icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

หนี้รักทาสเสน่หา

บทที่ 5 

จำนวนคำ:1522    |    อัปเดตเมื่อ:15/08/2023

ญิงมาให้ฉันหรอก เพร

ปที่ร่างของนางเอกสาวที่ยืนอยู่ไม่ไกล รู้ดีว่าพ

องฉันก่อน แล้วนายอาจจะเป

เหรอ..แล้วนายมั่นใจได้ยังไงว่าเธอคนนั

ล่านั้น ล้วนแต่แปดเปื้อนทั้งสิ้น และยิ่งวิวัฒนาการทางการแพทย์ที่ทันส

ปพิสูจน์เอาเอง แต่ฉัน

กันทุกวัน หากแต่เธอไม่เคยสุงสิงกับผู้ชายคนไหนเป็นพิเศษ ที่เห็นสนิทสนมมาก

ชักอยากพิสูจน์ซะแล้วสิ

พิสูจน์สิ..รับรอ

สองยุติลง เมื่อร่างของนภัสสรเดินเข้ามาใกล้และทรุ

อยู่คะ” เสีย

น่ะ ไม่มีอะไรหรอก

นภัสสรฉุดมือของชายหนุ่ม ทำให้กัณติพัฒน์จำใจลุกเดิน

่องอำนวยความสะดวก ล้วนแต่ราคาแพงทั้งสิ้น มันแพงจนเธอไม่อยากแตะต้อง เพราะกลัวว่าของชิ้นนั้นจะเสียหาย มารุตพาเธอมาที่นี่ตั้งแต่ห้าโมงเย็น โดยที่ยั

หม่ของเธอออก สวมเพียงเสื้อคลุมสีชมพูอ่อนเพียงตัวเด

ันเกิดของเพื่อนฉันและต้องพ

ะใส่เสื้อผ้าที่ใส่มา แต่เมื่อได้ฟังวาจาที่เอื้อนเอ่ย

เพื่อมองงานปาร์ตี้ของคนร่ำรวยว่าเขาสนุกกันมากเพียงใด โดยที่ไม่มีใครสามารถเห็นเธอ

ตามริมสระน้ำขนาดใหญ่ และตามเก้าอี้ที่เจ้าของงานจัดเตรียมไว้ให้ สายตาคู่สวยหยุดนิ่งที่ร่างของชายคนหนึ่ง ตะคองกอดร่างของหญ

มองในระยะไกล ช่างเฉียบคมบาดลึกเข้าไปในความรู้สึก หากเธอได้จับจ้องเพียงใกล้คงทำให้เธอคลั่งไคล้เป็นแน่ เจ้าของใบหน้าที่เฉียบคมร

ชือดเธอเมื่องานเลิก มือบางประสานกันแน่น ข่มอารมณ์แห่งความเสียใจและทุกข์ใจไว้ภายใน คิดถึงแต่ใบหน้าที่เหี่ย

าว ท่องเอาไว้..เพ

ไร กับร่างกายของเธอ มีเพียงสิ่งเดียวที่ต้องท่องจำไว้ในใจคือคำว่าอดทน ในความรู้สึกเพียงเสี้ยววินาที พ

สนิท เริ่มทยอยกลับเมื่อเวลาล่วงเลยมากว่าเที่ยงคืนแล

ะคะ พี่อ้อโทรฯ มาว่าหกโมงเช้าปายต้อง

ว้ หากแต่รุจิราผู้จัดการสาว โทรฯ มาบอกว่าพรุ่งนี้มีงานด่วนที่ปฏิเสธไม่ได้ และได้ค่าต

เข้าใจ คุณเ

ะคะ..แล้วเจอ

นออกไปจากห้องของกัณติพัฒน์ โดยมีบำรุงขับรถไป

เปิดรับโบนัส

เปิด
หนี้รักทาสเสน่หา
หนี้รักทาสเสน่หา
“พิตตนันท์ถอยร่นจนแผ่นหลังชิดกับผนังปูน โดยมีร่างของชายหนุ่มที่ก้าวย่างเข้ามาใกล้ดั่งมัจจุราช แววตาของเขาทำให้เธอกลัวอย่างบอกไม่ถูก กลัวจนเธอไม่สามารถบรรยายออกมาได้ "อย่าทำอะไรต้นข้าวเลย..ต้นข้าวกลัวแล้ว" เธอพูดทั้งน้ำตา ตอนนี้กัณติพัฒน์หาได้มีความสงสารและเมตตาไม่ เพราะว่าเขาถูกความโกรธและแรงโทสะ รวมทั้งความหึงหวงครอบงำ "มานี่" มือแกร่งกระชากร่างบางของเธออย่างแรง ลากจูงไปที่ห้องนอนของเขาก่อนจะโยนร่างบางไปบนเตียงกว้าง โดยมีร่างของเขาทาบทับอยู่ "เธอจะได้รู้จักความสุขจนแทบกระอัก ได้รู้จักความเจ็บปวดและทรมานอย่างที่ไม่เคยเจอ และนี่คือการตอบแทนที่เธอทอดร่างกายให้คนอื่นเชยชม" เขากัดฟันพูด ดวงตาลุกโชนด้วยความโกรธ มือหนากระชากชุดคลุมของเธอออก แม้ว่ามันจะหนาแต่ก็ไม่ใช่อุปสรรคสำหรับเขา เพราะเพียงครู่เดียวเสื้อคลุมตัวสวยถูกฉีกขาดกระจุยลงไปอยู่ที่พื้น ตามด้วยชุดนอนตัวบางของเธอเป็นชิ้นต่อไป "ไม่..อย่า..คุณกันไม่ม่ม่ม่ม่ม่ม่" เธอกรีดร้องเสียงดังเมื่อความแข็งแกร่งของเขาคืบคลานเข้าไปในร่างกายเธออย่างรุนแรง กัณติพัฒน์ไม่สนใจเสียงที่แผดร้องและเสียงสะอื้นของพิตตนันท์ เพราะตอนนี้เขานึกเพียงสิ่งเดียวคือต้องการลงโทษเธอให้สาสม กับความเสียใจและผิดหวังของเขา แรงเคลื่อนไหวเริ่มทวีความรุนแรงมากยิ่งขึ้น ตามอารมณ์ของเขา ร่างกายสาวแทบแหลกสลาย ไม่ว่าจะเป็นทรวงอกอวบที่ถูกเขาบีบเคล้นจนแหลกคามือ ปลายถันที่เขาดูดกลืนและกัดมันเจ็บจนเธอน้ำตาเล็ด รอยฝากรักตามร่างกายกระจายไปทั่ว พิตตนันท์ไม่รู้ว่าเวลาที่โหดร้ายผ่านไปนานเท่าไหร่ หญิงสาวเองไม่อยากสนใจไม่อยากรับรู้ ขอเพียงเขาหยุดการกระทำที่ป่าเถื่อนนี้เร็วๆ ก็พอ”