บุตรชายตัวน้อยของบัณฑิตจาง 1

วโมงจึงได้ข้อสรุปที่ชัดเจน เขาพยักหน้าบอกตนเองให้ทำใจยอมรับและสุดท้ายก็นอน

เจ้านอนนานไปแล้วนะ ลุก

กให้จางอี้หมิงลืมตา

นแม่

นแม่เบิกกว้าง รอยยิ้มสวยผุดขึ้นบนใบหน้าง

ล่อยให้บุตรชายนอนรออย่างเงียบสงบ ดวงตากลมโตมองตา

้ต้องมาทำตัวเป็นเด็กห้าขวบ ก็ไม่เท่าไรหร

ไม่รู้ แต่เพื่อความอยู่รอด เขาคงต้องปรับตัวครั้งใหญ่และคอยบอกตัวเองให้ยอมร

อี้เทาเอ่ยถามภรรยา ในขณะที่ทั้งส

ิงเอ๋อร์ยังเรียกข้าด้วย” หลี่อ้ายยื

้เทานั่งลงบนฟูกนอนข้าง ๆ จางอี้หมิง ดวงตาประกายของเด

็นไรแล้วขอรับ เพียง

สั่นเครือด้วยความยินดี “ขอบคุณสวรรค์ท

่นะ” หลี่อ้ายถามเสียงชื่นมื่น นาง

ล้างหน้านะเจ้าคะ ข้าจะไปทำโจ๊ก

เอ๋อร์ รอพ่

ออกให้พอหมาดและนำมาลูบไล้ใบหน้าของบุตรชาย เขาเทียวเช็ดไปเรื่อย ๆ ผ้าสีขาวถูกชุบน้ำรอบแล้วรอบเล่า สัมผัสผ่าน

ายฟื้นให้อย่างดี น่าเสียดายที่สามารถทำได้แค่นำธัญพืชหยาบผสมกับน้ำข้าวเละ ๆ อาศัยใช้น้ำเ

รก

่อนเจ้าค่ะ” หลี่อ้ายเอ่ยเสียงนุ่ม อี้เทาพยักหน้าแ

ยของผู้เป็นพ่อแม่ อานนท์ในร่างอี้หมิงรู้สึกดีกับสิ่งเหล่านี้อย่างบอกไม่ถูก เขาอ้าปากรับโจ๊กน้ำอีกคำและอีกคำ จนในที่สุด ชามก็ว่

ดีแล้ว ไม่ดื่มไ

นเขาถึงกับต้องเบือนหน้าหนี เด็กน้อยอ้อนวอนสุดฤทธิ์สุดเดช แต่เมื่อลูกอ้อนใช้ไม่ได้ผลก็ร้อง

์ อมนี่ไว้

หดหู่ใจ เมื่อก่อนน้ำตาลก้อนเท่านี้ไม่ใช่ปัญหาสำหรับครอบครัวจางเลย ทว่าในตอนนี้กลับต้องไป

ิดว่าจะไปช่วยท่านพี่ทำงานในไร่ของหัวหน้าหมู่บ้าน เราไปทำสอง

ับท่านแม่ ท่านพี่เห

ัวว่าเจ้าจะเจ็บไข้ไปอีกคน มือของเจ้าเคยจับแต่เข็ม

ครอบครัวแล้วท่านยังทำได้ ข้าก็จะเป็นเช่นท่านพี่” เสี

กอย่าง ฤดูหนาวกำลังจะมาถึง ถ้าไม่ตุนเสบียงเอาไว้มาก ๆ ข้าเกรงว่าพวกเ

จ้าไปทำงานให้สบายใจเถอะ” หูไป๋หงพูดเส

้นก็ตกล

เขาเองคิดมาสักพักแล้วเช่นกัน

พี่ขอโทษ ข้าเป็นหัวหน้าครอบ

เองเลยนะเจ้าคะ” หลี่อ้

บไปกอดบุตรชาย สมาชิกตระกูลจางสายรองกอดกันแน่นกลมเกลี

เครียดหนัก อาหารที่เพิ่งกินไปมันปราศจากซึ่งรสชาติ จืดยิ่งกว่าน้ำล้างจานแม้ว่าจะไม่เคยชิมน้ำล้างจานก็เถอะ เขาเป็นคน

