บุตรชายตัวน้อยของบัณฑิตจาง 2

ากับตัวเองว่าจะไม่ยอมป่วยอีกเด็ดขาด เขาเกลียดการกินยาต้มเป็นที่สุด

้าในยามเฉิน (07.00 – 08.59) สมาชิกบ้านจางคนอื่น ๆ ต่างก็ตื่นนอนและกินมื้อเช้ากันหมด

ะตูบ้านดังติดต่อกันหลายครั้ง ส่งผลให้จางอี้หมิงลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความ

อยู่หน้าบ้าน” นาง

คะ ข้าก็อยา

วบ้านสกุลจางของพวกนางมีคนแวะเวียนมา

้เทาเอ่ยบอกมารดาและภรรยา เข

ว อาคุนนั่นเอง มีอันใดหรือ ถึงได้มาเส

ขออภัยที่มารบกวนตั้งแต่เช้า” อาคุน

้ามาแจ้งข่าวแก่พี่อี้เทา

กเถ้าแก่หวังเช

สินค้าไม่พอที่จะจำหน่าย เถ้าแก่หวังจึงให้ข้านำไหเปล่ามาส่งให้พี่อี้เท่า

่อนจะตอบไปว่า “ถ้าอีกจำนวนห้าร้อยไหเช่นครั้งที่แล้ว ข้าคงไม่สามา

วังตามนี้ เช่นนั้นพี่อี้เทาจะให้ข้าขนไ

นอาคุ

้าไปเก็บไว้ในบ้าน อาคุนไม่ลืมมอบเงินสามตำลึงที่เถ้าแก่หวังให้

ใหม่อีกเช่นนี้ คงมิได้หมายความว่าสินค

อเป็นสามวันเหมือนเช่นเดิม ท่านแม่ขอรับ นี่เป็นเงินค่ามัดจำน้ำตาลผักรอบ

ร้อมกับยื่นมือออกไปรับเงินจากบุตรชาย เพราะนั่นหมายถึงว่าบ้านสกุลจางจะมีรายได้เพิ่มข

อมาอีก ข้าดีใจยิ่งนักเจ้าค่ะ” หลี่อ้ายน้ำตาซึม นางไม่คิดว่าจะมีเงินมาจุน

จนจับใจความได้ทั้งหมดร้องเรียกมารด

อยู่หรือไม่” หลี่อ้ายผละจากวงสนทนาเข้าไปดู

้วขอรับ ข้

ด้ซนเช่นนี้อีกรู้หรือไม่ เวลาเจ้าเจ็

อไปข้าจะระวังตัวและดูแลตัวเอง

แม่ทำโจ๊กเปล่าไว้ เนื้อหมูหมดแล้

อหมูที่มีคงจะหมดประมาณช่วงนี้ เด็กน้อยขยี้ตาเบ

ปล้างหน้าก

ย” หลี่อ้ายตอบรับก่อนที่จะ

ึ้นเขาไปเก็บหญ้าหวานเพื่อนำมาตากแห้งตอนนี้เลย เนื่องจากใกล้เข้าฤดูหนาวแล้ว พระอาทิตย์ตกเร็ว

แล้ว ข้าไปช่วยจะได้เสร็จเร็วขึ้น” หลี่อ้า

อีกรอบ” จางอี้เทาปฏิเสธ ถึงแม้ในตอนนี้อากาศจะไม่ร

้อยจะได้ไปเป็นเพื่อน วันนี้ข้าไม่อยากให้หมิงเอ๋อร์ขึ้น

ีใจอยากช่วยเหลือ เช่นนั้นไปกันเถอะ” จางอี้เทาเตรียมห้ามอีกครั้ง

ก็มีเพื่อนคุยระหว่างทาง เขาจะให

ม่มีน้องชายน้องสาวมาเป็นเพื่อนเล่นเล่าขอรับ” จางอี้ห

่ พวกเราไปกันเถอะเจ้าค่ะ” หลี่อ้ายเขินอายกับคำถามของบุตรช

องชายได้อย่างไรเล่าในเมื่อ

เป็นของตนเอง สี่ชีวิตนอนรวมกัน ตอนมาคราแรกเขายังไม่คิดว่าที่นี่เป

านสกุลจางหลังใหม่จะได้ฤกษ์ก่อสร้าง

งบอกตนเอง

างบอกกับหลานชายว่าจะไปซักผ้าที่ลำธารและเก็บผักบุ้งมาผัดกับเครื่องเทศสำหรับอาหารกลางวัน จางอี้หมิงพยั

ห้องสี่เหลี่ยมเผื่อว่าจะจำอะไรขึ้นมาได้บ้าง หูไป๋หงกลับมาจ

เจ้ากำลังห

จึงถามด้วยความสงสัย นางเดินผ่านไปเ

อนข้าจะลืมอะไรสักอย่างที่มันสำคัญมาก แต่ก็ไม่รู

เดินไปหยิบห่ออะไรสักอย่างขึ้นมาถือเพื่อ

ลังทำอันใดอ

ิงเอ๋อร์เก็บดอกหญ้าสายรุ้งให้สะใภ้ แต่เจ้าเป็นไข้เสียก่อน ดูสิ มันแห้งหมดแล้ว

นเองทันที เขาหูผึ่งตั้งแต่ได้ยินคำว่าดอกหญ้าสายรุ้งแล้ว สุดท้