The End of Love สิ้นสุดทางรัก

ู้สิ่งใดเลย จูชางหลางหยุดอยู่เบื้องหน้าของนาง ก่อนจะใช้ปลายเ

าแลกเปลี่ยนให้ข้าช่วยม

องการสิ่งใดอี้หงล้วนมอ

อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน น้ำเสียงที

สายตานั้นยิ่งมองยิ่งเย็นชานัก เขาควรจะฆ่านางหรือ

อร้องท่าน อี้ห

าเล็กด้วยนิ้วแข็งแรงและบีบแน่นจนหยางอ

ใจนะ ว่า

กหน้า นางกลั้นค

แต่ชีวิตนี้ข้าก็ให้ท่าน ขอเพียงท่านช่วยท่

แน่นขึ้น น้ำตาของนางไ

เจ้าทั้งหมดล้วนเป็นของข้า

กลืนความเจ็บปวด

แล้วซื่อจื่อ ทั้งหมด ให้ท่

ด้ชัดว่าบริเวณนั้นแดงจนช้ำ เขาคงล

เท้าของเขาเอาไว้ แ

ดช่วยบิดามารดาขอ

ม ยกเท้าขึ้นมาแล้วเหยียบที่ศ

อยู่เจ้าอยู่ หากข้าสั่งให้เจ้าต

นภาพการสังหารชัดเจน ประตูทางออกมีเพียงทางเดียว ในขณะที่จูอ๋องง้า

งหมดนี้ความจริงจูอ๋องย่อมรู้ เพียงแต่ว่าเขาคิดว่าคนเหล่านี้

ย่อมไม่คิดปล่อยผู้ใดเอาไว้ โดยเฉพาะคนที่คิดสังหารบุตรชา

าของหยางอี้หงก็ถูกทำลายวรยุท

่งหนีลูกธนู ในยามที่คนกรูกันไปที่ประตูจึ

ผู้ลอบสังหารเหล่านั้น และบัดนี้ได้จับร่างของบิดามารดาที่ถูกธนูของจู

งสอง จูชางหลางก็เข้าไปขวางทางเอาไว้ เ

โปรดละเว้นพว

องขม

คิดทำ

หลางเ

ังหารลูก ล

านองหน้าที่กำลังคุกเข่าอยู่เ

งแล้วเจ้าร้องขอข้าถึงสองครั้ง แล้วจะให้ข้าเชื่อได้อย่างไรว่าเจ้าจะตัดเรื่องไร้ส

ยหน้ามองบิด

้เพราะลูกยังเห็นว่านางมีประโยชน์ ท่านพ่อลูกสาบานแล้วว่าสิ่งที่ท่านพ

นดาบลงตรงหน้

หรือไม่ แทงนางเสีย หากนางรอดจ

้นมาคิดแทงนางด้วยด

มือได้ แต่หากเขาไม่ลงมือไม่เพียงบิดามารดาของนางจะเสีย

นในกระเพาะด้วยอาการหวาดกลัวว่านางจะ

ลงมือ มีเพียง

งเท่านั้นกลับไม่หลบหนี ยังหลับตายินย

งอี้หงยอมทุกอย่างกระทั่งช

ยเหตุใด ปล่อยให้คนพวกน

่อนแอ ไม่อาจหักใจทำฆ่

หารนี้ก็ไม่อาจหลุดพ้นความตายไปได้ เป็น

่ลงเล็กน้อย หยางอี้หงยังหลับตาทั้ง ๆ ที่ตัวสั่นระ

ถึงสิบเพื่อตั้งสติ ดาบยาวเล

อ

วบริเวณที่ถูกแทง นางก้มลงมองร่างตนเองเห็นเลือดไหลออกมาจนเปียกชื้น หล

ปวดเอาไว้ไม่ร้องออกมาสักคำ

ขอเพียงซื่อจื่อรักษ

ากอกของหยางอี้หง ก่อน

านพ

ยะยิ้มแล

กหงุดหงิด เอาเถิดอายุเจ้ายังน้อยตัดใจได้เร็วเพียงนี้ก็นับว่าดียิ่ง พ

ะลง กล่าวกับจูอ๋

ะทัยพ่

งกายเป็นอย่างมากทว่าไม่แสดงออกให้ผู้ใดรู้ ที่