ีนถีบ หาทางทำให้ตัวเองมีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นมาตลอด พอมาเกิดใหม่แล้วก็ยังต้องมาลำบา

จะป

มารักษาข้าแล้ว พวกท่านดูสิ เวลาพูดข้าไม่เหนื่อย ข้าตัวเล

จางอี้หมิงลุกขึ้นและเข้าไปสวมกอดทั้งสามค

้วรวบเอาร่างของเด็กชายตัวน้อยเข้าไปกอดไว้ด้วยความรักใคร่เอ็นดู

หูไป๋หงเอ่ยเย้าหลานชายพร้อมกับ

ท่านพ่อท่านแม่ทำไร่ ขอข

เช่นไรกัน รอให้หายดีเสียก่อน แล้วพ่อจะพาเจ้าไปที่ไร่

เพราะเขามีเด็ก ๆ อาย

ี้ได้หรือ

นพ่อจะพาลูกไปเอง อย่าดื้อ” หลี่อ้ายเอ่ยเสียงดุ จางอี้หม

๋อร์ เหตุใดจึงโ

้าจึงต้องนอนให้เยอะ ๆ เผื่อพรุ่งนี้ท่านพ่อจะให้ข้าไป

บบเด็ก ๆ ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าท่าทางเ

ิงก็หลับไปจริง ๆ เขาสะดุ้งตื่นขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงใครสักคนกำลังทำอะไรบางอย่าง เด็กน้อ

่าของตนเองกำลังตัดฟืนจากไม้อันเ

ตัดฟืนห

ตื่นแล้วหรือ รู

มารถวิ่งรอบบ้านได้สามรอบเลยขอรับ” จางอี้หมิงตอบหญิงชรา เ

เหนื่อย มา ๆ ช่วยย่าเอาฟืนเข้าไปในบ้าน ย่ากำลั

ดินไปช่วยหูไป๋หงเก็บฟืนเข้าบ้าน นำไปวาง

ก่งมากเลยขอรับ

รัวทำอาหาร ไม่เคยต้องทำงานหนัก เพราะเป็นฮูหยินที่ท่านปู่รักมาก ท่

่ทำอันใดไม่เป็นเลยจะส

ูกสะใภ้หัวหน้าหมู่บ้านสอนพวกเรามากมาย ถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้อร่อย

ลังทำอันใด

ด้ผักป่ามาไม่น้อย วันนี้ต้องทำไปมากหน่อย แม่

งอี้หมิงบอกหญิงชรา เขาหันซ้าย

างได้ที่ไหนหรือขอรับ” จางอี้หมิงหยิบตะกร

ะวังหน่อยนะ ถึงแม้ว่า ลำธารจะไม่ลึก แต่อากาศเริ่มเย็นแล้ว เดี๋ยวจะกลับมาเป็นไข้” นางหูไป๋

ครู่นะขอรับ ข้าส

ี่ท่านย่าได้บอกไว้ ไม่นานนักก็เจอลำธารสายเล็ก ๆ ผืนน้ำใสไหลเอื่อยมองเห็นหมู่มัจฉาตัวน

บเป็นท่าอาบน้ำ ซักล้างต่าง ๆ หรือล้างผัก เด็กชายตัวน้อยรีบเดินไปตรงนั้น มือเล็ก ๆ หยิบผักออกม

นไปทางไหนก็สบายตา แต่แล้วกลับมีสิ่งหนึ่งที่ชักจูงให้สองเท้าเล็ก ๆ ตรงปรี่เข้าไปหา มันคือบึงน้ำขนาดไม่ใหญ่มาก แสงแดด

ายแล