เติมเงิน

ประวัติการอ่าน

ออกจากระบบ

ดาวน์โหลดแอป

สามีข้าช่างน่าแกล้ง เล่ม 1

บทที่ 4 ขลุ่ยดอกเลาของผู้เฒ่า

จำนวนคำ:1502 | อัปเดตเมื่อ：11/08/2023

สมุนไพรวันใดข้าก็พร้อมตามไปด้วยเจ้าค่ะ” ดรุณ

นมากจะเป็นที่รวมของร้านหมอมากมายคอยรักษาชาวบ้านที่เจ็บไข้ เมื่อหมู่บ้านใกล้เคียงพากันไปหาหมอที่นั่นกันเสียส

รไปขายให้พวกเขาได้ แม้จะให้ราคาไม่สูงนั

มาอย่างปลอดภัย ใครต่อใครที่มองว่าเขาเป็นบัณฑิตยากจนก็นึกว่าเขามีเบี้ยไม่พอใช้จ่ายจึงต้องทำเช

ว่าเรื่องนั้นนอกจากเขาเองแล้วก็หามีใครรู้ไม่...ไม่สิ คงมีคนผู้หน

ดอีกหรือไม่เจ้าคะ” เสี่

ไม่มีธุระอ

ว่า “เช่นนั้นข้าจะนั่งอยู

าก็เห็นนางว่างมานั่งร

ลองเป่าขล

ดีจนหญิงสาวถึงกับขม

ยตอบทันที “เพียงแต่ข้าไ

กมาและยื่นส่งไปให้สตรีด้านหน้า

อมราวกับกลัวว่ามันจะหักคามือเสียตรงนี้ หากเป็น

ไม่เป็นด้วยซ

ำตามที

้างเล็กน้อยให้พอมองเห็นขลุ่ยที่นางถือ เพียงเท่านั้นใบหน้าของหญิงสาวก

งจับขลุ่

เขาสอน เสียงขลุ่ยที่นางเป่าตะกุกตะกักต่างจากเสียงที่เขาเป่ามากโข นั่

มีสมาธิ” เขาเอ่ย “ลอง

อบ หัวใจสั่นรั

นเมื่อท่านบัณฑิตเฒ่าอยู่ห่างกั

งนาง กลิ่นกายของบุรุษที่อยู่ใกล้เพียงไม่ถึงฝ่ามือทำนางใจสั่นไปห

้าไม่ไห

กายบัณฑิตเฒ่า หากนางยังนั่งเคียงกายเขาอยู่ตรง

หรือ ใบหน้าซ

้า

ิง ๆ เพราะนางก็รู้สึกว่าร่างกายหาปกติเหมือนทุกวันไม่ ยิ่งสบสายตาเขาและมอ

เกินไปกระมังเจ้าคะ ใบหน

็ไม่ได้ร้

รวดเร็วก่อนจะเก็บมือกลับมาที่เดิม ทว่าเจ

์ให้ลึกลงยิ่งกว่าเดิม เขาพูดไปเช่นนั้นเอง แท้จริงแ

ลับเรือนก่

งขอตัวกลับเรือนก่อน โดยที่ไม่รอให้เหลียน

ท่านบัณฑิตเฒ่า” นางยั

่อนจะถอนหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อย เขารู้ดีว่า

ที่ข้าเคยพบจริงๆ” เขาเอ

อมละลายดังเช่นสตรีที่ไร้

มื่อบอกดี ๆ นางก็มักจะต่อต้านหรือทำหูทวนลมทุกครั้งไป นี่ก็เย็นย่ำจนด

ยากพักเหนื่อยจะแย่แล้ว คงสู้รบปรบมือกับการเกี้ยวพาของนางไม่ไหว ดีที่นาง

ยิ้มเล็กน้อยพลางลุกขึ้นสะพายตะกร้าสานที่วางเปล่าขึ้นบ่า เมื่อแหงน

่เช่นกัน...ช

สิ้นสุดบท

บทก่อนหน้า

บทถัดไป

เปิดรับโบนัส

เปิด

สามีข้าช่างน่าแกล้ง เล่ม 1

Ocean Books โรแมนติก

“สูงศักดิ์ดั่งจักรพรรดิ หรือสามัญชนเช่นบัณฑิต ล้วนถูกพิชิตด้วยภรรยาตัวน้อย สามีจวนอื่นข้านั้นไม่รู้ แต่สองอาหลานราชวงศ์จิ่งล้วนถูกภรรยากลั่นแกล้ง ชุนเสี่ยวป๋าย จะให้ทำอย่างไรได้เล่า บัณฑิตเฒ่าผู้นั้นมิเคยมีท่าทีพึงใจในสตรีนางใด หากชุนเสี่ยวป้ายเฝ้ารอให้เขาเข้ามาทำความรู้จักนางเองแล้วนั้นคงไม่มีวันได้ครองรักกันแน่ ดังนั้นนางจึงต้องบอกกล่าวด้วยตัวเองเสียเลย บัณฑิตเฒ่าผู้แสนหล่อเหลาเจ้าคะ ข้าจะไปเกี้ยวท่านเอง... อู่ซุนต้าเอ้อร์ นางถูกเขาจับพลิกแพลงตะแคงคว่ำอยู่นาน เขาก็ยังมิยอมสงบ พายุรักโหมกระหน่ำดูดแรงกายของอู่ซุนต้าเอ่อร์จนแทบหมดสิ้น ทนแทบมิไหว พลั่ก!! โครม!! รู้ตัวอีกทีทั้งห้องก็เงียบสงัดไร้เสียงหอบกระเส่าและครวญครางเหมือนเมื่อครู่ ร่างเปลือยเปล่าล่อนจ้อนของจักรพรรดิน้อยลงไปกองอยู่ข้างตั่งเตียงโดยมีปลายเท้าของนางยื่นออกไป เหลียนไช่ บัณฑิตเหลียนไช่ซุกไซร้ลำคอขาวของภรรยา เขาสูดดมและขบเม้ม ไล้มือไปทั่วกายนุ่มของนางอย่างหลงใหล มิไหวแล้ว... เขามิอาจทนความน่ารักของชุนเสี่ยวป๋ายได้อีกแล้ว.... "ข้าพลาดแล้วจริงๆ ที่สัญญาว่าจะอ่อนโยนกับเจ้า" จิ่งซานหวง "มิใช่ว่าหม่อมฉันต้องปรนนิบัติพระองค์เหมือนสามีภรรยาหรอกหรือเพคะองค์จักรพรรดิ" "ก็มิใช่ว่าข้าให้เจ้าปรนนิบัติอยู่หรอกหรือ" เขาว่าพลางหลับตาลงไม่อยากมองหน้าสนมโจว นางจึงต้องจำใจอ่านตำราให้เขาฟังอย่างเสียมิได้ คิดมิถึงว่าจักรพรรดิน้อยจะหาทางหลบเลี่ยงการร่วมเตียงกับนางจนได้ ล่วงรู้ไปถึงไหนอับอายไปถึงนั่น ท่ามกลางความซ่านเสียวอู่ซุนต้าเอ่อร์ก็อดถอนใจให้กับตนเองมิได้ คราแรกคิดว่าคืนนี้นางจะได้นอนสบายมิต้องโดนเขาเคี่ยวกรำอยู่แล้วแท้ ๆ แล้วเหตุใดนางจึงยังถูกเขาจับกินได้อีกเล่า!!”