พี่หมอเจ้าขาอย่าทำข้าหวั่นไหว

บ น้องฟ้า น

าลัยให้ชะงัก แม่หญิงนิ่งฟังให้แน่ใจอีกสักครา ด้วยเธอนั้นหนามิใคร่จั

าครับ น

่แม่หญิงคนงามเคยได้ยินได้ฟังมาหลายครั้งหลายครา ยิ่งได้ยิน ยิ่งรู้สึกคุ้นหูนัก แต่ให้ใคร่ครวญเท่าไรก็นึกไม่ออก

สะโอดสะองขยับลงจากแคร่ไม้อย่างมิรอช้า พร้อมสอดส่ายสายตาชะเง้อแลหาไ

ปยังกระไดเรือนอีกครา เพื่อแลหาให้แน่ใจว

าครับ น

ุกไหว เพลานั้นเท้าน้อย ๆ ค่อย ๆ เยื้องย่างลงกระได เธอก้าวไปราวโดนสะ

แลหาที่มาของเสียง เท้าก็ทำหน้าที่เพียงก้าวย่างไปเบื้องหน้าโดยหาได้เกรงกลัวสิ่งใดในยามราตรีไม่ ยิ่งย่างก้าวก็ยิ่งได้ยินเสียงที่ว่านั้น แลม

กัน ไยข้าจึง

ไม้งามยามต้องกับแสงจันทรา ยิ่งงามเกินพรรณนาได้เมื่อแหงนหน้ามองท้องฟ้าไซร้ พระจันทร์เต็มดวงแลดวงดาวพราวระยับจับใจ สองเท้ายังก้

งความอัศจรรย์ใจให้แม่หญิงคนงามเหลือเกิน มิเคยเลย เกิดม

าครับ น

งนั่

าได้เจอสิ่งใดไม่ กระทั่งมีลำแสงเจิดจ้าเปล่งประกาย ก่อนจะเลือนหายแล้วปรากฎร่างของชายแปลกหน้

ครับ พี่

้องมนต์เสน่หา เพียงพิศมองให้รู้สึกคุ้นเคยแต่นานมา

จมูกรึก็โด่งเป็นสันรับกับปากกระจับได้รูปสวยน่าเชยชิม การแต่งกายของเขาก็ช

นานแสนนานนั้นหนาได้สิ้นสุดลง มือน้อยยื่นไปเบื้องห

บน้องฟ้า

่อนจะจับจูงเธอก้าวเดินไปเบื้องหน้า แม่หญิงช่อฟ้าได้แต่

เอ๋ย งามเหลือเกิ

ยธ

เบื้องหลังกลับกลายเป็นเพียงความว่างเปล่า เงาในดวงตากลมโ

้นอย่างแรง เธอหันกลับไปหวังจักวิ่งกลับเรือน แต่เมื่อก้าววิ่

ันกระ

ถมที่นี่ยังมีแสงสว่างจ้าจนแสบตาไปหมด ความรู้สึกหนาวเหน็บเข้ามาเกาะกุมหัวใจมือบางพาลสั่นไหวแ

หันไปมองตามทางเดินยาวนั้นอีกที คล้ายรอให้มีใครสักคนมาช่วยเหลือให้คลายทุกข์ภัย แต่สิ่งที่เห็นนั้นยิ่งทำให้ดว

ูประหล

ีเดียวกันนั่นหนา ยิ่งพิศมองย

ุ่งกางเกงรึ คนพวก

นทนาพาที กระทั่งมีบุรุษรูปร่างส

คนไข้พร้

รั

งช่อฟ้าจึงเห็นใบหน้าหล่อเหลาของเขาเด่นหราชัดกว่าผู้ใด

ผ่านหน้าเธอไปไม่แม้แต่จะชายตามอง ทำราวกับว่าไม่เห็นเธอยืนอ

ปรดพาข้ากลับเรือนก่อน ไยพาข้ามาทิ้งขว้างไว

ได้ยินเธอแม้สักคน ทำราวไม่เห็นเธอได้อย่างไรกันเล่า

รือนแล้วเจ้าค่ะ ใจไม้ไส้ระกำนักม

นั้นไป แต่ยิ่งวิ่งเท่าใดเขาก็ก

ับไปได้เยี่ยงไร แลมิเข้าใจว่าไยเขาถึงพาเธอมาทิ้งขว้างไว้ในที่แห่งนี้ แม่หญิงช่อฟ้าน้

. มีใครบางคนกำลังลูบศีรษะของเธออยู่ เวลานี้เธอได้รับรู้ว่ามิได้อยู่เพียงลำพั

วค่ะน้องฟ้า ไม

กกับแววตาเอื้ออาทรนั้นทำให้

่า

ว่าพี่หมอ

มอ พี

ียกพี่ว่

ลับเรือนด้วยเถิด อยู่ที่

เอ่ยเรียกอย่างไม่ตะขิดตะขวงใจ ด้วยหวัง

ได้โปรดมาเป็นขวัญ เป็นกำลังใจให้พี่ รู้ไหม เป็นหมอมันเหนื่อย บางครั้งพี่ก็เหงา ถ

่อให้แม่หญิงหลงใหล ยิ่งเมื่อเขาสวมกอดเธอไว้แนบกาย นั่นยิ่งทำให้เธอแทบลืม

ตึกตัก