icon 0
icon เติมเงิน
rightIcon
icon ประวัติการอ่าน
rightIcon
icon ออกจากระบบ
rightIcon
icon ดาวน์โหลดแอป
rightIcon

สะใภ้นอกทำเนียบ + ตอนพิเศษ

บทที่ 4 03

จำนวนคำ:2337    |    อัปเดตเมื่อ:05/09/2023

แต่คราวหลังรบกวนใส่ด้วยนะครับ จะได้ไม่เป็นอันตราย” อาชว์บอกเสียงทุ้ม คำพ

ม่ถูกโฉลกกับเขาไปเสียแล้วที่เขาหักหน้าเธอ

ั่น เธอจะจำไม่ลืมเลย

ววันหลังคุณฟ้างอนไม่ไปที่ไซต์ก็แ

พูดแก้เก้อ เพราะอาชว์ไม่สนใจมัวแต่ยืนมองหน้าเ

ิว พอหิวก็จะเหนื่อย พอเหนื่อยก็จะทำงานไม่เต็มที่ พอท

ลางปล้องทำให้หน

ูกที่ถูกเวลา และทำให้เธอไม่ประทับใจเสียแล้ว ปรกติเพื่อนร่วมงานบิดามาสังสรรค์ที่บ้านเธอก็จะพูดคุยด้วยอย่างเป็นกันเองตามประสาค

ยวผมเสียทรง ปล่อยผมมาก่อนแล้วค่อยไปมัดที่ทำงานก็น่าจะได้ไหม” เข้มรับม

โบกมือลาหนุ่มๆ ทุกคน ยกเว้นอาชว์ แล้วก็เดินออกจากบ้านไปยังบ้านหลังเล็กของตัวเอง ตอนแรกตั้งใจว่าจะหั่นผัก หั่นเนื้อและสับมะละกอสำหรับทำอาหารอีสานให้แขกทาน เพร

วเจ้าไม่อยู่และจะมาตอนไหน เขาไม่ได้ถา

นล่ะพี่” ยังไม่ทันส่งข้อคว

ร้างความประทับใจแรกให้เด็ดดวง จะได้จำไม

อมโจร ถึงว่าพี่มีสาวๆ ให้ก

้วไปไหนแ

เข้า เลยไม่อยู่กินข้าวกับพว

ยว ใครดีใครได้” อาชว์ยักคิ้วให้รุ่นน้องแล้ววางโ

สวยให้กินตลอดเพราะอย่างนี้นี่เอง พวกเขาเพ้อหาลูกสาวลุงเข้มทุกวันยังได้แค่เพ้อและเป็นได้แค่เพื่อน

นึ่งเดียวคิดในใจก่อนจะซดเหล้าในแก้วที

ะเมาแต่หัววันเลยหรือไงวะ” ทัดเทพดึงแก้วคืนจากมือหนึ่งเดียว แม้จะ

าเต็มที่เลยครับ กลับบ้านไม่ไหวมีฟูกมีผ้าให้นอน” เข้มที่

ย่าง ลักษณะของบ้านเข้มมันเอื้ออำนวยเหลือเกิน ถ้าลูกสาวเข้มเล่น

อย่างกระหยิ่

ส้สุดๆ เพราะเป็นอาหารรสจัดทั้งนั้น ดาวเรืองเปิดประตูเข้ามาพอดี... เสียงเอ่ยทักทายอย่างแจ่มใส เรียกสายตาของทุ

หนบอกติดงานที่โร

สุด... คนเป็นแม่ถอนใจ ลูกสาวคนโตก็ไม่เล่นหูเล่นตากับใครจนกลัวจะขึ้นคาน ลูกสาวคนเล็กก็ดันเป็นคนเปิ

.. กำลังจะทานข้าวใช่ไ

รู้จักเจ้านาย เธอยกมือไหว้แช่มช้อยยิ้มหวานหยดอีกครั้ง... อาชว์หล่อสะดุดตาเธอที่สุดตั้ง

ึงง่ายกว่าพี่สาวอีกว่ะ

ี่ใช้ชั้นเชิงหว่านเสน่ห์กับสาวในดวงใจที่เขาเฝ้าเทียวไล้เทียวขื่อมานานนม เขาจึงนึกอยากแกล้งอาชว์

กเขาต่างพูดปรัชญาการเมือง วิเคราะห์เศรษฐศาสตร์มหัพภาพอย่างเมามันจนลืมไปสังเกตว่ายามที่เข้มและภรรยาเผลอนั้น อาชว์และดาวเรืองได้แลกเบอร์กันเรียบร้อย คนเป็นผู้ชายมาดนิ่งๆ สาวๆ กรี๊ดและเข้าหาตลอ

