บุตรชายตัวน้อยของบัณฑิตจาง 1

ไปทำงานในไร่ของหัวหน้าหมู่บ้านแล้ว จึงเตรียมตัวขึ้นไปบนภูเขา เขาหวังจะได้ผ

ามบิดา เขาเห็นจางอี้เทาถือมีดและแบกตะ

ขาไปหาผักป่า ถ้าโชคดีเ

งอี้หมิงทวนคำก่อนจะเอ

่ได้” จางอี้เทารีบห้าม ลูกของเขาตัวเท่านี้จะไปสันทัดก

้ข้าแล้ว ตอนนี้ข้าแข็งแรงดี อีกอย่าง ข้าอาจจะเจอสมุนไพรหรืออาหารส

มากแล้ว อาหารและสมุนไพรต่าง ๆ อยู่บนภูเขากันทั้งนั้น ดังน

งจะหายแล้วจริง ๆ อีกอย่าง หมิงเอ๋อร์อาจจะมีอาหารสวร

ยมคัดค้าน แต่ยังไม่ทันได้พูดสิ

ารู้สึกว่าไม่สบาย ให้บอกบิดาเจ้าและต้อ

บ ถ้าข้าไม่สบาย ข้าจะร

รเหมือนเมื่อคืนไว้ให้กิน เจ้าสอ

ย ไม่อยากให้ขึ้นเขา แต่ในเมื่อเหตุการณ์

สองพ่อลูกพูดพร้อมกัน ทว่าจาง

ิงด้วยนะขอรับ ข้าไม่อยากป

วง เจ้าขึ้นเขา

้าตัวน้อย

พวกเขาเดินขึ้นเขาด้วยกัน ในระหว

กนานหรือไม่ขอรับ

ะมาณสา

หมขอรับ หรือแค่อากา

สร้างความเสียหายให้ชาวบ้านมากมายเชียวล่ะ” จางอี้เท

เราถ้าหิมะตก หลังคาจะยุบลงมาไหม บ้

ี้เทาถึงกั

้งเพื่อความแน่ใจเมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบจากบิดา ทว่าสีหน้าท่

ขอรับ ถ้าเราไม่รีบสร้างตอนนี้ พอถึงฤ

นนี้ก็ได้ชาวบ้านมาช่วยกันสร้างให้ ถ้าเรายังอยู่เมืองหลวง ถ้าพ่อยังเป็นอาจารย์สอนหนังสือ

าจารย์สอนหนังสือ ถ้าเราไม่ถูกโจรปล้นระ

เป็นอาจารย

สนาของบิดาทำให้อี้หมิงถ

้านได้โดยไม่ต้องใช

ไง พ่อยังไม่เคยได้ยินว่าการสร้างบ้านไม่ต้องเส

งสร้างบ้านอย่างเร่งด่วน เพื่อให้ทนอากาศหนาวและหิมะที่กำลังจะมาถ

นดินที่หลังคาทำด้วยไม้ไผ่ มันสามารถแก้ปัญหาเรื่องนี้ได้ นับว่าตอบโจทย์ไม่น้อย แต่อีกปัญหานั่นคือแรงงาน ครอบครัวเขาไม่มีเงินแ

นี้ ใช่แล้ว!! ท่านพ่อเคยเป็นอาจารย์ ท่านพ่อรู้หนังสือ แต่ชาวบ้านไม่รู้หนังสือ ถ้าท่านพ่อเสนอการสอนหนังสือให้ลูกหลานของชาวบ้านแ

ังคาทำจากไม้ไผ่ ข้าเคยเห็นมาขอรับ แต่ข้าไม่เคยได้ท

ช่วยกันสร้างบ้านแบบที่ลูกว่า

ปขอให้ชาวบ้านมา

เพราะพวกเขาต่างก็ต้องเตรียมรับมือฤดูหนาวเช่นกัน” จางอี้เทาตอบบุตรชายด้วยเสียงที่เปลี่ยนไป จากตอนแรกที่ตื่นเต้นว่าสามารถสร

ิ่งที่ชาวบ้านต้องการขอรับ ท่านพ่อเพียงแค

อันใดเล่าหมิงเอ๋อร์ที่พอจะเอาไปแลกกับแรงงานได้” จางอี

านพ่อเสนอว่าจะสอนหนังสือให้ลูกหลานของพวกเขาเป็นเวลาหนึ่งปีหลังจากพ้นฤดูหนาวนี้ แลกก

ียิ่ง พ่อคิดว่าวิธีนี้อาจจะเป็นความคิดที่ดี ตอนเย็นพ่อจะลองเข้าไปคุย

ยความรักใคร่ ตั้งแต่จางอี้หมิงฟื้นขึ้นจากก

องพ่อลูกก็มาถึงภูเขา ด้วยบ้านครอบครัวจางอยู่ท้าย

อกห่างไปไกลจากพ่อนะ เ

างอี้หมิงรับคำแล

บอกว่ามันกินได้ ผักป่าส่วนมากตรงบริเวณนี้คงถูกชาวบ้านเก็บไปหมดแล้วเพราะอยู่แถบชายป่

ปหมดแล้ว ข้าว่าพวกเราลองเดินลึกเข้าไปอีกห

เราลองเดินเข้าไปลึกอ

ตั้งนานแล้วก็ไม่มีวี่แววว่าจะเจอผักป่

็กน้อยมัวแต่สงสัยว่าต้นไม้ต้นนี้ทำไมถึงสูงนักหรือทำไมต้นไม้ต้นนี้ใบแปลก

วออ

มาตามเสียง เขาเห็นบุตรชายนอนแอ่งแม้งอยู่บนที

็นอันใดหรือไม่ บาด

ุตรชายที่ตอนนี้กำลังเอามือกุมศีรษะและชันตัวลุกขึ้น เมื่อเดินไป

นนี้” จางอี้เทาเอ่ยถามบุตรชายอีกครั้งหลังจากที่เห็นจางอี้หมิงทำตาโตจ้องมองข้ามต

อยู่ สิ่งที่เขาเห็นมันคือทุ่งหญ้าสีเขียวเป็นพุ่มเล

็นสิ่งใด อย่าทำให้

ม่รู้จักต้นพวก