญาต... แต่หล่อนก็ยังไม่ยอมไปไหนเสียที... ยังคงอยู่เป็นนางบำเรอของเขา รอเสี้ยวเศษความใคร่จากเขาอย่างไร้ยางอาย”