ข้ามกาลบันดาลใจ

อ เสียงฟ้าร้องทั้งฟ้าผ่าดังเปรี้ยง ๆ รอบกายของเธอไม่ได

บนพื้นไม้กระดานขัดเงาวับ และรอบ ๆ ห้องนี้ก็ล้วนเป็นไม้

่มันอะ

อจ้องไปเรื่อย ๆ อย่างช้

่าฉันจ

กเข้าที่แขนข

๊ย

บได้ยังไง นะ นี่ไม่ใช่ฝ

ออกมาอยู่แล้ว แต่แล้วสายตาของเธอก

ไว้เสมอ เธอเคยจินตนาการว่าแจกันนั้นจะมีลวดลา

็คือ คุณห

นังสือนิยายที่ตัวเองถืออยู่และในตอน

1 ห้อง

และยังมีเก้าอี้ใหญ่ตัวหนึ่งที่คุณหลวงชอบนั่งริมหน้าต่าง เม

จกันสีขาวขนาดใหญ่ที่เพื่อน

วจับใจพลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ และแน่นอนว่าเธ

นและล้มพับลงไปนั

อยู่ที่นี

งเสียงฟ้าร้องดังขึ้นตามด้วยเสียงของฟ้

รี

ของเย็นยะเยือกบางสิ่งบางอย่างก็พาดเข้าที่ลำ

ู้ใด เข้ามา

็นผู้ชายที่เรียกได้ว่าหล่อเหลาคมคายและตัวสูงให

พรอย่างสบายเปิดเปลือยท่อนอก อวดรูปร

งอัครเด

แน่นอนว่าตอนพูดนั้นไม่ได้มั

่ยเสี

จักชื่อฉั

ำชัดถึงความ

ุณหลวงอาศัยอยู่บ้านหลังนี้กับแม่และพ่อพี่ชายท

ดชยกมุมปา

ู้ หล่อนยังมาทึกทักว่า

ฉันถูกดูดเข้า

คุณหลวงอัครเดชจริง จันทร์วาดตีตัวเอ

ยิ่งกว่าสัญญาณห้า

็บ

าอยู่ในห้องของฉัน” เขาเพ่งมองใบหน้าที่ดูงามประหลาด ทั้งยัง

ยงฉะฉาน เวลาพูดยังกล้าจ้องหน้าเขาผิดกับบ่าวไพร่ทั่วไปที่ไม่กล

นา ๆ สีขาวคลุมกายเท่านั้น มิใช่ชุดโจงกระเ

ที่พวกมิชชันนารีสั่งสอน คุณหลวงประ

้าคุณหลวงแล้วพู

ุณหลวงมานอนฝันว่าถ้ามีตัวตนจะเป็นคนยังไงนะ แต่ก่อนอื่นเอาของนี่

องตัวเอง เขาจ้องมองแม่หญิงร่างเล็กที

ั้นเจ้าเขาก็พบเห็นบ่อยทว่าต้องยอมรับว่าแม่หญิงผู้นี

กมิชชัน

าดมองเข

นอธิบายได้เอาไม้

ว่าเธอเป็นแค่แม่หญิงที่อ่อนแอไม่มีอันต

ป็นแค่ไม้ตะพดอันหนึ่งไม่ใช่ดาบไม่ย

ประหลาดเยี่ยงนั้น หากไม่ใช่คนของมิชชันนารีหรือว่าจะติดตามผู

ล่น เวลามองคนทำเอาจันท

นั่นก็เพราะเธอสวมเสื้อคลุมไว้หลวม ๆ และยังไม่ได

งโผล่ออกมาต้อนรับสายตาที

เขาจะเป็นคนหื่นนอกจากเมียของเขาทั้งสี่คนแล้วเขาไม่เคยม

มท่าทางสำรวมไม่ได้มีดวงตาเจ้าชู

นขณะเดียวกันสายตานั้นก็แฝง

วประหลาด จ้องเอา จ้องเอา พร้อ

ม่หญิงจ้องมองเช่นนี้เขาจึงรู้สึกว

ิกจ้องฉันไ

รเดชจริง ๆ

ได้ตั้งใจที่จะถามออกมา แต่คนตอ

อนจะถามย้ำกี่คร

ป็นที่พึ่งให้เธอได้ก็คือคุณหลวงอัครเดชคนนี้ พ

้วก็เลิกจ้อ

มื่อเห็นว่าใบหน้าของค

ะ หล่อกว่าที่หนังส

เลื่อนเปื้

ง ๆ

ห้คนไปส่ง บ้านช่องอยู่ที่ใดหรือจึงได้หลงทางมาที่นี่ พวก

ห้องหนังสือกระทั่งดึกดื่นจึงกลับเข้ามาใน

ารผูกเสื้อคลุมของตัวเองจนแน

้วของเขาแน่น เขาคิดจะดึงออกแต่เมื่อเห็นว่านิ้วเรียวของของแม่หญิงผ

วาดยัง

ฉันไม่มีบ้านให้กลับอย่าให้ใครมาเ

ีบ้าน

ม่มีจ

าจากทางเห

ดส่ายหน้

ไงล่ะ คุณหลวงให้ฉันไปไม่ได้นะคะ คิดดูสิคะว่าตอนนี้ฝนตก

จยิ่งว่าหล่อนมาด้วยวิธีใด หรือ

เป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้

มอะไรที่ว่าหรอกนะคะ คือว่า คุณหลวงนั่งลงฟังฉัน

ยวกับเขาทว่าคุณหลวงกลับรู้สึกว่ามีบางสิ่งบางอย่างหรือ

่าน้ำเสียงนี้ช่างร