าน เรื่องพิษในกายจูอ๋องยังสามารถต้านเอาไว้ได้ จนกว่า

เหลือและพลาดพลั้งเพียงนี้ กว่าจะรู้ความจริงก็เกือบสายเกินไปแล

งหลางก็สั่งให้คนพาตัวบิดามารดาของ

คนทั้งสองเอาไว้จึงสั่งให้หมอไปตรวจดูแ

็กของหยางอี้หงกลับเรือนทั

หลางคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าบิดาด้วยรู

านพ

้ารู้หรือไม่ว่

แคว้นเจี่ยใช่

ายเงียบ ๆ ครู่

ี่ถูกพ่อตีจนพ่ายและสังหารคนผู้นั้นกับมือ ก่อนที่บิดาของนางจะขึ้นครองเป็นเจ้าเมืองแทน ทว่

คิดว่านางเป็นแค่บุตรสาวคหบดีจากแคว้นเจี่ยเท่าน

รสาวเจ้าเมือง มิหนำซ้ำยังเป็นหลาน

องพย

ล้ายิ่งนักที่จะวางแผนลอบสังหารในจวนของเรา ความจริงพ่อคิดว่าพวกเขาได้ตายใน

งสูดลมหา

ขอรับ ว่าพวกเขาจ

ายแล้วเอ่ยด้วยน้ำเ

ที่สังหารท่านแม่ของเ

องเขาต้องเบิกกว้างด้วยความตกใจ น้ำเส

องจั่วในตอ

งจั่ว นั่นก็คือ

มารดาหัวใจของเขาพลันพล

ท่านพ่อก็ได้สังหารผู้ที่ฆ่าม

อันใดกับหยางอี้หง หัวใจก็รู้สึกเจ

ให้บิดา จึงวางแผนเข้าจวนเราโ

กหน้า “เป

พ่อ..

ล่บุตรชายแ

พียงใด พ่อจำต้องให้คนสืบข่าวให้ดี ชางหลางเจ้าเข้าใจใช่หรือไม่ ว่าบุตรสาวของศัตรูเจ้าไม่อาจยกย่องนางได้ ที่พ่อไว้ชีวิตเพราะคิด

หลางก

ข้าใจ

น อย่าให้อิ่มและหิวจนเกินไป หากให้มันกินอิ่มมันจะเกียจคร้าน หาก

ูกเข้าใจ

ักหน้ายิ

มหน้าที่นี้ ศัตรูอย่างไรก็ยังเป็นศัตรูอย่าได้ประมาท บทเรียนวัน

มีวันลื

กหน ด้วยคิดว่าต่อไปนี้ระหว่างเขาและนางไม่มีความปรารถนาดีต่อกันได้อี

่งอาการนับว่าสาหัสยิ่งนัก คำเพ้อของนางฟังไม่เป็นคำ ท่านหมอของจว

นตราย จั่วเจี้ยนจึงไปร

ีคัมภีร์เล่มหนึ่ง เป็นเล่มที่หยางอี้ห

่ของนาง หากนางรอดมาได้เจ้าก็ฝึกวรยุทธ

อร

รู่คล้ายมีเรื่องจะเอ่ยแต่ไ

่งใดก

ี้ยนจึ

วของนางแฝงกายเข้ามาเพื่อสังหารท่านอ๋องแล

างหนังสือล

้ประโยชน์ได้ดีกว่าปล

อจื่อใจอ่อนก

งเป็นเรื่องฟุ่ม

บ นอกจากเรื่องปรนนิบัติบนเตียง แม้ว่านางจะงดงามเพียงใดก็ใช่ว่าจะหาสตรีอ

ลางก็แทบจะเผาไหม้จั่วเจี้ยนให้ดับสลาย

สิบไม้เสียแล้วอย่ามาให้ข้าเห็นสักหลา

องปีจึงยังไม่สมควรเอ่ยเรื่องระหว่างชายหญิง ถ้าจะโทษก็คงต้องโทษที่นา

ใสซื่อ ๆ จะเป็นอันตรายจึงมักจะพกนางไว้ข้างกายตลอด เพื่อให้คนรู้ว่

ลอกแทบเอาชีวิตไม่รอด ต่อไปจั่วเจี้ยนตั้งใจจะจับตามองเด็ก