The End of Love สิ้นสุดทางรัก

ดาให้ไปติดตามความคืบหน้าการก่อสร้างโรงห

จูชางหลางทนสายตารบเร้า

จ้าต้องเชื่อฟั

กหน้ารับด้ว

่ะ ซื่

า กำลังนั่งทบทวนคัมภีร์คำสอนของ

้วเจ้าเข้

หลางเ

ใจเจ้

้าใจว่า

ี้หงเ

เป้าหมาย ก็อย่าลดเป้าหมายนั้นลง ขอให้ปรับเปลี่ยนวิธีกา

่านตำราเพียงไม่นานก็ล้วนแต่แตกฉานจ

ยางอี้หงเองก็ชื่นชอบที่จะเรียนรู้ด้วยความกระตือรือ

ตัวหนังสือมากทั้งยังยืดยาวหยางอี้หงยังสามารถ

้าคะมำ จูชางหลางจำต้องจับข้อมือ

ี้หงย

ซื่อจื่

จี้ยนที่นั่งอยู่ข้

ยุดกระทันหันเพราะมีชา

ลางจึง

ไยพวกเขา

ไปชั่วครู่ จึ

รรม บุตรสาวของพวกเขาถูกจับเข้าวังหลวง หลังจากน

ยังมีสีหน

ิเช่นนั้นจะถูกจับข้อหาขัดขวา

้ยนรับค

นจะหายไป จูชางหลางรั

ทำศพปลอบขวัญ บอกพวกเขาว่าหากไม่อยากต้อ

อร

ั่ว เมื่อถูกทหารของจูชางหลางใช้แส้โบยให้หลีกทาง หยา

ากับตั้งตนเป็นศัตรูกับฝ่าบาทโดยตรง

หงเข้าใ

่ออย่างไรก็มีเพียงราษฎรเหล่านี้ ยามนี้ไม่

้ความ จูชางหลางลูบศี

เห็นหรือไม่ว่าพวกเขาทุกข์ทรมานเพียงใด ทั้งหมดนั้นเริ่มต้

ได้เพียงเท่าน

กนัก เรื่องบางเรื่องเด็กผู้ห

้หงจึง

ะ หากมีสิ่งใดจะช่วยซื่อจื่

างอมยิ้

้าเพียงแต่สงสัยว่าเหตุใดพวกเขาไม่หยุดที่จะทำสิ่งนี้ ก่อให้เกิดความแค้นและล้างแค้นกันไปมาไม่มีที่สิ้นสุด ข้าคิดว่าหากหยุดการกระทำนี้จะส่งผลดีต่อ

ปริบ ๆ จูชางหลางเห็นใบหน้าน่ารักของนา

อ่ยยืดยาวเจ้า

มไม่เข้าใจที

าถอนหายใจแล้วคิดว่า ช่างเถิด อย

งนางอย่างอ่อน

งสือเล่มนี้ก็น่าสนใจยิ่งบอก

้วก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือในมือของต

ยบเฉยดวงตาจับจ้องอยู่กับตัวอัก

้มอย่างร่าเริงและหัวเราะอย่างมีความสุขเ

เช่นนี้ท่านแม่บอกว่า ช่างเป็นชี

องหยางอี้หงได้ตุ๋นรังนกให้กับซื่อจื่อโดยมีหยางอี้หงเป

ฝึกยุทธ์หักโหมยิ่งนัก ดื่มรังนกตุ๋นนี่เ

้าอาหารมาอย่างระมัดระวัง ความจริงจูชางหลางเองก็อ

หรือท

ให้ท่านแม่ช่วย

งอมยิ้มแ

ล้ว เจ้าก

กลมโตยังหม่นแสงลงด้วยความเสียใจที่เขาไม่ยอมกิน น

ให้ซื่อจื่อเท่านั้น คนที่ตุ๋นรังนกได้ดีมีไม่มาก บ

เด็กน้อย แม้จะอิ่มเพียงใดก็อดใจอ่

ั้นก็ย

เดินมาวางตะกร้าอาหารลงบนโต๊ะแล้วค

าค่ะ ดื่มให้

จูชางหลางแค่นกินจนหมดชาม ถึงรังนกตุ๋นจ

้าโตแล้วหากออกเรือ

งามยังแสดงออกว่าดีใจเป็นอย่างยิ่ง จูชาง

งแนบแก้มลงมาออดอ้อนน้ำเสียงน่าร

ค่ะ จะอยู่รับใช้ข้า

กเล็กน้อยบิดแก้ม

้องออกเรือนจะอยู่กับ

้หงถาม

บซื่อจื่อไม่

มือคู่เล็กเอ

โตแล้วจะได

าเมื่อลองคิดถึงชีวิตต่อไปในวันหน้าหากไม่เห็นรอยยิ้มสดใสง

้อยย่

งโต ซื่อจื่อให้คำตอบ

้ยเบา ๆ น้ำเสียงนั

รมย์นักหรอก เจ้าดีเพียงน

จรู้สึกว่าไม่อาจยินยอม ทว่ารู้ฐานะของตน

ปที่ใดทั้ง

่อในยามเย็น จั่วเจี้ยนขมวดคิ้วมุ่นเมื่อพบว่ามีชามเปล่

สิ่งใดมาให้

เจี้ยน น้ำเสียงที่ตอ

ค่ะ แต่พี่เจี้ยนกินไม่ได้

่างยิ่ง ดวงตาคู่คมเบ

ษก่อนใช่หรือไม่ ท่านอ๋องกำช

ยคำนี้ ยิ่งเห็นใบหน้าน่ารักของหยางอี้หงสลดลงไม

งข้าเป็นเด็กน่ารักเพียงนี้ จะวางยาพิ

่อจื่อ

ถลนตามองจ

าสั่งให้หุบปากเน

ซื่อจื่อไว้ใจเด็กนี่เกินไป ทว่าเมื่อเห็นนา

งคนด้วยสายตาก็ทำให้คนรักและสงสารนางเช่นน

ายใจยาว หลุบสา

่าวเป็นห่วงซื่อจื่อต้องระวังตัวให้มาก ท่านอ๋องกำชับบ่า

างหัวเร

หรือเจ้าดูแลข้ากันแน่ ไปที่ใดมาอีกจึงไม่ได้กินข้าวเย็น

ห้ง ๆ เขาอายุสิบสี่ย่างสิบห้าปี เข้าสู่วัยหนุ่มน

ปิดตาที่สำนักนางโลม เขาเพียงแต่ไปเปิด

น้อย พวกเขาจึงเข้าไปดื่มน้ำชาจ่ายเงินเล็กน้อยชมการร่

องยาพิษที่ตนคิดมากไปเสีย

จี้ยนเจ้าก็ไปกินข้าวเสีย อาหงเจ้

จื่อแผ่วเบา ก่อนจะออกจากเรือนของซื่อจื่อ

อจื่อกินโดยพละการ ทว่าเมื่อเห็นรอยยิ้มนั

งเรือนของตน พบว่าบิดาแ

าคะ เหตุใดท่านมีดาบอยู่ในมือ ท่าน

ส่งเสียง ชู่ ให้นางเงี

ซื่อจื่อกิน ท

กหน้าเอ่ยด้ว

นไม่เหลือติดชามเจ้า

้นบนใบหน้า ก่อนจะลูบ

ต่อไปก็รักษาตัวให้ดี หงเอ๋อร์จำเอาไว้ว่าเจ้าไม่อาจอ่อนแอได้เหมือนผู้อื่น จากกันวันนี้ไม่รู้ว่าจ