ทาสรักไร้เดียงสา

หารกลางวันนะ” หญิงวัยกลางคนบอกเด็กสาวที

กสาววัยแรกแย้มตอ

อเติบโตมาในสถานสงเคราะห์เพราะมารดาแท้ๆ ที่ให้

จากไปตั้งแต่เด็กเพราะร่างกายไม่แข็งแรง ตั้งแต่จำความได้เธอไม่มีเพื่อนวัยเดียวกันที่พอจะเป

รียนใกล้ๆ สถานสงเคราะห์จะเรียกว่าโชคดีหรือโชคร้ายก็ไม่รู้เพราะเธอดันเรียนเก่ง

บและการศึกษาตามอัธยาศัยหรือที่เรียกกันสั้นๆ ว่า กศน. เธอไ

กๆ จะได้ไปอยู่กับคุณครูที่ดูแลเธอมีหน้าที่คอยช่วยสอดส่องเด็กๆ พวกนั้น กลางวันก็ถึงเวลาของเธออีกครั้งที่

บคุณครูก็จะช่วยกันตรวจการบ้านของเด็กๆ แล้วก็อีกครั้งที่เธอต้

พื่อเตรียมเข้านอนแล้วหัวค่ำไปจนดึกเธอถึงจะได้มีเวลาส

ม่ได้ขึ้นทะเบียนเป็นลูกจ้างอย่างถูกกฎหมาย ครูรักและเอ็นดู

ะกะทิจึงสำนึกในบุญคุณของคุณครูมาก เธอตั้งใจทำงานรับใช้คุณครูและสถานสงเคราะห์เต็มความสามารถหน้าที่ของตัวเองเธอทำมันเต็มที่ด้วยควา

่งจะเข้าสู่ช่วงวัยรุ่นแต่เธอรู้สึกว่าช่วงนี้สายตาของเธอพ

ขออนุญาต จริงๆ วันอาทิตย์เป็นวันหยุดของเธอแต่กะทิก็ยังตื่นมาช่วยเต

ร็จธุระแล้วค่อยกลับก็ไ

ตาค่ะแล้วก็จะไปร้า

ะทิ” สร้อยฟ้าถาม

นูเคยเห็นในร้านหนังสือค่ะอันละสองสาม

วยนะกะทิ” สร้อยฟ้าลูบหัวเด็ก

ับรองเท้ารัดส้นสีน้ำตาล ไหล่

ปห้าง” กะทิแวะถามลุงศักดิ์ผู้รั

ุงห้าสิบบาทแล้วกันกะทิ”

เธอมีอาหารให้กินทั้งสามมื้อ ที่อยู่ก็ไม่ต้องเสียค่าเช่าแต่ลุงศักดิ์ต้องเสียทุกอย่าง

้าร้านสะดวกซื้อที่หน้าปากซอยก่อ

สินค้าตอนบ่ายโมงกว่า เธอเดิน

อ เธอลองอยู่สามสี่อันแล้วก็เห็นว่าแว่

ิบ ได้ไงเนี่ย”

รณกรรมแปลเธอไล่สายตาดูทีละเล่มที่ชั้น สุดท้ายก็ตัดสินใจเลือกมาได้หนึ่งเล

ียวกับเธอสี่คนกินไปพูดคุยหยอกล้อกันไปด้วยใบหน้าสดใส เธอได้แต่มองภาพเหล่านั้นแล้วอิจฉาอยู่ในใจ

พื่อนที่มีความสุขมันทำให้เธอทุกข์ใจเธอยอมรับความกำพร้าของตัวเองได้แต่ใช่ว่าจะไม่รู้สึ

ิ” ลุงศักดิ์ทักเมื

องไม่ชัดนิดเดีย

งินแล้วนะ

าฝากจ้ะลุง” กะทิยื่นถุ

ลุงไม่ยอมหรอก” ศักดิ์

รเลย นานๆ ทีจะซื้อของแบ่งปันให้ลุงบ้างมัน

นี่หนูก็ไม่มี

ักดิ์ยอมแพ้แล้วเ

” กะทิยิ้มยิง