อะไรที่พี่ต้องชอบแน่ๆ อยู่ในห้องนั้น” ดาว

งของที่จ้องหน้าอย่างยั่วยวนแบบสนองเธอเต็มที่ ดวงตาคมเ

กอด ทำไมเธอไม่เจอเขาไวกว่านี้สักสองสามปี ไม่อย่างนั้น

กเท่าไหร่หรอก ในเมื่อยังไม่ได้แต่งงาน นั่นก็

กนลั่น ทำให้คนสองคนที่ส่งกระแสพิศวาสผ่านทางสายตาอยู่นั้นชะงั

ชี้พิกัด คื

ทั้งหรี่ตาข้างเดียวอย่างยั่วเย้า ก่อนจะบอกพิกัดของห้องเธอไปทางข้อความ พร้อ

ีความหมายโดยที่ไม่มีใคร

กเรื่องดาวเรืองหมั้นแก่รุ่นพี่ แล้วก็ลืมในที่สุดมันจะท

เปิดรับโบนัส

เปิด
สะใภ้นอกทำเนียบ + ตอนพิเศษ
สะใภ้นอกทำเนียบ + ตอนพิเศษ
“เพียงข้ามคืนที่หล่อนต้องสูญเสียพรหมจรรย์เพราะเขาเดินเข้าผิดห้อง จากนั้นแล้วชีวิตหล่อนกับเขาก็ผูกพันกันยุ่งเหยิงอิรุงตุงนัง _________________________________________________________ "ไม่มีใครทำให้ผมกังวลที่สุดเท่าไอ้พีท สายตาที่คุณมองมันวันนั้น แล้วการที่มันโทรหาคุณค่ำๆ มืดๆ มันทำให้ผม..." เฟื่องฟ้าไม่อยากฟังคำตัดพ้อที่เด่นชัดทั้งปากทั้งตานั่นอีก เขายังพูดไม่ทันจบเพราะหล่อนขยับเข้าหาและกดริมฝีปากไว้กับปากของเขา... "ถ้าคุณจะให้ความมั่นใจผม คุณก็ไม่ควรหยุดแค่จูบ การปิดปากผมไห้หยุดพูดไม่ได้ทำให้ผมหายกังวลใจหรอกนะ" "ฉันทำอะไรมากกว่านี้ไม่เป็น คุณก็รู้ นี่ครั้งแรก ฉันจะทำแบบนั้นได้ยังไงกัน" "ผมจะสอนเอง ผมอยากให้ผมเป็นผู้รับ ผมจะได้รู้ว่าผมไม่ได้ต้องการอยู่ฝ่ายเดียว ถ้าผมทำ มันจะทำให้ผมรู้สึกว่าผมฝืนใจคุณ คุณไม่รู้หรือไงว่าเรื่องนี้มันกระทบจิตใจผมแค่ไหน" "แต่..." "ผมเสียขวัญมากเลยนะ คุณจะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้หรือไง" หล่อนชักเริ่มจะไม่คิดว่าเขากำลังกังวลใจเรื่องหล่อนกับหมอพีท แต่กำลังเจ้าเล่ห์ให้หล่อนทำอะไรที่หล่อนทำไม่เป็นแถมน่าอายสุดๆ อีกด้วย... อยากปฏิเสธแต่แล้วทำไมเขาต้องทำหน้าจริงจังปนเศร้าแบบนั้นด้วย... เฟื่องฟ้ากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความรู้สึกซ่านซ่าแปลกๆ กับบางสิ่งที่ดุนดันหน้าท้อง คล้ายมันสั่นระริกเพียงแค่คิดถึงหล่อนก็แก้มแดงเห่อ... "ฉันต้องทำอะไรบ้าง" เสียงพูดและคำถามที่ไม่อยากจะเชื่อว่านั่นคือเสียงหล่อน อาชว์ดูเหมือนอารมณ์ดีขึ้นหากแต่ไม่ยอมยิ้ม เขาตอบหล่อนด้วยสีหน้าจริงจัง "เริ่มจากถอดเสื้อก่อนเป็นไง..." ครางอิดออดนิดเดียวหล่อนก็ยอมทำตามที่เขาบอก มือสั่นเทานิดๆ เมื่อแกะกระดุมเสื้อนอนปาจามาของเขาออกและแก้มเห่อร้อนยามเมื่อแหวกสาบเสื้อออก "ผมหมายถึงถอดเสื้อคุณ" "เอ๊ะ" หญิงสาวทำท่าจะถลึงตาใส่เขา แต่เขาก็ทำหน้านิ่งๆ แล้วก็ต้องถอนหายใจ ไม่รู้ว่าโกรธจริงหรือโกรธเล่นกันแน่ เห็นเขานอนมองหน้าเหมือนรอว่าหล่อนจะทำอะไรหล่อนก็จำต้องถอดผ้าตัวเองมือไม้สั่นไปหมด แกะกระดุมไปพลางเอ็ดตัวเองไปว่าทำไมต้องยอมเขาขนาดนั้นทั้งที่ไม่จำเป็นเลย เพียงแค่เห็นว่าเขาโกรธและเต็มไปด้วยความกังวลใจหล่อนก็ต้องรีบทำให้เขาสบายใจ เขาสำคัญขนาดนั้นกับหล่อนมากหรือไงกัน ถามไปก็ได้คำตอบอยู่ตรงหน้า... เสื้อนอนหล่อนถูกถอดออกด้วยฝีมือตัวเองเพียงเพราะไม่อยากเห็นเขามึนตึงใส่”